Cehenneme Giderken Yanıma Alacağım 10 Albüm (İlk 5)

Müzik zevkimin karanlık yanı hakkında bir makale yazma planım çok uzundır vardı. Bir çok konuda çok uzun zamandır plan sahibiyim. Hatta hiç bir şeyi anlık olarak yapmıyorum. Önce düzenli bir şekilde planımı yapyorum, sonra da yıllar sonra belki yapılabilecekler listesine koyuyorum, bir sonraki adımda da o listeyi nereye koyduğumu unutuyorum ve mutlu mesut hayatıma devam ediyorum.

Lise 1 den sonra müzik zevkimde bir takım değişiklikler olmaya başlamıştı (o dönem zaten herşeyde bir değişiklik oluyordu allaha çok şükür). Metallica, Megadeth falan artık beni kesmiyordu. Çok daha karanlık (acı çekiyorduk kardeşim), çok daha saldırgan (acı çekiyorduk ama kendimizi de ezdirmiyorduk) ve çok daha havalı (ergendik hocam, kanımız kaynıyordu) şeyler dinlemek istiyordum. Bu isteklerimin peşinden koştum. Sonrasında bir takım olay gelişti ve karşınıza Cehenneme giderken yanıma alacağım 10 albüm listesi ile çıktım.

Immortal - At The Heart Of Winter

Bu albüm için dinlediğim ilk black metal albümü diyebilirim. Albümü DJ club'dan aldığım günü hala hatırlarım. Daha dün metallica dinleyen çocuk bugün abiler ligine giriyordu. Artık çok daha sert, çok daha acayip bir müzik dinleyen, ortamın en havalı adamıydım. İşin denyoluk boyutu buydu. İşin diğer tarafında ise adı ile özdeşleşmiş muhteşem bir albüm var. Hala dinlediğim zaman kendine münazır, steril bir dünyaya götürür beni bu albüm. Sanki buzdan yapılmıştır albümün melodileri, dinlerken -270 dereceyi hayal ederken bulursunuz kendinizi.

Dimmu Borgir - Stormblast

Yok, neredeyse son üç albümdür Dimmu'nun yaptığı işleri hiç ama hiç beğenmiyorum. Artık olayın imaj ya da populerlik boyutu beni ilgilendirmiyor. Tipi yüzünden adamlara ne hayranlık ne de kin duyacak değilim (eee yaşıtlarımız smooth jazz dinliyor, bizde olgunlaşalım biraz :P). Fakat Dimmu'da artık eskiden bulduğum güzel şeyi bulamıyorum. Dimmu'da eskiden bulduğum güzel şey neydi diye soracak olursanız sanırım vereceğim cevap Stormblast olacaktır. Stormblast albümü (özellikle orjinal albüm) kesinlikle grubun kariyerinin en duygusal albümüdür. Zayıf gitar ve davul tonları yüzünden albüm yer yer yüksek tempolara çıksada hiç bir zaman yürek hoplatan black metal saldırganlığına ulaşmıyor. Bestelerdeki minor gam ağırlığı ve incelikli yazılmış piano partisyonları ile albümün bana huzur verdiğini bile söyleyebilirim.

Cradle of Filth - Cruelty Brought Thee Orchids

Yani, sanırım müzikal anlamda olmasada işlev bazında black metalin Metallica'sı diyebiliriz bu denyolara. Bu grup ile girersin black metal dünyasına ve bir süre sonra yer altına girdikçe unutur gidersin bu adamları. Her ne kadar ilk dinlediğim black metal grubu olmasada ilk dinlediklerimden bir tanesi idi Cradle of Filth. Black metal ile tabiri caizse duygusal diyebileceğimiz senfonik pasajlar ve bayan vokalleri bir arada kullanan grup doğruya doğru dinlenmesi daha kolay bir müzik yapıyordu akranlarına göre. O günlerde bu albüm bence bu tarz müziğin doruk noktası idi. Sırf o günlerin hatrına bile arada sırada dinlediğim bir albümdür ve bence hala grubun en özel albümüdür.

Marduk - Plague Angel

Bir şekilde cehennem ve müzik konuları yan yana geldiği zaman Marduk'un akla gelmemesi çok büyük bir ayıp olur. Bu manyak adamlar hep iyi müzik yaptılar. Özellikle Mortuus'un vokallere geçmesi ile birlikte müzikleri daha da karakteristik bir havaya büründü. Karanlık mı? Evet. Tedirgin edici mi? Evet. Peki bunara rağmen albümü dinlerken garip bir arınma ve tatmin hissi yaşıyor muyum? Kesinlikle evet.

Meshuggah - obZen

Buraya kadar listeye giren tek death metal grubu. Ama ne death metal grubu. Manyak aksak ritimleri ile bir çok müzisyenin taktirini toplayan bu adamları ben müzikal kapasiteleri yüzünden değil, teknikleri ile gövde gösterisi yapmaktan daha fazlasını başarabildikleri için seviyorum. Kanımca obZen bir death metal albümü olmasına karşın, yarattığı atmosfer ile sevdiğim tüm black metal gruplarında olan şeyi yapıyor, atmosferi ağırlaştırıyor ve tabiri caizse karanlık bir arınma deneyimi sağlıyor.

Metalciler Pop Çalarsa

Bir kaç güzel kavıra ufuk'tan gelen cevaptan ve geçtiğimiz cumartesi gittiğimiz mekanda dinlediğimiz Abba Gimme Gimme Gimme kavırından sonra benzer bir liste daha yapma ihtiyacı duydum. Bu sefer pop şarkılarının metal kavırlarını seçmeye çalıştım.

To Die For - In The Heat Of The Night (Sandra)
Ufuk bunu senin listenden çaldığımı düşünmeni istemiyorum. Sene 2001. To Die For Sentenced ile Avrupa turuna çıkan grup olarak bize pazarlanmaya çalışılıyor. Diyorlar ki HIM gibi müzik yapıyorlar ama çok daha sertler. Haklıydılar. Neyse efendim, her albümlerinde bir tane kavır koymaya gayret gösteren bu arkadaşlar ilk albümlerinde Sandra kavırlamışlardı. Son günlerde dağılmak ile dağılmamak arasında kalan grup belki vaktiyle nuclear blast tarafından daha iyi pazarlanabilseydi çok daha popüler bir topluluk olabilirdi, ki her albümde yaptıkları kavırlar aslında bunu ne kadar çok istediklerini gösteriyor.


Graveworm - I Need A Hero (Bonnie Tyler)
Aslına bakarsanız Graveworm pek dinlediğim bir topluluk sayılmaz. Sadece iki parçasından haberdarım hatta. Onlarda zaten birer kavır. Birisi Bonnie Tyler'dan I Need A Hero, diğeri de REM'den Losing My Religion. Listeme Losing My Religion'u sokmadım zira kendisinin bir pop şarkısı olduğunu düşünmüyorum. Graveworm'a ve kavırına dönersek adamların yaptıkları extreme müziğin enerjisini kavırladıkları parçaya aktarabilme özellikleri taktire şayan.


Beseech - Gimme Gimme Gimme (Abba)
Her ne kadar bas tonlu vokalistleri sevsem de benim bile vokallerini kasıntı bulduğum bir grup Beseech. Bir iki albümünü oturup dinlemişliğim de vardır. Eminim birileri için çok özel bir gruptur, benim için değil. Lakin hiç bir sempati beslemedeğim ve inanılmaz sıkıcı bir şarkı olduğunu düşündüğüm Gimme Gimme Gimme'yi çok güzel kavırlamışlar. Kutluyorum.



Cradle Of Filth - Stay (Shakespeare's Sister)
Bakın buna çok şaşırdım. Böyle bir kavır olduğundan haberim yoktu, yeni öğrendim kendilerini. Bacak kadar bir çocukken hem klibini hem de kendisini çok severdim Stay'in. Hmm belki de Cradle tamamen kavırlardan oluşan bir albüm yapmalı. Zira bu herifler kavır işinden anlıyor.


Paradise Lost - Small Town Boy (Bronski Beat)
Kesinlikle listedeki en iyi kavırlardan bir tanesi. Orjinal şarkının klavye melodileri Mackintosh'un lead gitarlarına çok ama çok yakışmış. Nick abim ise kendi ses renginin dışındaki şarkıların söylemek konusunda resmen bana ders verircesine söylemiş şarkıyı. Büyüksün abi, not aldım çalışıyorum.


Rammstein - Das Modell (Kraftwerk)
Tekno - elektronik müziğin krallarını endüstriyel rock/metal müziğin kralları kavırlarsa ne olur? Şurası bir gerçek, Das Modell kullanılan çalgılardan bağımsız olarak çok güzel melodilere sahip bir şarkı, Rammstein ise benim için o şarkıyı çok daha rahat dinlenebilir bir hale sokuyor.


İki listemde de Metallica değinmiyor olmam, Metallica kavırlarını sevmememden değil Metallica kavırlarının ayrı bir makale konusu olduğunu düşünmemdendir. Children of Bodom'un pop kavırlarına ise kendilerini hiç sevmediğim için yer vermiyorum.

Birkaç Güzel Cover

Metal müzik cover yapmak için en ideal müzik türlerinden bir tanesi sanırım. Güzel gitar tonları, etkileyici efektler, gümbür gümbür bir sound. Sıradan bir pop şarkısını bile yürek hoplatan bir metal şarkısına çevirebilirsiniz.

Tabi meselemiz sıradan pop şarkıları değil, bir kaç güzel kavır sadece...

Head Control System - Kiss From A Rose (Seal Cover)

Ulver'den Garm ile tanıdığımız ve sevdiğimiz Head Control System kendine has tarzı ile kendine has cool bir kavır yapmış. Allahın özene bözene çirkin yarattığı ama buna rağmen (belki de sanatçı kişiliğinin etkisi vardır) dünyanın en güzel kadınlarından birisi ile evli olan Seal abimizin Batmam Forever'da soundtrack olarak kullanılan Kiss From A Rose'u bence Head Control System için çok iyi bir tercih.

Susperia - Wild Child (Wasp Cover)

Pek ciddi bir thrash hayranı sayılmam. Ama konu Susperia olduğu zaman işin rengi değişir. Norveçli bu güzel insanların ilk albümlerinden son albümlerine doğru gittikleri yol, müzikal olarak ulaştıkları yer kesinlikle taktire şayan. Özellikle Athera (Pål Mathisen) abimin vokal performansına diyecek bir şey bulmak mümkün değil. Norveç'in en güçlü sesi. Ve onun sesine yakışan muhteşem bir kavır.

One Man Army and The Undead Quartet - He's Back (Alice Cooper Cover)

The Crown dağıldıktan sonra (ki tekrar toplandı sanırım) Johan Lindstrand'ın ben bu işi henüz bırakmadım diyerek kurduğu One Man Army And The Undead Quartet The Crown kadar olmasada melodik death - thrash adına iyi işler yapan bir topluluk. İkinci albümlerinde kavırladıkları meşhur Alice Cooper şarkısı kesinlikle dinlemeye değer bir kavır. Özellikle konuk vokalistin performansı çok güzel (kim di acaba bu adam). Şarkının olayı ise 13 Cuma filmlerinden bir tanesi için yazılmış promosyon niteliğinde olması.

ULVER - Solitude (Black Sabbath Cover)

Ulver her zaman ayrı bir makale konusudur. Her yaptıkları, her albümleri, her notaları. Son albümleri de bambaşka bir makale konusuydu (ve sanki şuralarda bir yerlerde yazılmıştı). Bu adamlardan biraz daha iddialı bir kavır beklemek elbetteki çok doğal. Bu adamların çok iddialı bir kavırın altından alınlarının akı ile kalkmaları ise çok daha doğal. Kesinlikle muhteşem.

Sentenced - White Wedding (Billy Idol)

Huzur içinde yat Miika, sayende yıllar boyunca Sentenced'ımız oldu. Geceler boyu dinledik, hüzünlendik, hislendik, hayatla mücadele ederken Sentenced'dan ilham aldık...

Sene 1995. Sentenced tarz değişiklikleri için kendince deneyler yapıyor. Taneli Jarva yavaş yavaş gruptan ayrılacağının sinyallerini veriyor. O günlerde Sentenced bir EP çıkarıyor ve o EP'de Billy Idol kavırı White Wedding bulunuyor. Herşeyden önce bu şarkıya Sayın Jarva'nın kirli sesi ve Mikka'nın lead gitarları inanılmaz yakışıyor. Muhakkak dinleyin.

Novembre - The Promise (Arcadia Cover)

Bu romantik İtalyanlar çok sık kavır yapıyorlar mı bilmiyorum ama yaptıkları zaman çok iyi yapıyorlar bunu biliyorum. Novembre'nin The Promise kavırı hayatımın bir dönemine eşlik etmiş bir şarkı ve hala dinlediğim zaman beni o günlere götürebiliyor. Sanırım bir şarkı için önemli meziyetlerden bir tanesi de böyle bir şey olmalı.

Cradle of Filth - Sleepless (Anathema Cover)

Acaba bu adamlar eski şaşalı günlerini hala yaşıyormu? Bir ara Cradle çok popülerdi, bir ara Cradle'a bok atmak çok popülerdi. Şimdi ne durumda metal müzik kitlesi ile Cradle arasındaki ilişki? Sene 1999, Cradle ciddi bir kadro değişikliği yaşadı (ondan sonraki yıllar boyunca iki albümü aynı kadro ile çıkartamadılar sanırım, neyse). Bu değişikliğin ardından hemen bir EP piyasaya çıktı. İki yeni şarkı, bir kaç remix vardı. Ama asıl büyük hit kesinlikle Anathema kavırı Sleepless'tı. Cradle kavır yapmayı hala çok seven bir grup fakat şimdiye kadar Sleepless ile yaptıkları kadar etkileyici bir iş yapmadılar (ve bildiğim kadarı ile Fear of The Dark'ı hiç bir zaman kavırlamadılar, yanılıyor olabilirsiniz ;)).



Elbetteki aklıma gelmeyen bir sürü güzel kavır vardır. Onlar aklımıza geldikçe onları da yazarız.

NOT: Ufuk'da kendi kavır listesini yapmış, buradan buyrun.