Hep Yuvaya Dönmek

Benim yazı yazmaya ara verip sonra tekrar kaldığım yerden başlamam, hayatımda rutine dönüştürdüğüm şeylerden bir tanesi. Kimse ile paylaşmadığım kişisel notlarımda bile aynı şeyi yapıyorum. Sanırım bazen, bazı hazlar yazı yazmanın gerekliliği unutmamı sağlıyor. 

Fakat geriye dönüp, tekrardan yazacağım dediğim zaman, son yayınladığım yazı ile bu yazı arasındakı büyük farkı görünce cidden içim acıdı. Bir dönem eli kalem tutup iki tane güzel sayılabilecek cümle kuran her adam gibi bende yazar olmak isterdim (hobı olarak :P). Bu anlamda yazı yazdığım yerler de oldu, bknz;

• Bira Darkzine - albüm kritikleri, biografiler, edebi saçmalar, duygusal zırvalar*
• iturocks.org - albüm kritikleri (çokça), az da olsa bir takım duygusal zırvalar
• Swansong for Iconium - kişisel blogum, tamamen edebi saçmalar ve duygusal zırvalardan ibaret bir site
• ve Arafta Yer Yok - standart kötümserliğime kapılmadan, hatta komik bile olabileceğim, başıma gelenleri yorumlayacağım, daha okunabilir kişisel blog'um.

Bira Darkzine ve iturocks.org kapandı gitti. Swansong for Iconium'a uzunca bir süre devam ettim. Serde karanlık bir adamız, mutsuz ve depresifiz, elbette en uzun ömürlü olan o olacak. Fakat sonra onu da kapattım. Daha doğrusu ismini ve tasarımını değiştirip, eski yazıları saklayıp yeni bir başlangıç yapmayı denedim fakat bok oldu genel olarak. Belki tekrar açarım ya da eski yazılarımı tekrar yayınlarım bilmiyorum, orası problemli bir yer benim için. Ayrıca o kadar kötümser şeyler yazsam bile kimse ile paylaşmak istemiyorum, en azından o şekilde.

Fakat burası, burası bambaşka biryer ve galiba ben buraya geri dönmek istiyorum. Hayatımda beni besleyen herşey hakkında birşeyler yazmak isterken buluyorum kendimi, geçen gün izlediğim Hannibal sezon finali, iki yıl önce başından kalkmadan oynadığım Mass Effect serisi, geçen gün keşfettiğim post rock grubu The Ascent of Everest hakkında manyaklar gibi birşeyler söylemek istediğim şeyler. 

Dolayısı ile yuvaya geri dönmeyi istiyorum. Eğlenceli, enteresan, komik ve kayde değer bulduğum şeyleri paylaşmak istiyorum ve yuvaya geri dönmek için ilk adımımı bu şekilde atıyorum. 

NOT: Böyle şeylerin hep yeni yıl arifesinde olması beni bir klişenin parçasımı yapar? Asıl sensin bir klişenin parçası olan! Hıh!!!

Atonement - Depth

İlk stüdyoya girdiğim günü çok iyi hatırlıyorum. Bundan 13 yıl önceydi. O gün bundan sonra sürekli olarak yapmak istediğim şeyin bu olduğuna karar vermiştim. Asıl istediğim şey buydu artık benim.

13 yıl geçti. Hala stüdyoya giriyorum ve hala tam olarak yapmak istediğim hiç bir şeyi yapabilmiş değilim. Bir yandan eskisine nazaran bazı şeylerin peşinden daha iyi koşarken (düzenli stüdyoya girme, konu ile ilgili ciddi kararlar alma, yatırımlar yapma), bazı şeylerde ise eskisine nazaran daha kötü bir durumdayım (düzenli çalışma, daha fazla üretmek için yanıp tutuşma vs.).

Ama bir şekilde 13 yıldan beri hala bir şekilde bu iş ile uğraşmaya devam ediyorum. Kimileri için bir utançtır bu. 13 yılda ne yaptın? Ben ise 13 yıldır vaz geçmemiş olmak ile gurur duyuyorum. Evet beklentilerimiz azaldıkça azaldı geçtiğimiz yıllarda. 

Aslında bu kendimize karşı işlediğimiz bir suçtu. Hayalini kurduğumuz hayatın zor yolundan sapıp bize güvenli bir alan yaratan, daha önceden seçilmiş, belirlenmiş hayatın yolunu seçtik. Bu bizim şimdiye kadar işlediğimiz en büyük günahtı. Bu günahın ise sadece bir kefareti vardı.

Atonement böyle bir bıkkınlık, böyle bir umutsuzluk sonucunda bir rakı masasında doğdu.

Atonement, Özgür'ün yıllarca biriktirdiği, üzerinde titrediği besteleri ve son bir kaç yıl içinde edindiği kayıt yapma tecrübelerinin bir sonucu olarak doğdu. 

Depth Atonoment'in ilk şarkısı oldu. 

Depth 13 yıl sonra biz bunu yaptık diyebileceğimiz yegane şey oldu. 

Depth'in bestesi tamami ile Özgür'e ait. Tüm çalgıları da evde kendisi kaydetti. Şarkı sözlerini Emre yazdı. Vokalleri ben yaptım. Şarkının tüm miksajı ile de Özgür ilgilendi.

http://aforatonement.bandcamp.com/
https://www.facebook.com/aforatonement
http://soundcloud.com/saffah/atonement-depth
http://www.youtube.com/watch?v=oyH9CUG6jpw

Neler Yaşadığımı Bilsen Geceleri Uyuyamazdın!

Yuh! 

Bir şekilde buraya geri döneceğimi biliyordum ama bu şekilde olacağını bilmiyordum. Shining Norveç'in en pis, en depresif black metal gruplarından bir tanesidir. Damar değildir (kendi görüşüm), insanın içine işleyen, yavaş yavaş yayılan bir kanser gibir yarattığı huzursuzluk hissi. Ağır ağır o karanlığın içine gömülürsünüz ve muhtemelen bunu bile bile, isteyerek yaşarsınız. 

Neyse efendim, konumuzun diğer tarafında ise Katatonia var. Geceler boyu ufak tefek (hatta siktir boktan) dertlerimize, kederlerimize anlam katan grup. Ve konumuzun temelinde bu şarkı var. Nakaratındaki "You would never sleep at night, if you knew what i been through" cümlesini her dinleyişimde tüylerimi diken diken eden bu şarkı. 

Ve dün geceden beri duygusal düzeni alt üst eden bir kavır. 

Rome - A Legacy of Unrest

master, i praise you
i’ve come here to tame
the demands of the flesh
i’ve come to forget my name
we all thought that the moon
should be turned to blood
and that it’s the worst thing
to want for one who comes not

but there’s nothing left than to obey
all of their laws of wealth
always fighting on both sides
no denial, no denial

master, i serve you
and i serve the language
of failure and doubt
i’ve come to sell you my anguish
we all thought that the moon
 should be turned to blood
and that it’s the worst thing
to try to please and please not

but there’s nothing left than to obey
all of their laws of wealth
always fighting on both sides
no denial, no denial

yes, there’s nothing left than to obey
all of their laws of wealth
master, are you taking sides?
no denial, no denial

and it feels like spring again
we’ve sealed this feel again though
you tried to blind me
i still saw you blush
it feels like spring again
we’ve sealed this feel again
though you tried to blind me
though you tried to blind me
we do not pause, we do not rest
so do not speak, please do not test
my nerve like this, in a season like this
we do not pause, we do not rest
so do not speak, please do not test
my nerve like this, in a season like this
you tried to blind me
you tried to blind me

Kalp Kıran Sentenced Şarkıları

Dertli tasalı gruptur Sentenced. Hani bunun yanı sıra gazdır, görkemlidir, vurucudur ama işte dertli tasalı gruptur. Bazı şarkıları vardır hem sözleri hem de melodileri ile her dinleyişinizde tüylerinizi diken diken eder, çocukluk aşkınızın kalbinizi kırdığı günlere geri götürür.

Garip bir duygusal devinim (yürü bea!!!) yaşadığım bu günlerde bir iki Sentenced şarkısına feci halde takmış bulunmaktayım. İşte merak ile beklediğiniz (merakla bekliyorsunuz değil mi? aşkolsun...) o şarkılar...


Fragile





No One There



Aika Multaa Muistot (Everything Is Nothing)




  The River





The Rain Comes Falling Down

Kristoffer'ın En İyi 5 Performansı

Aslında başlığı biraz yanlış seçtim diyebilirim. Zira burada listeyeceğim şarkılardan çok daha -tabiri caiz ise- teknik performansları var Kristoffer abimin. Ben daha çok en çok sevdiğim beş vokal performansını seçmeye çalıştım kendilerinin.

Kendisini tanımayanlar için kısa bir açıklamaya yapayım Kristoffer Rygg hakkında. Kendisi Norveçli bir müzisyendir. Norveç black metal piyasasının önemli isimlerinden birisidir. Fakat neredeyse on yılı aşkın bir süredir black metal ile hiç bir alakası olmayan müzikler ile ilgilenmektedir ve onlarca grupta vokal yapmışlığı vardır (bknz http://bit.ly/rg3Ldt ). Birlikte müzik yaptığı tüm gruplar içinde kendisine özel olan topluluk Ulver'dir.

Head Control System - Rapid Eye Movement 

Professor Fate - Limbo

Ulver - For the Love of God

Ulver - Østenfor Sol Og Vestenfor Maane

Arcturus - Painting My Horror

Ulver - Wars of the Roses

Artık Ulver yeni albüm çıkardığı zaman resmen mutlu oluyorum. Bilen bilir, Ulver metal yaptığı zamanlarda bile, kesinlikle kalıplarına sığmayan bir gruptu ve ne yapacakları hiç belli olmazdı. Mesela akustik albüm Kveldssanger'den sonra kimse Nattens Madrigal gibi bir albüm beklemiyordu. Fakat asıl beklenmedik olan sanırım Nattens Madrigal sonrası idi. Açık konuşmak gerekirse Shadows of the Sun ile Nattens Madrigal arasındaki dönem benim için biraz sönük geçmişti, pek hazmedememiştim o dönem adamların yaptığı müziği ki bunda o dönemlerdeki müzikal muhafazakarlığımın çok ciddi bir etkisi var. Fakat Shadows of the Sun ile herşey değişmişti, yıllardan sonra bende değişmiştim ve artık müzikal ön yargılarım Ulver ile arama giremez hale geldi. Daha sonrasında Blood Inside'ı bile dinleyebilir hale geldim (hatta Dressed In Black'in hastası bile oldum). Sonra da yeni albüm haberi geldi. Sonra da albüm çıktı.

Yeni Ulver albümünden beklentilerim Shadows of the Sun etkisinde bir albüm olmasıydı. Sanırım Shadows of the Sun ile grubun yeni kimliğini bütünleştirmiş olmamdan kaynaklanan bir yanılgıya kapılıp adamların deney yapma konusunda ki heveslerini görmezden gelmişim. Zira ciddi ciddi bir süpriz beklemiyordum bu albümden.

Şu konuda yanılmadığımı düşünüyorum. Wars of the Roses kesinlikle Shadows of the Sun'ın ruhani takipçisi. Fakat bu elimizde hem aynı türde hem de aynı havada bir albüm olduğu anlamına gelmiyor. Öncelikle biraz daha indie-post rock sularında yüzen bir Ulver ile karşı karşıyayız. Hissettirdikleri olarak da tabiri caizse daha canlı, nefes aldığı hissedilen bir Ulver var karşımızda. Sanki, Shadows of the Sun'daki inzivaya çekilmiş adam kalbindeki aynı hisler ile insanların arasına geri dönmüş gibi.

Her Ulver albümünde olduğu gibi bir seferde içine girilebilecek bir albüm değil Wars of the Roses fakat bir kaç albüm öncesine göre daha rock alt yapılı bir albüm olduğu için bir Blood Inside (benim için bir çeşit milad sayılır o yüzden çok takıyorum Blood Inside'a) kadar da hazmı zor değil.

Yedi şarkı olan albümden ilk dinlemelerimde dört(!!!) tane favori şarkımı hemen saptadım. Rock - jazz alt yapısı ile acaba dedirten February MXX, muhteşem bayan vokalleri ve düeti ile Providence, sade fakat büyüleyici piano melodileri ile September IV ve sonlarına doğru vay anasını dedirten vokal performansı ile England.

Daha albümü dinlemeye yeni başladım diyebilirim. Fakat ona rağmen albümün hayatıma nasıl tenefüs ettiğini fark edebiliyorum. 2011'de doğru düzgün yeni albüm dinlemedim diyebilirim, fakat dinlediklerim içinde kesinlikle en değerlisi Wars of The Roses'dır (birde Head Control System yeni albüm çıkarsa).