Kalp Kıran Sentenced Şarkıları

Dertli tasalı gruptur Sentenced. Hani bunun yanı sıra gazdır, görkemlidir, vurucudur ama işte dertli tasalı gruptur. Bazı şarkıları vardır hem sözleri hem de melodileri ile her dinleyişinizde tüylerinizi diken diken eder, çocukluk aşkınızın kalbinizi kırdığı günlere geri götürür.

Garip bir duygusal devinim (yürü bea!!!) yaşadığım bu günlerde bir iki Sentenced şarkısına feci halde takmış bulunmaktayım. İşte merak ile beklediğiniz (merakla bekliyorsunuz değil mi? aşkolsun...) o şarkılar...


Fragile





No One There



Aika Multaa Muistot (Everything Is Nothing)




  The River





The Rain Comes Falling Down

The flames rise still so freezing on our sea*

Daha ciddi bir blogger olmaya çalışıyorum şu sıralar. Kontrolsüz kelimeler ile aram çok iyi ama işin içine biraz kontrol, biraz yönlendirme katmaya kalktığımda elim ayağıma dolaşıyor. Olsun diyorum, ilk kez elim ayağıma dolaşmıyor, tökezlemeye de alışkın sayılırım. Yavaş yavaş bu diyarda da koşar hale gelirim diye düşünüyorum. Ya beceremezsem, o zaman bu da ayrı bir ağlama duvarı yazısı olur.

Sene 2000. Eskişehir'de tren istasyonunda bekliyorum. Yanımda o zamanlar lavuk olduğunu bilmediğim, dostum sandığım bir adam var. İstikamet İstanbul. Çünkü o zamanlar black metalden başka müzik dinlemeye ciddi anlamda kapalı olsam da kalbimde yeri ayrı olan bir grup var. Sanırım yarım yamalak okuduğum bir non-serviam kritiğinde yaptıkları müziği death metal sanmıştım (oysa eskiden death metal yapıyorlarmış). O motivasyonla almıştım Frozen'ı. Yanlış bir bilgi ile, belki de tesadüfen girmişti hayatıma Sentenced ve aradan yaklaşık bir yıl geçtikten sonra İstanbul'a konsere geliyorlardı. Ve benim için istikamet İstanbul'u gösteriyordu.

Herşey çok kaotikti. Cebinde parası olan tek kişi bendim ve iki kişi için plan yapmalıydım. Ne yazık ki yanımda ahım şahım bir parada yoktu. Sabahın köründe istanbulda olacaktık. Başka hiç bir şey bilmiyorduk. Konser cumartesi gecesiydi ve o pazar nüfus sayımı vardı. Nasıl geri döneceğimizi bile bilmiyorduk. Sabahın köründe İstanbul'da olduk ve apar topar kendimizi taksime attık. Tabii o zamanlar taksim sokakları şimdi ki gibi tanıdık değiller. Daha sabah dokuz olmadan konser yerinin oralardaydık. Konser kazabilanka konser salonundaydı. Mekan hakkında bildiğim tek şey vakti ile Zeki Müren'in ilk sahne aldığı yer olmasıydı (Non-serviam'da okumuştum). Ben daha şimdiden insanlar birikmeye başlamıştır diye düşünüyordum. Sanırım bu naifliğim Sentenced konserinin hayatımda gittiğim ikinci konser oluşu ve ilk gittiğim konserinde Metallica konseri oluşu ile alakalı idi. Elbetteki daha ortalıkta kimse yoktu. Saatler boyuncada olmayacaktı.

Lavuk arkadaş ile sağda solda takılmaya başlamıştık. Vakit makul bir yere gelsin ve içmeye başlayalım diye bekliyorduk. Nitekim liseden, bir alt dönemden Seda ve destruction yelekli arkadaşının da bize katılması ile vakit daha kolay geçmeye başlamıştı. Sanırım tam burada biraz Seda'dan bahsetmem gerek. Zira kendisi hayatının bir döneminde sorunlu metalci kız olup biraz büyüyünce magazin programlarında İstanbul gece hayatı gösterilirken üç saniyeliğine kameraya gülümseyerek dans eden kızlardan bir tanesi olmuştu (şu anda ne alemdedir bilemiyorum). Tabii benim Seda'yı burada sevgi ile anmamın en büyük sebebi bana konser öncesi Sentenced kadrosuna imzalattığı A5 büyüklüğündeki konser flayerini vermesiydi. O anı çok iyi hatırlıyorum. O ve destruction yelekli arkadaşın bize katılması ile gidip şişe şişe şarap almıştık ve inceden demleniyorduk. Artık konser için hafif bir kalabalık da oluşmaya başlamıştı. Sanırım kendi aramızda Sentenced'ı ne kadar çok sevdiğimizden, Sentenced için gerekirse çocuğumuzu kesebileceğimizden falan bahsediyorduk (bunu diyen bendim sanırım). O sırada Seda çantasından imzalı Sentenced flayerını çıkarmıştı. Çok heyecanlanmıştım. Hiç düşünmeden bana ver, sen zaten benim kadar sevmiyorsun demiştim. O da hiç düşünmeden al senin olsun demişti. Ve gönlümde hala koruduğu bir yer edinmişti (her halde yedi sekiz yıldır görmüyorum kendilerini ama olsun yeri duruyor). Keyfim yerine gelmişti, daha konser başlamadan ganimetleri toplamaya başlamıştım. Şarabın tadı artık biraz daha tatlıydı. O sıralarda henüz tecrübe etmemiştim, hiç su içmeden iki şişe şarap içmenin nasıl bir susuzluğa sebep olabileceğini.

Espriler şakalar ile geçmişti vakit ve bir şekilde konser başlamıştı. Elbetteki en öndeydik, elbetteki çok çoşkuluyduk. Tabii aradan on yıl geçtiği için hangi şarkıların çaldığını çok da iyi hatırlamıyorum. Ama Farewel ve Suicider'ı çok ama çok iyi hatırlıyorum. Villa'nın "kendimden nefret etmeme yardım edin" diyip tüm seyircileri fuck you diyerekten bağırtması, en sonunda da fuck you too diyerekten (çok şakacı birisi gerçekten de) şarkıya geçmesini hala hatırlıyorum. Sonra sahnenin en önünde kendimden geçerken bir anda gırtlağıma yapışan bir susuzluk hissi ile ne yapacağımı şaşırdığımı da çok iyi hatırlıyorum. Bir şekilde sağdan soldan su bulmaya çalışıyordum ama işin oluru yok gibiydi. Zar zor koruyordum zaten sahne önündeki yerimi, bir gidersem geri dönüşü yoktu ama diğer taraftan da içim yanıyordu. Yapacak bir şey yoktu, hızlı hızlı yerimi terk etmiş ve su ihtiyacımı gidermek için mekandan çıkmış, bir galon su içip konser alanına geri gelmiştim. Tam kalabalık arasındaki yerimi almaya hazırlanırken birden kulaklarıma inanamadığım birşey çalmaya başlamıştı. Killing me killing you… Tabii o zamanlar aşıktık (şimdiye kadar o zamanlar aşıktık diye kurduğum cümlelerin hepsinde aynı kızdan bahsettim, başka bir kıza olan aşkımdan bahsedecek olursam ayrıca belirtirim), hatta mutlu mesuttuk ama yine de dokunaklı bir aşk şarkısında mutluyken de kederlenebiliyorduk. Üstelik o kadar sarhoşken sadece o şimdi neden burada değil diye kederlenmek o kadar kolaydı o zamanlar (şimdi daha ciddi sebepler olmadan kederlenmemeyi prensip haline getirdim : P).

Sahneye uzaktı yerim ama hem duyabiliyor hem de görebiliyordum. Aslında çok da birşey hatırlamıyorum. Hatta net hatırladığım tek şey distorşın ile kafa sallamaya başlamamdır. Henüz saçlarım pek uzun sayılmazdı (hatta yıllar boyunca saçını üçe vurduran bir gencin saçlarını uzatmaya yeni karar verdiği dönemlerdeydim) ama sanki bir metre saçım varmışcasına havaya girmiştim. Eminim çevremdeki artist metalciler için esprili bir görüntü olmuşumdur. O şarkıdan sonra kaç şarkı daha çaldılar hatırlamıyorum ama o konser orada benim için bitmişti, hem duygusal, hem de fiziksel açıdan artık sakinleşmem gerekiyordu.

Mekandan çıktığımızda yağmur yağıyordu ve ben konserdeyken ondan bana bir sürü mesaj gelmişti. Güzel mesajlardı. Çok güzel bir geceydi. Ablam bizi konser çıkışında almaya gelmişti, nereye gideceksek oraya bırakacaktı bizi. Tam o sırada Seda ikinci kıyağını yapmıştı. Biz ailecek geldik ailecek dönüyoruz sizi de alalım yanımıza demişti. Eve giden yolu da bulmuştuk. Yağmur ise yağmaya devam ediyordu. Boyumdan büyük hisler ile yağmuru izliyordum. Yorgun ama tatmin olmuştum, hüzünlüydüm ama mutluydum.

*


NOT: O imzalı Sentenced flayerin ise arkasına bir mektup yazılmıştı ve verilmesi gereken kişiye verilmişti. Düşünüyorumda bir kutu içinde duruyormudur hala yoksa çoktan çöpte kaybolmuşmudur?

Birkaç Güzel Cover

Metal müzik cover yapmak için en ideal müzik türlerinden bir tanesi sanırım. Güzel gitar tonları, etkileyici efektler, gümbür gümbür bir sound. Sıradan bir pop şarkısını bile yürek hoplatan bir metal şarkısına çevirebilirsiniz.

Tabi meselemiz sıradan pop şarkıları değil, bir kaç güzel kavır sadece...

Head Control System - Kiss From A Rose (Seal Cover)

Ulver'den Garm ile tanıdığımız ve sevdiğimiz Head Control System kendine has tarzı ile kendine has cool bir kavır yapmış. Allahın özene bözene çirkin yarattığı ama buna rağmen (belki de sanatçı kişiliğinin etkisi vardır) dünyanın en güzel kadınlarından birisi ile evli olan Seal abimizin Batmam Forever'da soundtrack olarak kullanılan Kiss From A Rose'u bence Head Control System için çok iyi bir tercih.

Susperia - Wild Child (Wasp Cover)

Pek ciddi bir thrash hayranı sayılmam. Ama konu Susperia olduğu zaman işin rengi değişir. Norveçli bu güzel insanların ilk albümlerinden son albümlerine doğru gittikleri yol, müzikal olarak ulaştıkları yer kesinlikle taktire şayan. Özellikle Athera (Pål Mathisen) abimin vokal performansına diyecek bir şey bulmak mümkün değil. Norveç'in en güçlü sesi. Ve onun sesine yakışan muhteşem bir kavır.

One Man Army and The Undead Quartet - He's Back (Alice Cooper Cover)

The Crown dağıldıktan sonra (ki tekrar toplandı sanırım) Johan Lindstrand'ın ben bu işi henüz bırakmadım diyerek kurduğu One Man Army And The Undead Quartet The Crown kadar olmasada melodik death - thrash adına iyi işler yapan bir topluluk. İkinci albümlerinde kavırladıkları meşhur Alice Cooper şarkısı kesinlikle dinlemeye değer bir kavır. Özellikle konuk vokalistin performansı çok güzel (kim di acaba bu adam). Şarkının olayı ise 13 Cuma filmlerinden bir tanesi için yazılmış promosyon niteliğinde olması.

ULVER - Solitude (Black Sabbath Cover)

Ulver her zaman ayrı bir makale konusudur. Her yaptıkları, her albümleri, her notaları. Son albümleri de bambaşka bir makale konusuydu (ve sanki şuralarda bir yerlerde yazılmıştı). Bu adamlardan biraz daha iddialı bir kavır beklemek elbetteki çok doğal. Bu adamların çok iddialı bir kavırın altından alınlarının akı ile kalkmaları ise çok daha doğal. Kesinlikle muhteşem.

Sentenced - White Wedding (Billy Idol)

Huzur içinde yat Miika, sayende yıllar boyunca Sentenced'ımız oldu. Geceler boyu dinledik, hüzünlendik, hislendik, hayatla mücadele ederken Sentenced'dan ilham aldık...

Sene 1995. Sentenced tarz değişiklikleri için kendince deneyler yapıyor. Taneli Jarva yavaş yavaş gruptan ayrılacağının sinyallerini veriyor. O günlerde Sentenced bir EP çıkarıyor ve o EP'de Billy Idol kavırı White Wedding bulunuyor. Herşeyden önce bu şarkıya Sayın Jarva'nın kirli sesi ve Mikka'nın lead gitarları inanılmaz yakışıyor. Muhakkak dinleyin.

Novembre - The Promise (Arcadia Cover)

Bu romantik İtalyanlar çok sık kavır yapıyorlar mı bilmiyorum ama yaptıkları zaman çok iyi yapıyorlar bunu biliyorum. Novembre'nin The Promise kavırı hayatımın bir dönemine eşlik etmiş bir şarkı ve hala dinlediğim zaman beni o günlere götürebiliyor. Sanırım bir şarkı için önemli meziyetlerden bir tanesi de böyle bir şey olmalı.

Cradle of Filth - Sleepless (Anathema Cover)

Acaba bu adamlar eski şaşalı günlerini hala yaşıyormu? Bir ara Cradle çok popülerdi, bir ara Cradle'a bok atmak çok popülerdi. Şimdi ne durumda metal müzik kitlesi ile Cradle arasındaki ilişki? Sene 1999, Cradle ciddi bir kadro değişikliği yaşadı (ondan sonraki yıllar boyunca iki albümü aynı kadro ile çıkartamadılar sanırım, neyse). Bu değişikliğin ardından hemen bir EP piyasaya çıktı. İki yeni şarkı, bir kaç remix vardı. Ama asıl büyük hit kesinlikle Anathema kavırı Sleepless'tı. Cradle kavır yapmayı hala çok seven bir grup fakat şimdiye kadar Sleepless ile yaptıkları kadar etkileyici bir iş yapmadılar (ve bildiğim kadarı ile Fear of The Dark'ı hiç bir zaman kavırlamadılar, yanılıyor olabilirsiniz ;)).



Elbetteki aklıma gelmeyen bir sürü güzel kavır vardır. Onlar aklımıza geldikçe onları da yazarız.

NOT: Ufuk'da kendi kavır listesini yapmış, buradan buyrun.