Sayın Konya, Bize İş Dünyandan Bahset

Yeni yıl yazısı mı yazsam, geçen seyrettiğim filmden mi bahsetsem, yoksa ayrı yazmadığım deler ve dalar konusunda vicdanımın ne kadar rahat olduğundan mı bahsetsem derken kendimi klavyenin başında anlamsızca ekrana bakarken buldum.

Son günlerde epeydir yazı yazmadığım için kendimi gayet kötü hissediyor ve sürekli bir sonra ki yazımda nelerden bahsedeceğimi düşünüyorum. Mesela yukarıda bahsettiğim konular doğru girizgahı yapabilirsem gayet uzun paragraflar çıkarabileceğim konular. Komik. Normal koşullarda yazacak enteresan bir şey bulamadığım için yazamazken şu an bir sürü şey arasından doğru şeyi seçemediğim için yazamıyorum. Evet işim gücüm artistlik biliyorum.

O zaman şuradan başlayalım. İlk olarak iş değiştirdim. Yaklaşık on aydır çalıştığım ajanstan ayrıldım ve başka bir ajansa geçtim. Her şeyden önce şunu söylemeliyim, bence hiç bir zaman çok çalışmak problem değil, problem korku ile, stres ile çalışmak. Bir önceki iş yerimde garip bir şekilde her üç ayda bir pozisyonumu değiştiriyorlardı. Artık SEO ile uğraş ya da artık adwords reklamları yap diye geliyorlardı kafalarına göre. Ayrıca çok şahane bir maaşım olmamasına rağmen bana verdikleri parayı sürekli kafama kakıyorlardı. Şirketi yeterince sahiplenmemek ve yaptığım işi sevmemekle itam edilmek de cabası. Göremedikleri şey ise sürekli değiştirdikleri sorumluluklarım sayesinde, hali hazırda yapabildiğim, yürütebildiğim işleri de yürütemez hale gelmiştim. Yazın ortasına kadar en erken saat dokuzda ofisten çıkarken birden bire değişen sorumluluklarım sayesinde saat altı olur olmaz ofisten çıkar, saat altıya kadar da saatin altı olmasını bekler hale gelmiştim.

Tüm bunlar olup biterken patron herşeyi kontrol ettiğini, şirketi daha iyiye götürecek kararları aldığını düşünüyordu. Belki haklıdır bilemem, ama bence iş yapan bir adamı, iş yapamaz hale getirmek şirketi iyiye götürebilecek bir şey olmasa gerek. Tüm bunların dışında ofiste sürekli yerildiğimiz bir ortam vardı. Şunu hiç unutmuyorum, bir gün geldiler ve sana bir challenge veriyoruz dediler (challenge???!!!). Bir müşteri adayını müşteri haline getirmekti görevim. Çok büyük bir müşteri adayı değildi kendisi, hatta uzun vadede bize pek bir şeyde kazandırmayacaktı ama challenge challenge'dır dedim ve işin peşinden koştum. Allah'ın siktir ettiği yerlere toplantılara gittim. Müşteriye saatlerce SEO ve SEA anlattım (çok iyi SEO ve SEA anlatırım, isterseniz size de anlatayım :P ) ve en sonunda adama işi satmayı başardım. Sonra da herkesin içinde patrondan "aklın fikrin yokmu senin" gibi bir lafa maruz kaldım. Eh malum böyle bir laf duyunca adam konuşurken oturduğum yerde sinirden ağız burun yapmaya başladım (çok iyi ağız burun yaparım, isterseniz size de yaparım :P ). Patron ağız burun yapma dediğinde aklım fikrim yok ondan böyleyim dedim ve rahatladım (anında geçti ağız burun hareketlerim).

Böyle bir ortam vardı ofiste. Patron olmadığı zaman mutlu mesut yaşıyor, patron gelince ben dahil herkesin morali bozuluyordu. Gitmek gerekiyordu. Kesinlikle gitmek gerekiyordu. Ve gittim.

Şu an bulunduğum iş yerinde çalışmaya başlayalı tam iki hafta oldu. Henüz her şey çok yeni ve alışmakta bir miktar zorluk çektiğimi kesinlikle reddedemem. Bir kere artık 80 kişilik kadrosu olan(bir sürü insan var!!!) ve öyle ya da böyle kurumsallaşmış bir şirkette çalışıyorum. Sabahları işe giderken boğazı izleyerek müzik dinliyorum (Ofis hisarda, ev fındıklıda), öğle aralarında sahile iniyorum falan. Kebap anlayacağınız.

Tabii içimizdeki o sinsi black metal kötümserliği yüzünden mevzunun tadını pek çıkaramıyorum. Her an bir bok olacak ve her şey bom bok bir hal alacak hissine kapılıyorum. Hayatımda işlerin rast gitmesine çok alışkın birisi değilim. Ama garip bir şekilde sanki şu an her şey gerçekten iyi gidiyor gibi.

Hatta sanırım mutluyum (hassiktir ne dedim!!!)

İTÜ Rock Sizleri Önemsiyor*

İTÜ'den bu kadar bahsettikten sonra sanırım birazda İTÜ rock kulübünden bahsetmek gerekiyor. Zira çoğu zaman İTÜ den ziyade İTÜ rock kulübünden mezun gibi hissediyorum kendimi. Şunu gönül rahatlığı ile söyleyebilirim, İTÜ'de hayatı benim için çekilir kılan tek şey bu topluluktu, bu topluluk olarak yapmaya çalıştığımız şeylerdi. Ama orada da hiç bir şey günlük gülistanlık geçmiyordu. Bilakis rock kulübü de bir çeşit işkenceydi.

İşkenceydi, çünkü herşey çok zordu. Özellikle ilk yıllarda. Bir yandan özerkliğini korumaya çalışmak, bir yandan organizasyon yapmaya çalışmak, kulüp içindeki ve dışındaki gerginlikler ile uğraşmak çok zordu. Özerkliğimizi korumak istiyorduk, zira tüm insanların gözlerini diktiği, bizim olsun dediği bir stüdyomuz vardı. Stüdyoyu ise kendimize saklarken okulun malını sahiplenmiyorduk, bizden önce gelenlerin kendi elleri ile kurduğu, sonra da bizim kendi elimiz ile tekrardan kurduğumuz bir stüdyoyu elimizde tutmaya çalışıyorduk. Bir yandan stüdyomuzu isteyen kulüpler ile, bir yandan biz başımıza buyruk varız dememizden rahatsız olan yaşam alancılar ile ve bir yandan da toplantılarımızdan rahatsız olan (ehi) tiyatrocular ile uğraşmak zorundaydık.

Ama tüm bunlar arasında problem hep stüdyo hakkında çıkıyordu. Bir çok kişi kulübe sadece stüdyo için gelmek istiyordu ve aslına bakarsanız onlar için stüdyodan başka hiç birşeyin önemi yoktu. Lakin stüdyo rock kulübü üyeleri için ve rock kulübü üyeleri tarafından kurulmuştu. Stüdyoyu kullanmak için ödenen para bile doğru düzgün bir para değildi. O stüdyo rock kulübü üyelerinin düzenlediği ÜCRETSİZ festivallerden elde kalan paralar ile kurulmuş ve sonra da her yıl tekrardan adam edilmişti. Burada bir çelişki vardı. Dışarıdan gelenler bu çelişkiyi anlamakta zorluk çekiyorlardı. Zira bütün yıl uğraşıp debelenerek kurduğun bir stüdyoyu sadece kendimize saklamakta değildi amacımız, biz istiyorduk ki o stüdyoyu kullanan bizim gibi kullansın. En azından amfiyi kapatmadan jakı çekmesin. Stüdyo kullanımı için eğitim bile verdik, eğitime gelemeyenler olunca eğitimi bir kez daha da verdik. Sayı kalabalıklaşınca kimin stüdyo için, kimin kulüp için geldiğini anlamak adına yoklama almak zorunda bile kaldık. İnsanlar arkadaşlarının yerine imza atmaktan çekinmediler. Çözüm bulmakta zorlanıyorduk. Ve bir süre sonra bu durumu insanlara açıklamayı umursamaz hale geldik. Ki milyonlarca kez açıkladık ama hepsinin sonunda beğenmiyorsanız siktirin gidik demekten de çekinmedik. Siktirip gitti bir çoğu. Ve dışa kapalı olarak yaftalandık.

Sonra bir de tarz meselesi vardır hep. Şu argüman ile konuşur durur insanlar (pek yüzümüze söylemezler, hehe) İTÜ Rock kulübü, İTÜ Metal kulübü olsun yerine de Mor ve Ötesi konserleri veren yeni bir İTÜ Rock kulübü açılsın. Okkalı küfürler etmek yerine bu argümana karşı makul bir cevap vermek gerekirse (ki bence çok da gerek yok) sen kimsin de bizim ismimizi değiştiriyorsun ile başlarım cevabıma. Sonra şunu derim, yıllarca kullandığım isimi sana yakışmıyor değiştir desek nasıl bir tepki verirsin?

İTÜ Rock kulübü yıllarca metal kulübü olmakla suçlandı. Ben şimdiye kadar düzenlenmesinde aktif olarak rol aldığım dört festivalin (7 den 10'a) hiç birinde metal gruplarının çoğunlukta olduğunu görmedim. Hatta net oran hep 3 te 1 olmuştur. Arada sırada düzenlediğimiz küçük konser ve etkinliklerde ise durum şundan ibaretti, normalde metal dinleyen ve icra eden adam neden dinlemediği ve icra etmediği türde bir etkinlik düzenlesin ki? Kapımızı hiç bir zaman bizim dinlediğimiz müziği dinlemeyen insanlara kapamadık ama hiç bir zamanda birilerinin bize gelip Mor ve Ötesi konseri düzenleyin demesine ya da The Doors dvd gösterimi yapın demesine izin vermedik.

Öncelikle şunu açıklamak gerek, İTÜ Rock kulübü kendi bünyesinde müzisyenler ile dolu bir topluluktur ve herşeyden önce Türkiye de bu müzik türünün gelişmesi için, amatör ama kaliteli müzik yapan insanlara ve ya her allahın günü televizyonda göremediğimiz müzisyenlere sahne imkanı sağlamayı hedefler ve ücretsiz organizasyon yapar (Coca cola ile de sponsorluk anlaşması yapmaz, Cola Turka ile de yapmaz). Bu yüzden bir Pentagram ya da Mor ve Ötesi konseri yapmaya hiç yanaşmadık. Pentagram için paramız yoktu, Mor ve Ötesinin ise bizim sahnemize ihtiyacı yoktu.

Ki tüm bunların dışında kimsenin fikrine ihtiyacımız yoktu. Bizim kafamızda yeterince fikir vardı ve onlar ile bile başa çıkamıyorduk. Birilerinin gelip şu grubun konser gösterimi yapılsın demesine ihtiyacımız yoktu. O grubun konser gösterimini yapmak isteyen buyursun yapsın diyorduk. Üstelik onu bu sorumluluk altında yalnızda bırakmıyorduk. Her türlü yardımı yapacağımızı garanti ediyorduk. Bilakis çok iyi hatırlıyorum kendi adıma bu şekilde verdiğim bir kaç sözü. Ama karşılığında o organizasyonun sorumluluğunu öneri sahibinin almasını bekliyorduk. Çoğu zaman bu da olmadı. Ki bir konser gösterimi için yapılan tek şey bir üst kata çıkıp bir hafta önceden küçük (duruma göre büyük) salonun istenmesi, konser dvd'sinin (divx falan da olur) ve gösterimin yapılacağı notebook'un bulunması gerekiyordu. Notebook'um yok diyen olursa onu da biz hallediyorduk. Projeksiyon ve perde salonda zaten vardı. Olay bu kadar kolaydı. Ama insanlar sipariş ile organizasyon istemeye devam ettiler, bizde kibar kibar derdimizi anlatmaya çalıştık, sabrımız taşınca kaba kaba kovmak zorunda kaldık.

Hiç bir zaman kitleler tarafından sevilmek sayılmak gibi bir derdimiz olmadı. Hiç bir zaman hatasız olduğumuzu da düşünmedik (ben çok ciddi hatalar yaptığımızı düşünüyorum bilakis) ama yine de bizi dışarıdan eleştirenlerin büyük bir çoğunluğunun bizi yanlış sebeplerden eleştirdiğini düşünüyorum. Bilakis böyle olduğunu görüyorum. Üyelerine ne kimlik veren ne de onlardan aidat toplayan bir kulüp olmadık. Toplantıdan sonra içeriz dedik, ben içmem diyenleri de bağrımıza bastık (zorla birşeyler içirmeyi de denedik, ehi). Her yıl nisan ayının üçüncü haftasında İTÜ'yü normalde olmadığı bir yer haline getirdik. Her allahın günü İTÜ Rock kulübüne bok atan, İTÜ Rock kulübü kapatılsın diyen güvercin beyinli insanların bile çılgınlar gibi eğlendiği festival yaptık. Türkiye'nin ilk açık hava festivalini 11. ayağına kadar taşıdık ve işler yolunda giderse bizden sonrakiler bu yılda 12. kez aynı iyiliği yapacak İTÜ'lülere. Ne zaman karşılaşsak bilmiş bilmiş rock kulübüne bok atan insanlar gene o festivalde eğlenecek, sarhoş olacaklar. Çoğu zaman ders çalışmaktan başka hiç bir şey yapmadıkları okullarındaki en güzel zamanları gene bizim festivalimizde geçirecekler. Aslına bakarsanız çok da sorun yok, biz afişlerimizde koyun resmi koyup otlanmaya ara verin derken de, ya da tavşan resmi koyup geldi bahar ayları gevşedi gönül yayları derken de zaten bu insanların bir çoğunun anlamadığı ama onların hayatında eksik olan birşeylerin altını çiziyorduk. Ve tüm bunların dışında çirkinden başka bir şeyin olmadığı bir yerde güzel bir şey yapıyorduk.

Unutmayın, yine de İTÜ Rock sizleri önemsiyor* ;)



*8. Festivalde kullanığımız spot sözlerden bir tanesi.

Yeni Ev (ve lanet odada bıraktıklarım)

8 yıldır ailesinden ayrı ve çoğu zaman kendi evinde yaşayan birisi olarak, ev hayatının benim için önemi çok büyük. Her ne kadar hayatın sokakta olduğunu bilsem de, sokağa çıktığım zaman hayatı aramak yerine bir çok kişinin yaptığı hatayı yapıyorum. Ucuz bir barda kim olduğunu bilmediğim insanların saçma sapan şakalarına daha saçma sapan şakalar ile cevap verip, sözüm ona eğleniyormuş gibi yapıyorum. Alkol bazen rol yapma yeteneğimi gayet arttırabiliyor, hepsi bu. İşte bu yüzden çoğu zaman evde olmayı tercih ediyorum.

Ev hakkındaki en temel düşüncem, herşeyden önce evin (yaşadığım yerin) tüm dünyanın sıkıntısını dışarıda bırakabildiğim, kendimi güvende hissedebildiğim, yalnız kalabildiğim ve huzur bulabildiğim bir yer olması gerektiğidir. Evden sanırım bir çok insana nazaran çok daha fazla şey bekliyor olabilirim ve bu beklentilerimden bir tanesi bile olmadığı zaman ciddi buhranlar yaşayabiliyorum.

Tabii Ankara'da yaşarken tüm bunlar benim için yeni şekillenen şeylerdi. Üniversitenin ilk yıllarında bana, bir eşyasını dahi taşımadığım dayalı döşeli bir ev verilmişti. O evde geçen üç yıl, şu an bir evden beklediğim herşeyle beraber geçmişti. O yüzden İstanbul yılları ilk başta çok zorlu geçmişti. Vadi yurtları diye bir yer vardır itü'de. Bana sorarsanız bir çeşit maymunlar cehennemidir. İki yıl boyunca orada göçebe hayatı yaşadım. Belki o günlerinde kendine has bir hikayesi vardır ve günün birinde anlatılması gerekir. Şu an için asıl macera oradan çıktıktan sonra başlayandır.

İlk önce bir kaç aylık bir Üsküdar maceramız olmuştu. Tam bir hayal kırıklığıydı. Hayatımda kaldığım en kötü yer olan o eve dair hatırladığım en güzel şey oradan taşındığımız gündür. Ki o da soğuk bir kış günüydü. O soğuk kış günü kombisi henüz çalışmayan Kurtuluştaki eve taşınmıştık. İki ay boyunca evdeki tek ısı kaynağım deliler gibi ısınan notebook'umdu. Ama yine de o evde huzur bulmaya başlamıştık, işler yolunda gidiyordu, daha da iyi olacaktı. Ama sonra rögar tıkandı. Tam rögar tıkanırken bizde en alt katta oturduğumuz için ve rögar kapağının tam bizim mutfağın altında olduğu için tüm olan bitene en yakından şahit olduk. Sonra rögar tıkanmaya devam etti. En sonunda dayanamadık ve Harbiye günlerine başladık.

Harbiye günleri şu an inanması güç gelse de iki yıl kadar sürdü. O ev içinde anlatabileceğim bir çok anı vardır. Hatta iyi anılarım eminim kötü anılarımdan çok daha fazladır ama oraya dair sahip olduğum iki sıkıntı bugün oradan ardıma bile bakmadan gitmeme sebep olmuştur. Birincisi artık camdan dışarı bakabilme, büyük camlara sahip olabilme ve bir odaya hapsolma hissinden kurtulma ihtiyacıydı. Karanlık ya da küçük odalarda yaşamak artık kendi evimin içinde boğulmama sebep oluyordu. Elbette insan isterse bir pislik çukurunu bile cennete çevirebilir fakat o şevke sahip olmak benim için oldukça zordu. İkinci sıkıntım ise yanlış ev arkadaşları idi. Çoğu zaman bir evi paylaşmak için doğru insan olmadığımı düşünmeme rağmen ilk iki ev arkadaşım ile işler gayet yolunda gitmişti ama son ev arkadaşım yüzünden kendi evimde kaybettiğim huzuru sanırım talihsiz arkadaş evden gittikten sonra bile bulamadım. Sanırım sık sık apartmanımızı ziyaret eden hırsızlarında bunda biraz payı olabilir. Tüm bunların üstüne o küçük odaya tekrar sıkışmak zorunda kalmak ise herşeyi daha da kötü hale soktu.

Ve arkama bile bakmadan çekip gittim, giderken üzerimdeki tüm sıkıntıyı o lanet oda da bıraktım (yeni sıkıntılar için yere ihtiyacım vardı).

Şimdi Fındıklı'da oturuyorum ve belki de hayatımda ilk kez suratıma ışık vurarak uyanıyorum. Henüz yerleşme işlerini (üç hafta olmuş olmasına rağmen) tam olarak bitiremedim. Mesela hala yatak alamadım ve kanepede yatmaktan her tarafım tutulmaya başladı. Üstelik iş ve okulun aynı anda ciddi bir yoğunluk kazanmaları evde geçirebildiğim zamanı gayet azalttı. Tüm bunlar yeni evime adapte olmamı zorlaştırıyor. Ev konusunu benim kadar içselleştirdiğin zaman zaten yeni bir eve alışmak zaman alan bir şey oluyor. Bu yüzden henüz yeni evimde aradığım herşeyi bulabildim diyemiyorum. Ama bu sefer şunu daha önce hiç bir evimde hissetmediğim kadar çok hissediyorum. Kıçımı kaldırıp arayabilirsem, hiç bir evimde olmadığı kadar kolay bulabileceğim.