2003 yazıydı. Ankara'dan tek yüküm hayal kırıklıkları ile Bozüyük'teki evimize geri dönmüştüm. Hacettepe'den geçen üç yıldan sonra tekrar üniversite sınavına girmiştim ve henüz teşhisini koymadığımız lanet hastalığım yüzünden yeni denemem bir hüsran olmuştu.
Garip bir şekilde içinde bulunduğum kötü durumu kabullenmeye, okula geri dönmeye ve herşeyi yoluna sokmanın bir yolunu bulmaya gayret ediyordum. Biraz kendime gelip tekrar mücadele etmeye hazırlanmam gerekiyordu. Bu süre zarfında babamın yanında çalışmaya başlamıştım. Peder beyin şantiyelerinde şeflik yapıyor, işler hakkında fikir sahibi oluyordum. Aslında rutine alışmış, keyfim kısmen yerindeydi. Sabahları kalkıyor şantiyeye gidiyor. Akşama kadar işleri bir şekilde yoluna koyuyor sonrada eve dönüyordum. Tüm gece oyun oynuyor ya da arada sırada Eskişehir'e arkadaşların yanına kaçıyordum. Normal koşullarda işkence gibi olan bu yaşam biçimi, yüzleşmek zorunda olduğum problemlerden gönül rahatlığı ile kaçabildiğim güvenli bir yerdi. Henüz o yaz ölümle dans edeceğimi bilmediğimi de düşünürsek kendimi güvenli hissetmem oldukça doğaldı.
Evet farkındayım, ölümle dans etmek biraz havalı bir deyim oldu ve dürüst olmak gerekirse bahsedeceğim üç olayın her halde sadece ilkini bir "ölümle dans" olarak kabul edebiliriz (evet, hastasıyım boyumdan büyük cümleler kurmanın). Neyse efendim böyle bir ruh hali ile günlük rutinlerimi yerine getiriyordum. Günlük rutinlerimin arasında yıllardır bir şekilde çözemediğim araba kullanma işi de vardı. Araba kullanmak benim için biraz problemli idi. Peder bey hiç bir zaman bana araba kullanmayı öğretme gibi bir girişimde bulunmadı. Arkadaş çevremdeki tüm çocuklar araba kullanmayı pazar günkü pikniklerde öğrendi. Ben ise 20 yaşından sonra ehliyet alırken öğrenmek zorunda kaldım. Doğrusunu söylemek gerekirse hiç bir şeyde öğrenmedim. Hatta bana direksiyon sınavından sonra sana ehliyet veriyoruz ama öğrenmeden sakın trafiğe çıkma demişlerdi. Gayet gurur kırıcı bir durumdu. 2003 yazı bir çok açıdan araba kullanma konusunda kendimi geliştirdiğim bir yazdı. Baya baya çözmüştüm işi. Fakat problem şu ki kullandığım şey bir araba değil kamyonetti. Hani şu kamyon yavrusu BMC pikaplar olur ya işte onlardan.
Bir gün Bozüyük'ten İnönü'deki şantiyeye gitmeye karar verdim kendi başıma. Evet çok iyi bir fikir değildi. Ama yolun yarısına kadar hiç de öyle gelmemişti. Yolun yarısında teypte şarkı değiştirirken teyp yere düştü. Teybi geri takayım derken seksen kilometre hızla kontrolü kaybettim. Bir sağa bir sola savrulduktan sonra üst geçit duvarlarından birisine bodoslama çarptım ve araçla birlikte takla attım. Duvara tosladığım anda hayatım gözlerimin önünden falan geçmedi ne yazık ki, zaten pek ölecekmiş gibi hissetmedim. Daha çok peder beye nasıl durumu izah edeceğimizi düşündüm. Aracın tepe taklak olduğu anda durumun düşündüğümden daha farklı bir hale geldiğini anladım. Araçtan çıktığımda (gayet kendim çıktım), kaza olmadan önce uzakta gördüğüm kamyonlar yakınımda durmuşlardı. Üstüm başım kan ve motor yağı olmuştu, gayet satanist içerikli endüstriyel bir black metal grubunun üyesi gibiydim.
Hastaneye gittiğimde ise durum yavaş yavaş trajikomik bir hal almaya başlamıştı. İlk önce üstümü çıkarttılar (kan ve motor yağı yoğunluğundan ötürü), sonrada alnıma dikiş atabilmek için garip bir şekilde saçımı topladılar (gelin başı gibi birşey yaptılar sağolsunlar) ve tüm bunlar olurken tüm akrabalarımız hastaneye beni ziyarete geldiler. Lakin ben ölümü kandırdığım (böyle dediğim zaman kendimi John McClane gibi hissediyorum - Die Hard serisindeki dedektif abimiz) hissine bu absürt durumdan sonra jandarma ifademi alırken vardım. Annem odadan çıktığında ifademi alan memur "olum ne yaptın sen" gibi birşeyler söyleyince, birde üstüne "aracı gördüğümüzde yeminle içine bakmaya cesaret edemedik" dediğinde vay anasını dedim. Tüm bunların üstüne birde bizim emektar BMC'nin hurdaya çıktığını duydum. Ciddi ciddi ölümü kandırmıştım.
Ama ölüm henüz peşimi bırakmamıştı. Tam o günlerde de öss sonuçları açıklanmıştı. Elbette istediğimiz sonucu elde edememiştik. İronik bir şekilde hedeflerim çok büyüktü (boyumdan büyük işler yapmaya kalkma konusunda da çok iddialıyımdır). O yüzden aslında olmaması normaldi. Neyse efendim ben ilk kazanın etkilerini üzerimden çoktan atmış, araba kullanmaya bir süreliğine veda etmiş, günlük şantiye işlerine geri dönmüştüm. Lakin ölüm henüz peşimi bırakmamıştı fakat belli ki onun da şevki kırılmıştı. Zira ikinci denemesi ilkinin yanında çok ucuzdu. Şantiyedeydim ve hafriyatı takip ediyordum. Yaklaşık 3 metre derinliğinde kazı yapıyorduk. Ben kazının hemen kenarında duruyordum. Beko (çalışma makinesi, kocaman bir kepçe gibi birşey) kazısını yaptığımız alanın ortasında duruyordu. Birden bire benim üzerinde durduğum kütle bulunduğu yerden koptu ve aşağıya indi. Ben lan ne oluyor deyinceye kadar kendimi yaklaşık 2 metre aşağıda bulmuştum. İşin ilginç tarafı kopan kütlenin büyük bir bölümü aşağı inene kadar param parça olurken benim üzerinde bulunduğum yaklaşık yarım metre kare büyüklüğündeki alan hala tek parça idi. Hani oda parçalansaydı muhtemelen ölmez sadece kumun altında kalır, sonrada ölmeden mezara konmak başlıklı yazılar yazardım. Ama yine de bu olayı da ölümle dans etmek şeklinde yorumlamıştım (akşamları sürekli oyun oynadığım için sanırım etkisinde kalıyordum oynadığım şeylerin).
Bu ikinci vak'adan sonra ailecek konu hakkında biraz tedirgin hissetmeye başlamıştık. Sonuçta üzerimde garip bir şansızlık (kazalardan ötürü) ve aşırı şanslılık (hepsinden kurtulmamdan ötürü) durumu vardı ve herkes Ankara'ya geri dönüşüm konusunda çok hassastı. Bir gün peder bey geldi ve istersen tercih yap İstanbul'a git dedi. Birden bire yazın tüm havası değişti. İstanbul'a taşınma fikri ile geri dönüp yüzleşmek zorunda kalacağım tüm hisleri terk edebilecektim. Bu muhteşem bir şeydi. Artık günlerim bir işkence değildi ama yine de çok sıkıcıydı.
Ölüm ise hala pes etmemişti ama belki de etse daha iyi olurdu. Zira son denemesi ise diğer iki denemenin yanında cidden çok ucuzdu. Yazın son günleriydi ve kuzenimin oğlu sünnet oluyordu. Hep birlikte evlerinin bahçesinde oturuyor ikram edilen pilavı yiyorduk. Ben şantiyede çalışan emekçi arkadaşlarla oturuyordum (yürü bea!!! patronun emekçi oğluna bak!!!). Elbette çok sıkılıyordum ve hemen eve gidip oyun oynamaya devam etmek istiyordum. Tam o sırada insanları güneşten korumak için pazar yerinden araklanmış gibi duran devasa şemsiye kazıklarından bir tanesi tam oturduğum yerin iki santim arkasına gelecek şekilde devrildi. Evet demiştim diğerleri kadar korkunç ve ölümcül gözüken bir olay değildi. Fakat şemsiyeyi yerden kaldırırken toprakta açtığı boşluğu görünce, ya kafama gelseydi demekten kendimi alamadım. Ölmesem bile kesin sürünürdüm. O yüzdnen bu olayıda ölümle dans etmek olarak kabul ettim ve ben ölümü bir kez daha kandırmıştım.
Sonrasında bu şantiye işlerinden ayrıldım ve İstanbul'a taşındım. İrili ufaklı aksiyonlarım olsa da o heyecanlı hayatı geride bıraktım. Şimdi kendimi tüm günü bilgisayar başında geçirerek yavaş yavaş öldürmeyi tercih ediyorum. Bir ara alkol ya da ona benzer kötü alışkanlıklar sayesinde erken yaşta huzur içinde öleceğimi düşünüyordum. Şimdi pek içkim kumarımda kalmadığı için aksiyondan son derece uzağım. Sanırım ölüm de daha az sıkıcı hayatları tehdit etmeyi tercih ediyor.
* Donnie cheated death
İstanbul Teknik Üniversitesi etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
İstanbul Teknik Üniversitesi etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
İTÜ Rock Sizleri Önemsiyor*
İTÜ'den bu kadar bahsettikten sonra sanırım birazda İTÜ rock kulübünden bahsetmek gerekiyor. Zira çoğu zaman İTÜ den ziyade İTÜ rock kulübünden mezun gibi hissediyorum kendimi. Şunu gönül rahatlığı ile söyleyebilirim, İTÜ'de hayatı benim için çekilir kılan tek şey bu topluluktu, bu topluluk olarak yapmaya çalıştığımız şeylerdi. Ama orada da hiç bir şey günlük gülistanlık geçmiyordu. Bilakis rock kulübü de bir çeşit işkenceydi.
İşkenceydi, çünkü herşey çok zordu. Özellikle ilk yıllarda. Bir yandan özerkliğini korumaya çalışmak, bir yandan organizasyon yapmaya çalışmak, kulüp içindeki ve dışındaki gerginlikler ile uğraşmak çok zordu. Özerkliğimizi korumak istiyorduk, zira tüm insanların gözlerini diktiği, bizim olsun dediği bir stüdyomuz vardı. Stüdyoyu ise kendimize saklarken okulun malını sahiplenmiyorduk, bizden önce gelenlerin kendi elleri ile kurduğu, sonra da bizim kendi elimiz ile tekrardan kurduğumuz bir stüdyoyu elimizde tutmaya çalışıyorduk. Bir yandan stüdyomuzu isteyen kulüpler ile, bir yandan biz başımıza buyruk varız dememizden rahatsız olan yaşam alancılar ile ve bir yandan da toplantılarımızdan rahatsız olan (ehi) tiyatrocular ile uğraşmak zorundaydık.
Ama tüm bunlar arasında problem hep stüdyo hakkında çıkıyordu. Bir çok kişi kulübe sadece stüdyo için gelmek istiyordu ve aslına bakarsanız onlar için stüdyodan başka hiç birşeyin önemi yoktu. Lakin stüdyo rock kulübü üyeleri için ve rock kulübü üyeleri tarafından kurulmuştu. Stüdyoyu kullanmak için ödenen para bile doğru düzgün bir para değildi. O stüdyo rock kulübü üyelerinin düzenlediği ÜCRETSİZ festivallerden elde kalan paralar ile kurulmuş ve sonra da her yıl tekrardan adam edilmişti. Burada bir çelişki vardı. Dışarıdan gelenler bu çelişkiyi anlamakta zorluk çekiyorlardı. Zira bütün yıl uğraşıp debelenerek kurduğun bir stüdyoyu sadece kendimize saklamakta değildi amacımız, biz istiyorduk ki o stüdyoyu kullanan bizim gibi kullansın. En azından amfiyi kapatmadan jakı çekmesin. Stüdyo kullanımı için eğitim bile verdik, eğitime gelemeyenler olunca eğitimi bir kez daha da verdik. Sayı kalabalıklaşınca kimin stüdyo için, kimin kulüp için geldiğini anlamak adına yoklama almak zorunda bile kaldık. İnsanlar arkadaşlarının yerine imza atmaktan çekinmediler. Çözüm bulmakta zorlanıyorduk. Ve bir süre sonra bu durumu insanlara açıklamayı umursamaz hale geldik. Ki milyonlarca kez açıkladık ama hepsinin sonunda beğenmiyorsanız siktirin gidik demekten de çekinmedik. Siktirip gitti bir çoğu. Ve dışa kapalı olarak yaftalandık.
Sonra bir de tarz meselesi vardır hep. Şu argüman ile konuşur durur insanlar (pek yüzümüze söylemezler, hehe) İTÜ Rock kulübü, İTÜ Metal kulübü olsun yerine de Mor ve Ötesi konserleri veren yeni bir İTÜ Rock kulübü açılsın. Okkalı küfürler etmek yerine bu argümana karşı makul bir cevap vermek gerekirse (ki bence çok da gerek yok) sen kimsin de bizim ismimizi değiştiriyorsun ile başlarım cevabıma. Sonra şunu derim, yıllarca kullandığım isimi sana yakışmıyor değiştir desek nasıl bir tepki verirsin?
İTÜ Rock kulübü yıllarca metal kulübü olmakla suçlandı. Ben şimdiye kadar düzenlenmesinde aktif olarak rol aldığım dört festivalin (7 den 10'a) hiç birinde metal gruplarının çoğunlukta olduğunu görmedim. Hatta net oran hep 3 te 1 olmuştur. Arada sırada düzenlediğimiz küçük konser ve etkinliklerde ise durum şundan ibaretti, normalde metal dinleyen ve icra eden adam neden dinlemediği ve icra etmediği türde bir etkinlik düzenlesin ki? Kapımızı hiç bir zaman bizim dinlediğimiz müziği dinlemeyen insanlara kapamadık ama hiç bir zamanda birilerinin bize gelip Mor ve Ötesi konseri düzenleyin demesine ya da The Doors dvd gösterimi yapın demesine izin vermedik.
Öncelikle şunu açıklamak gerek, İTÜ Rock kulübü kendi bünyesinde müzisyenler ile dolu bir topluluktur ve herşeyden önce Türkiye de bu müzik türünün gelişmesi için, amatör ama kaliteli müzik yapan insanlara ve ya her allahın günü televizyonda göremediğimiz müzisyenlere sahne imkanı sağlamayı hedefler ve ücretsiz organizasyon yapar (Coca cola ile de sponsorluk anlaşması yapmaz, Cola Turka ile de yapmaz). Bu yüzden bir Pentagram ya da Mor ve Ötesi konseri yapmaya hiç yanaşmadık. Pentagram için paramız yoktu, Mor ve Ötesinin ise bizim sahnemize ihtiyacı yoktu.
Ki tüm bunların dışında kimsenin fikrine ihtiyacımız yoktu. Bizim kafamızda yeterince fikir vardı ve onlar ile bile başa çıkamıyorduk. Birilerinin gelip şu grubun konser gösterimi yapılsın demesine ihtiyacımız yoktu. O grubun konser gösterimini yapmak isteyen buyursun yapsın diyorduk. Üstelik onu bu sorumluluk altında yalnızda bırakmıyorduk. Her türlü yardımı yapacağımızı garanti ediyorduk. Bilakis çok iyi hatırlıyorum kendi adıma bu şekilde verdiğim bir kaç sözü. Ama karşılığında o organizasyonun sorumluluğunu öneri sahibinin almasını bekliyorduk. Çoğu zaman bu da olmadı. Ki bir konser gösterimi için yapılan tek şey bir üst kata çıkıp bir hafta önceden küçük (duruma göre büyük) salonun istenmesi, konser dvd'sinin (divx falan da olur) ve gösterimin yapılacağı notebook'un bulunması gerekiyordu. Notebook'um yok diyen olursa onu da biz hallediyorduk. Projeksiyon ve perde salonda zaten vardı. Olay bu kadar kolaydı. Ama insanlar sipariş ile organizasyon istemeye devam ettiler, bizde kibar kibar derdimizi anlatmaya çalıştık, sabrımız taşınca kaba kaba kovmak zorunda kaldık.
Hiç bir zaman kitleler tarafından sevilmek sayılmak gibi bir derdimiz olmadı. Hiç bir zaman hatasız olduğumuzu da düşünmedik (ben çok ciddi hatalar yaptığımızı düşünüyorum bilakis) ama yine de bizi dışarıdan eleştirenlerin büyük bir çoğunluğunun bizi yanlış sebeplerden eleştirdiğini düşünüyorum. Bilakis böyle olduğunu görüyorum. Üyelerine ne kimlik veren ne de onlardan aidat toplayan bir kulüp olmadık. Toplantıdan sonra içeriz dedik, ben içmem diyenleri de bağrımıza bastık (zorla birşeyler içirmeyi de denedik, ehi). Her yıl nisan ayının üçüncü haftasında İTÜ'yü normalde olmadığı bir yer haline getirdik. Her allahın günü İTÜ Rock kulübüne bok atan, İTÜ Rock kulübü kapatılsın diyen güvercin beyinli insanların bile çılgınlar gibi eğlendiği festival yaptık. Türkiye'nin ilk açık hava festivalini 11. ayağına kadar taşıdık ve işler yolunda giderse bizden sonrakiler bu yılda 12. kez aynı iyiliği yapacak İTÜ'lülere. Ne zaman karşılaşsak bilmiş bilmiş rock kulübüne bok atan insanlar gene o festivalde eğlenecek, sarhoş olacaklar. Çoğu zaman ders çalışmaktan başka hiç bir şey yapmadıkları okullarındaki en güzel zamanları gene bizim festivalimizde geçirecekler. Aslına bakarsanız çok da sorun yok, biz afişlerimizde koyun resmi koyup otlanmaya ara verin derken de, ya da tavşan resmi koyup geldi bahar ayları gevşedi gönül yayları derken de zaten bu insanların bir çoğunun anlamadığı ama onların hayatında eksik olan birşeylerin altını çiziyorduk. Ve tüm bunların dışında çirkinden başka bir şeyin olmadığı bir yerde güzel bir şey yapıyorduk.
Unutmayın, yine de İTÜ Rock sizleri önemsiyor* ;)
*8. Festivalde kullanığımız spot sözlerden bir tanesi.
İşkenceydi, çünkü herşey çok zordu. Özellikle ilk yıllarda. Bir yandan özerkliğini korumaya çalışmak, bir yandan organizasyon yapmaya çalışmak, kulüp içindeki ve dışındaki gerginlikler ile uğraşmak çok zordu. Özerkliğimizi korumak istiyorduk, zira tüm insanların gözlerini diktiği, bizim olsun dediği bir stüdyomuz vardı. Stüdyoyu ise kendimize saklarken okulun malını sahiplenmiyorduk, bizden önce gelenlerin kendi elleri ile kurduğu, sonra da bizim kendi elimiz ile tekrardan kurduğumuz bir stüdyoyu elimizde tutmaya çalışıyorduk. Bir yandan stüdyomuzu isteyen kulüpler ile, bir yandan biz başımıza buyruk varız dememizden rahatsız olan yaşam alancılar ile ve bir yandan da toplantılarımızdan rahatsız olan (ehi) tiyatrocular ile uğraşmak zorundaydık.
Ama tüm bunlar arasında problem hep stüdyo hakkında çıkıyordu. Bir çok kişi kulübe sadece stüdyo için gelmek istiyordu ve aslına bakarsanız onlar için stüdyodan başka hiç birşeyin önemi yoktu. Lakin stüdyo rock kulübü üyeleri için ve rock kulübü üyeleri tarafından kurulmuştu. Stüdyoyu kullanmak için ödenen para bile doğru düzgün bir para değildi. O stüdyo rock kulübü üyelerinin düzenlediği ÜCRETSİZ festivallerden elde kalan paralar ile kurulmuş ve sonra da her yıl tekrardan adam edilmişti. Burada bir çelişki vardı. Dışarıdan gelenler bu çelişkiyi anlamakta zorluk çekiyorlardı. Zira bütün yıl uğraşıp debelenerek kurduğun bir stüdyoyu sadece kendimize saklamakta değildi amacımız, biz istiyorduk ki o stüdyoyu kullanan bizim gibi kullansın. En azından amfiyi kapatmadan jakı çekmesin. Stüdyo kullanımı için eğitim bile verdik, eğitime gelemeyenler olunca eğitimi bir kez daha da verdik. Sayı kalabalıklaşınca kimin stüdyo için, kimin kulüp için geldiğini anlamak adına yoklama almak zorunda bile kaldık. İnsanlar arkadaşlarının yerine imza atmaktan çekinmediler. Çözüm bulmakta zorlanıyorduk. Ve bir süre sonra bu durumu insanlara açıklamayı umursamaz hale geldik. Ki milyonlarca kez açıkladık ama hepsinin sonunda beğenmiyorsanız siktirin gidik demekten de çekinmedik. Siktirip gitti bir çoğu. Ve dışa kapalı olarak yaftalandık.
Sonra bir de tarz meselesi vardır hep. Şu argüman ile konuşur durur insanlar (pek yüzümüze söylemezler, hehe) İTÜ Rock kulübü, İTÜ Metal kulübü olsun yerine de Mor ve Ötesi konserleri veren yeni bir İTÜ Rock kulübü açılsın. Okkalı küfürler etmek yerine bu argümana karşı makul bir cevap vermek gerekirse (ki bence çok da gerek yok) sen kimsin de bizim ismimizi değiştiriyorsun ile başlarım cevabıma. Sonra şunu derim, yıllarca kullandığım isimi sana yakışmıyor değiştir desek nasıl bir tepki verirsin?
İTÜ Rock kulübü yıllarca metal kulübü olmakla suçlandı. Ben şimdiye kadar düzenlenmesinde aktif olarak rol aldığım dört festivalin (7 den 10'a) hiç birinde metal gruplarının çoğunlukta olduğunu görmedim. Hatta net oran hep 3 te 1 olmuştur. Arada sırada düzenlediğimiz küçük konser ve etkinliklerde ise durum şundan ibaretti, normalde metal dinleyen ve icra eden adam neden dinlemediği ve icra etmediği türde bir etkinlik düzenlesin ki? Kapımızı hiç bir zaman bizim dinlediğimiz müziği dinlemeyen insanlara kapamadık ama hiç bir zamanda birilerinin bize gelip Mor ve Ötesi konseri düzenleyin demesine ya da The Doors dvd gösterimi yapın demesine izin vermedik.
Öncelikle şunu açıklamak gerek, İTÜ Rock kulübü kendi bünyesinde müzisyenler ile dolu bir topluluktur ve herşeyden önce Türkiye de bu müzik türünün gelişmesi için, amatör ama kaliteli müzik yapan insanlara ve ya her allahın günü televizyonda göremediğimiz müzisyenlere sahne imkanı sağlamayı hedefler ve ücretsiz organizasyon yapar (Coca cola ile de sponsorluk anlaşması yapmaz, Cola Turka ile de yapmaz). Bu yüzden bir Pentagram ya da Mor ve Ötesi konseri yapmaya hiç yanaşmadık. Pentagram için paramız yoktu, Mor ve Ötesinin ise bizim sahnemize ihtiyacı yoktu.
Ki tüm bunların dışında kimsenin fikrine ihtiyacımız yoktu. Bizim kafamızda yeterince fikir vardı ve onlar ile bile başa çıkamıyorduk. Birilerinin gelip şu grubun konser gösterimi yapılsın demesine ihtiyacımız yoktu. O grubun konser gösterimini yapmak isteyen buyursun yapsın diyorduk. Üstelik onu bu sorumluluk altında yalnızda bırakmıyorduk. Her türlü yardımı yapacağımızı garanti ediyorduk. Bilakis çok iyi hatırlıyorum kendi adıma bu şekilde verdiğim bir kaç sözü. Ama karşılığında o organizasyonun sorumluluğunu öneri sahibinin almasını bekliyorduk. Çoğu zaman bu da olmadı. Ki bir konser gösterimi için yapılan tek şey bir üst kata çıkıp bir hafta önceden küçük (duruma göre büyük) salonun istenmesi, konser dvd'sinin (divx falan da olur) ve gösterimin yapılacağı notebook'un bulunması gerekiyordu. Notebook'um yok diyen olursa onu da biz hallediyorduk. Projeksiyon ve perde salonda zaten vardı. Olay bu kadar kolaydı. Ama insanlar sipariş ile organizasyon istemeye devam ettiler, bizde kibar kibar derdimizi anlatmaya çalıştık, sabrımız taşınca kaba kaba kovmak zorunda kaldık.
Hiç bir zaman kitleler tarafından sevilmek sayılmak gibi bir derdimiz olmadı. Hiç bir zaman hatasız olduğumuzu da düşünmedik (ben çok ciddi hatalar yaptığımızı düşünüyorum bilakis) ama yine de bizi dışarıdan eleştirenlerin büyük bir çoğunluğunun bizi yanlış sebeplerden eleştirdiğini düşünüyorum. Bilakis böyle olduğunu görüyorum. Üyelerine ne kimlik veren ne de onlardan aidat toplayan bir kulüp olmadık. Toplantıdan sonra içeriz dedik, ben içmem diyenleri de bağrımıza bastık (zorla birşeyler içirmeyi de denedik, ehi). Her yıl nisan ayının üçüncü haftasında İTÜ'yü normalde olmadığı bir yer haline getirdik. Her allahın günü İTÜ Rock kulübüne bok atan, İTÜ Rock kulübü kapatılsın diyen güvercin beyinli insanların bile çılgınlar gibi eğlendiği festival yaptık. Türkiye'nin ilk açık hava festivalini 11. ayağına kadar taşıdık ve işler yolunda giderse bizden sonrakiler bu yılda 12. kez aynı iyiliği yapacak İTÜ'lülere. Ne zaman karşılaşsak bilmiş bilmiş rock kulübüne bok atan insanlar gene o festivalde eğlenecek, sarhoş olacaklar. Çoğu zaman ders çalışmaktan başka hiç bir şey yapmadıkları okullarındaki en güzel zamanları gene bizim festivalimizde geçirecekler. Aslına bakarsanız çok da sorun yok, biz afişlerimizde koyun resmi koyup otlanmaya ara verin derken de, ya da tavşan resmi koyup geldi bahar ayları gevşedi gönül yayları derken de zaten bu insanların bir çoğunun anlamadığı ama onların hayatında eksik olan birşeylerin altını çiziyorduk. Ve tüm bunların dışında çirkinden başka bir şeyin olmadığı bir yerde güzel bir şey yapıyorduk.
Unutmayın, yine de İTÜ Rock sizleri önemsiyor* ;)
*8. Festivalde kullanığımız spot sözlerden bir tanesi.
Kötü Eğitim
Peh, daha iyi bir blogger olmak istiyorum dedim ama şuna bakın, son yazımdan bu zamana neredeyse bir ay geçmiş. Hmm genede suç benim diyemem. Çoğu zaman olduğu gibi gene koşulların kurbanı oldum. Ama illa bir suçlu bulmamız gerekiyorsa asıl suçlu finallerdir. Hatta eğitim hayatım boyunca girdiğim tüm sınavları ve aldığım tüm notları da suçlayabilirim.
Bu seferki finallerim sadece yazı yazmamı değil tüm yaşamsal faaliyetlerime ara vermeme sebep oldu. Zira yüksek lisans yapıyor olmak kolay iş değil derlerdi de inanmazdım. Hala da inanmıyorum ama akademik hazırlık cidden zor işmiş. Zormuş çünkü bir dersten kalırsan dahi tekmeyi basıyorlarmış ve ortalaman 2.5 üstünde olacakmış. Bu iki koşuldan birini yerine getiremezsen marş falan olmaksızın uğurluyorlarmış. Tabi diyemiyorsun hiç kimseye ulan benim lisanstan mezun olma notum 2.5 diye. Ki bence bir üniversitelinin en büyük lüksü olan okulu uzatmıyorsa bu dönemlik bu dersten kalmamda hiç bir sakınca yok rahatlığından yoksun olmak bambaşka bir trajedidir. Şahsıma özel sıkıntım ise benim bu yüksek lisans programına başlamamdan bir dönem önce ablamın aynı programdan mezun olmasıydı. Yani eğer ben bu programdan atılırsam ailenin yüz karası olduğumu bir kere daha ispatlayacaktım. O sebepten çalışmak gerekiyordu. Nitekim çalıştım.
Bir çok şeyi ikinci plana ittim ve çalıştım ama bir yandan da sancılarla dolu eğitim hayatımı düşünmeden edemedim. Baştan açık olmakta fayda var, üniversite hayatı toplam orta öğretim ve lise hayatından (bizde ilk okul beşte bitiyordu) uzun sürmüş birisiyim (yedi buçuk yıl). Bu konudaki tek avuntum bunca yılın tek üniversitede geçmemiş olmasıdır (eğer yedi buçuk yıl itü'de okumuş olsaydım şimdi çok ciddi psikolojik tedaviler görüyor olurdum). Ama sanırım böyle olacağı daha ana okulundan belliydi.
Benim eğitim kurumları ile olan maceram beş yaşında iken zorla ana okuluna gönderilmem ile başlamış. Hani bir çok insan zaten ana okuluna dahi gitmezken ben ana okuluna iki yıl üst üste gittim (inanın bana o zamanlarda yapılıyordu ana okulundan kalmış bu çocuk esprisi, ne diyebilirim ki kötü espri zamandan bağımsız birşey) çünkü annemin benimle baş etmeye gücü yetmiyordu. Gayet yaramaz bir çocuktum, kadın haklıydı (kendini çocukken yaramaz zannedenler, soruyorum size kaçınız evde yangın çıkardı? Bende öyle düşünmüştüm.).
Eğitim kurumları ile maceramın ilk okulun ilk gününden lise sonun son gününe kadarki kısmını bu seferlik atlayıp üniversite maceramıza değinelim. Sene 2001, yaz ayları. ÖSS sonuçları yeni açıklanmış telefonum çalıp duruyor. Lakin öss konusunda gayet depresif bir ruh hali takındığım için ve nereyi kazandığımı zerre umursamadığım için bir gece öncesinden bir kaç lise 2'li arkadaş ile sarhoş olmayı tercih ettim ve herkes sabahın köründe sonuçlara bakarken ben uyudum. Ama uyutmadı diğer arkadaşlar sağolsunlar. İlk açtığım telefon Uğur'undu. Heyecanlı bir şekilde Hacettepe oğlum dedi. Hadi lan dedim ve kapattım telefonu. Hacettepe olamazdı, olmamalıydı. Ben ilk üniversiteye girişimde yaklaşık 18 tane tercih yaptım. Bunların 16 tanesi İstanbul'du. Sadece iki tanesi Ankara idi ve onları da son anda ablamın önerisi ile yapmıştım ve normalde buna hiç niyetim yoktu (niyetimin olmamasının elbetteki kalbi kırık bir aşık olmam ile alakalıydı). O yüzden ilk telefonu hadi len diye kapattım. İkinci arayan Orkun'du. Bana numaramı sormuştu. Cep telefonu numaramı söylediğimde ne diyorsun manyak herif diyerek telefonu kapatmıştı. Sonuçta cepten aramıştı. Gel gelelim bir kaç telefon konuşması daha yaptıktan sonra zoraki olarak yataktan çıkmış ve gerçeği ister istemez kabul etmiştim. En azından düzgün bir yerleşkesi olan hatırı sayılır bir üniversiteye gidiyorduk.
Öncelikle şunu belirteyim Hacettepe'nin beytepe yerleşkesi sadece yerleşim alanı olarak değil aynı zamanda da yerleşke hayatı olarak da itü'ye on basar.
Üniversite için soğuk başkentimize giderken aklımdan bir sürü şey geçiyordu. Bu aklımdan geçen bir sürü şeyi rahat rahat yapabilmek için ilk yıl hazırlık okumaya karar vermiştim. Öss'den ve liseden oldukça yorgun çıkmıştım, keşfetmek ve öğrenmek istediğim bir sürü şey vardı ve bunu ders çalışma zorunluluğu olmadan yapmak istiyordum. İlk yılın sonunda en az efor ile hazırlık geride kaldığında bilmediğim şey keşfetmek ve öğrenmek istediğim şeyler için bir yıldan daha fazlasına ihtiyacımın olduğu imiş. Ve ben harıl harıl ders çalışmaya da kesinlikle hazır değilmişim.
Baş kentteki ikinci yılımda afili derslerin başlamasıyla hem serserilik yapıp (hani keşfetmek ve öğrenmek dediğim şey) hem de okumanın aynı anda yürümeyeceğini anladım. Bu şekilde de iki yıl geçti ve toplamda Ankara'da geçen üç yılın sonunda hala birinci sınıftaydım. Artık bir şeyler yapma vakti gelmişti. O sırada okuduğum bölümde mutlu olmadığım için tekrar ÖSS'ye girmek iyi bir fikir gibi gelmişti. Amaç şuydu tekrar ÖSS'ye girilecek ve eğitim hayatına ODTU'de devam edilecekti. Tabii olaylar düşündüğüm gibi idrak etmedi.
Hastalıklı bir sınav tecrübesi, ölüm tehlikeleri ile dolu bir yaz ve umut dolu bir eylül ayı sonrasında artık İstanbul'daydım. Nasıl olduğunu bilmeden, hiç hesapta yokken birden bire İTÜ'lü olmuştum. Ne hissetmem gerektiğini bilmiyordum ama kötü hissetmekten çok sıkılmış olduğum için iyi hissediyormuş gibi yapıyordum. Ama stres daha yeni başlıyormuş fark etmemişim.
Bu seferki sıkıntı ise Ankara'da heba ettiğim üç yıl yüzündendi. Hızla aradaki açığı kapatmak, hemen mezun olmak gerekiyordu. İlk yıl beyhude bir çaba ile ortalama için uğraşmıştım, beyhude idi çünkü ikinci ÖSS denememde de yakamı bırakmamış olan ve henüz kendisinin ismini dahi bilmediğimiz hastalığım hiç bir şeyin yolunda gitmesine izin vermiyordu. Deliler gibi çalıştığım sınavlarda bile ataklar geliyor, başarıya kesin gözüyle baktığım derslerde bile acaba kalırmıyım diye sorar hale geliyordum.
Ortalama derdi geri de kaldığında ise (ki bu ikinci dönemin ikinci yarısına tekabül eder) tek derdim okulu daha fazla uzatmamam olmuştu. Bu yüzden ne ödev yapardım doğru düzgün ne de derslerin uygulamalarını takip ederdim. Düşünüyorumda ortalamamın 2.5 olmasının yegane sebebi buydu sanırım. Zira çoğu finalde gayet iyi notlar alıyordum ama genelde CB'nin üstünde not alamıyordum. Hiç unutmam gravite dersinin notları açıklandığında dersi veren hocanın yanına isyan içinde gitmiştim. Ulan yarım sayfa formül yazdık nasıl CB olur diyordum (tabii daha düzgün bir dille). Dur bakalım final notuna demişti, finalde en yüksek notu ben almışım meğersem. O an gözlerimden ateşler fırlamıştı sanırım, zira benden sonraki en yüksek notu alan arkadaş BA almıştı. Çok iyi hatırlıyorum normalde yanında o şekilde konuşmayı istemeyeceğim ve kısmende cesaret edemeyeceğim hocanın yanında bağıra çağıra olayı kabullenmekte çektiğim zorluğu anlatıyordum. Hoca da beni bağlamaz arkadaşım diyordu. Haklıydı sanırım.
Tabii her zaman derslerinde başarılı ama ödev sorumluluğu olmayan bir öğrenci olduğum için kötü notlar almıyordum. Mesela neredeyse okulumu bir dönem uzatmama sebebiyet verecek olan Uzay Jeofiziğinden o gün Sismik finali var zannettiğim için kalmıştım. Sınıftayım, tüm çocuklar oturmuşuz ve adamlar uzay jeofiziği çalışıyorlar. Birşeylerin yolunda gitmediğini o sırada anlamıştım (hehe). E tabii haliyle kaldık o dersten (oysa çalışsam kesin CB ile geçerdim). Ama neyse ki okulumu o ders yüzünden yarım dönem uzatmadım. Okulumu yarım dönem uzatmamın tek sebebi bitirme projesine kayıt olmak için tüm dersleri en azından bir kez almış olmak gerek bilgisinden yoksun olmamdı. Ben henüz alınması gereken son ingilizce dersini almamıştım. Planlarıma göre o dersi verip öyle mezun olacaktım. 4. sınıfın son günlerinde bu acı gerçek suratıma çarptığında ne hissedeceğimi cidden bilemedim. Normalde bu tarz durumlarda otomasyonu suçlamak ve yahut onlar ile deli gibi kavga etmek yapmayı en çok tercih ettiğim şeydir (sık sık da yaptım) ama bu sefer onu da yapamıyordum. O günlerde haberim olmayan bir diğer şey ise iş hukuku diye bir dersin varlığıydı. Bakın o dersi almam gerektiğini bilmiyordum demiyorum, öyle bir dersin varlığını bile bilmiyordum. Meğersem onu da almam gerekiyormuş.
O yaz İTÜ'den son derslerimi aldım. İngilizce 201 ve İş hukuku. Akabinde de zaten geçtiğimiz dönemde yarısını hazırlamış olduğum tezi yazdım. Fakat orada da işler yolunda gitmedi. Genel olarak takvimler ile ilgili bir problemim var. O günlerde bir de World of Warcrat ile bir problemim vardı. İkisi bir araya gelince ve tüm bunlar tez hocamın sinirlerinin hassas olduğu bir dönemde olunca gene herşey cehennem azabına dönmüştü. Okul bir dönem daha uzar sanırım diyordum ciddi ciddi. Son anda (yeni yıl arifesinde millet eğlenirken yazdığım tezinde yardımı ile) işleri bir şekilde yoluna koymayı başarmıştım ama her halde ömrümden de bir iki yılı çöpe atmıştım (neyse ki daha önceden sigarayı bırakarak bir iki yıl fazladan kazanmıştım).
İTÜ'den arkadaşlar ile bazen yaptığımız bir espri vardır. 75. yıl'ın (yemekhane ve merkez kantin) orada bir masanın üstüne çıkmak ve gençliğimi bana geri verın ulaaan diye bağırmak. Elbetteki orada geçen 4.5 yılın tamamen işkenceden ibaret olduğunu düşünmüyorum, orada da başımıza gelen güzel şeyler vardı (İTÜ Rock kulübü diyeceğim ama o da değişik bir işkence sayılırdı, hehe), şansıma çevremde tek dersi dersler olmayan, oturup iki çift laf edebileceğin insanlarda vardı. Ama bu insanlar ve ben aslında İTÜ'de bir azınlıktık. Tek derdi dersler olmayan, tek derdi kariyer ya da ne anlama geldiğini bilmediğim bir rekabet dürtüsü olmayan insanlar olarak aslında tam olarak oraya ait değildik. Aynı eğitimi kesinlikle başka koşullarda çok daha iyi bir şekilde alabilirdik, sadece mühendis ya da sadece akademisyen değilde birazda insan olmanın önemli olduğu bir üniversitede mesela.
NOT: Finallerimi geçtim, okuldan atılmadım. Sonra da kapansın yerleşkeler, açılsın meyhaneler dedim ve içtim. Baya içtim.
Bu seferki finallerim sadece yazı yazmamı değil tüm yaşamsal faaliyetlerime ara vermeme sebep oldu. Zira yüksek lisans yapıyor olmak kolay iş değil derlerdi de inanmazdım. Hala da inanmıyorum ama akademik hazırlık cidden zor işmiş. Zormuş çünkü bir dersten kalırsan dahi tekmeyi basıyorlarmış ve ortalaman 2.5 üstünde olacakmış. Bu iki koşuldan birini yerine getiremezsen marş falan olmaksızın uğurluyorlarmış. Tabi diyemiyorsun hiç kimseye ulan benim lisanstan mezun olma notum 2.5 diye. Ki bence bir üniversitelinin en büyük lüksü olan okulu uzatmıyorsa bu dönemlik bu dersten kalmamda hiç bir sakınca yok rahatlığından yoksun olmak bambaşka bir trajedidir. Şahsıma özel sıkıntım ise benim bu yüksek lisans programına başlamamdan bir dönem önce ablamın aynı programdan mezun olmasıydı. Yani eğer ben bu programdan atılırsam ailenin yüz karası olduğumu bir kere daha ispatlayacaktım. O sebepten çalışmak gerekiyordu. Nitekim çalıştım.
Bir çok şeyi ikinci plana ittim ve çalıştım ama bir yandan da sancılarla dolu eğitim hayatımı düşünmeden edemedim. Baştan açık olmakta fayda var, üniversite hayatı toplam orta öğretim ve lise hayatından (bizde ilk okul beşte bitiyordu) uzun sürmüş birisiyim (yedi buçuk yıl). Bu konudaki tek avuntum bunca yılın tek üniversitede geçmemiş olmasıdır (eğer yedi buçuk yıl itü'de okumuş olsaydım şimdi çok ciddi psikolojik tedaviler görüyor olurdum). Ama sanırım böyle olacağı daha ana okulundan belliydi.
Benim eğitim kurumları ile olan maceram beş yaşında iken zorla ana okuluna gönderilmem ile başlamış. Hani bir çok insan zaten ana okuluna dahi gitmezken ben ana okuluna iki yıl üst üste gittim (inanın bana o zamanlarda yapılıyordu ana okulundan kalmış bu çocuk esprisi, ne diyebilirim ki kötü espri zamandan bağımsız birşey) çünkü annemin benimle baş etmeye gücü yetmiyordu. Gayet yaramaz bir çocuktum, kadın haklıydı (kendini çocukken yaramaz zannedenler, soruyorum size kaçınız evde yangın çıkardı? Bende öyle düşünmüştüm.).
Eğitim kurumları ile maceramın ilk okulun ilk gününden lise sonun son gününe kadarki kısmını bu seferlik atlayıp üniversite maceramıza değinelim. Sene 2001, yaz ayları. ÖSS sonuçları yeni açıklanmış telefonum çalıp duruyor. Lakin öss konusunda gayet depresif bir ruh hali takındığım için ve nereyi kazandığımı zerre umursamadığım için bir gece öncesinden bir kaç lise 2'li arkadaş ile sarhoş olmayı tercih ettim ve herkes sabahın köründe sonuçlara bakarken ben uyudum. Ama uyutmadı diğer arkadaşlar sağolsunlar. İlk açtığım telefon Uğur'undu. Heyecanlı bir şekilde Hacettepe oğlum dedi. Hadi lan dedim ve kapattım telefonu. Hacettepe olamazdı, olmamalıydı. Ben ilk üniversiteye girişimde yaklaşık 18 tane tercih yaptım. Bunların 16 tanesi İstanbul'du. Sadece iki tanesi Ankara idi ve onları da son anda ablamın önerisi ile yapmıştım ve normalde buna hiç niyetim yoktu (niyetimin olmamasının elbetteki kalbi kırık bir aşık olmam ile alakalıydı). O yüzden ilk telefonu hadi len diye kapattım. İkinci arayan Orkun'du. Bana numaramı sormuştu. Cep telefonu numaramı söylediğimde ne diyorsun manyak herif diyerek telefonu kapatmıştı. Sonuçta cepten aramıştı. Gel gelelim bir kaç telefon konuşması daha yaptıktan sonra zoraki olarak yataktan çıkmış ve gerçeği ister istemez kabul etmiştim. En azından düzgün bir yerleşkesi olan hatırı sayılır bir üniversiteye gidiyorduk.
Öncelikle şunu belirteyim Hacettepe'nin beytepe yerleşkesi sadece yerleşim alanı olarak değil aynı zamanda da yerleşke hayatı olarak da itü'ye on basar.
Üniversite için soğuk başkentimize giderken aklımdan bir sürü şey geçiyordu. Bu aklımdan geçen bir sürü şeyi rahat rahat yapabilmek için ilk yıl hazırlık okumaya karar vermiştim. Öss'den ve liseden oldukça yorgun çıkmıştım, keşfetmek ve öğrenmek istediğim bir sürü şey vardı ve bunu ders çalışma zorunluluğu olmadan yapmak istiyordum. İlk yılın sonunda en az efor ile hazırlık geride kaldığında bilmediğim şey keşfetmek ve öğrenmek istediğim şeyler için bir yıldan daha fazlasına ihtiyacımın olduğu imiş. Ve ben harıl harıl ders çalışmaya da kesinlikle hazır değilmişim.
Baş kentteki ikinci yılımda afili derslerin başlamasıyla hem serserilik yapıp (hani keşfetmek ve öğrenmek dediğim şey) hem de okumanın aynı anda yürümeyeceğini anladım. Bu şekilde de iki yıl geçti ve toplamda Ankara'da geçen üç yılın sonunda hala birinci sınıftaydım. Artık bir şeyler yapma vakti gelmişti. O sırada okuduğum bölümde mutlu olmadığım için tekrar ÖSS'ye girmek iyi bir fikir gibi gelmişti. Amaç şuydu tekrar ÖSS'ye girilecek ve eğitim hayatına ODTU'de devam edilecekti. Tabii olaylar düşündüğüm gibi idrak etmedi.
Hastalıklı bir sınav tecrübesi, ölüm tehlikeleri ile dolu bir yaz ve umut dolu bir eylül ayı sonrasında artık İstanbul'daydım. Nasıl olduğunu bilmeden, hiç hesapta yokken birden bire İTÜ'lü olmuştum. Ne hissetmem gerektiğini bilmiyordum ama kötü hissetmekten çok sıkılmış olduğum için iyi hissediyormuş gibi yapıyordum. Ama stres daha yeni başlıyormuş fark etmemişim.
Bu seferki sıkıntı ise Ankara'da heba ettiğim üç yıl yüzündendi. Hızla aradaki açığı kapatmak, hemen mezun olmak gerekiyordu. İlk yıl beyhude bir çaba ile ortalama için uğraşmıştım, beyhude idi çünkü ikinci ÖSS denememde de yakamı bırakmamış olan ve henüz kendisinin ismini dahi bilmediğimiz hastalığım hiç bir şeyin yolunda gitmesine izin vermiyordu. Deliler gibi çalıştığım sınavlarda bile ataklar geliyor, başarıya kesin gözüyle baktığım derslerde bile acaba kalırmıyım diye sorar hale geliyordum.
Ortalama derdi geri de kaldığında ise (ki bu ikinci dönemin ikinci yarısına tekabül eder) tek derdim okulu daha fazla uzatmamam olmuştu. Bu yüzden ne ödev yapardım doğru düzgün ne de derslerin uygulamalarını takip ederdim. Düşünüyorumda ortalamamın 2.5 olmasının yegane sebebi buydu sanırım. Zira çoğu finalde gayet iyi notlar alıyordum ama genelde CB'nin üstünde not alamıyordum. Hiç unutmam gravite dersinin notları açıklandığında dersi veren hocanın yanına isyan içinde gitmiştim. Ulan yarım sayfa formül yazdık nasıl CB olur diyordum (tabii daha düzgün bir dille). Dur bakalım final notuna demişti, finalde en yüksek notu ben almışım meğersem. O an gözlerimden ateşler fırlamıştı sanırım, zira benden sonraki en yüksek notu alan arkadaş BA almıştı. Çok iyi hatırlıyorum normalde yanında o şekilde konuşmayı istemeyeceğim ve kısmende cesaret edemeyeceğim hocanın yanında bağıra çağıra olayı kabullenmekte çektiğim zorluğu anlatıyordum. Hoca da beni bağlamaz arkadaşım diyordu. Haklıydı sanırım.
Tabii her zaman derslerinde başarılı ama ödev sorumluluğu olmayan bir öğrenci olduğum için kötü notlar almıyordum. Mesela neredeyse okulumu bir dönem uzatmama sebebiyet verecek olan Uzay Jeofiziğinden o gün Sismik finali var zannettiğim için kalmıştım. Sınıftayım, tüm çocuklar oturmuşuz ve adamlar uzay jeofiziği çalışıyorlar. Birşeylerin yolunda gitmediğini o sırada anlamıştım (hehe). E tabii haliyle kaldık o dersten (oysa çalışsam kesin CB ile geçerdim). Ama neyse ki okulumu o ders yüzünden yarım dönem uzatmadım. Okulumu yarım dönem uzatmamın tek sebebi bitirme projesine kayıt olmak için tüm dersleri en azından bir kez almış olmak gerek bilgisinden yoksun olmamdı. Ben henüz alınması gereken son ingilizce dersini almamıştım. Planlarıma göre o dersi verip öyle mezun olacaktım. 4. sınıfın son günlerinde bu acı gerçek suratıma çarptığında ne hissedeceğimi cidden bilemedim. Normalde bu tarz durumlarda otomasyonu suçlamak ve yahut onlar ile deli gibi kavga etmek yapmayı en çok tercih ettiğim şeydir (sık sık da yaptım) ama bu sefer onu da yapamıyordum. O günlerde haberim olmayan bir diğer şey ise iş hukuku diye bir dersin varlığıydı. Bakın o dersi almam gerektiğini bilmiyordum demiyorum, öyle bir dersin varlığını bile bilmiyordum. Meğersem onu da almam gerekiyormuş.
O yaz İTÜ'den son derslerimi aldım. İngilizce 201 ve İş hukuku. Akabinde de zaten geçtiğimiz dönemde yarısını hazırlamış olduğum tezi yazdım. Fakat orada da işler yolunda gitmedi. Genel olarak takvimler ile ilgili bir problemim var. O günlerde bir de World of Warcrat ile bir problemim vardı. İkisi bir araya gelince ve tüm bunlar tez hocamın sinirlerinin hassas olduğu bir dönemde olunca gene herşey cehennem azabına dönmüştü. Okul bir dönem daha uzar sanırım diyordum ciddi ciddi. Son anda (yeni yıl arifesinde millet eğlenirken yazdığım tezinde yardımı ile) işleri bir şekilde yoluna koymayı başarmıştım ama her halde ömrümden de bir iki yılı çöpe atmıştım (neyse ki daha önceden sigarayı bırakarak bir iki yıl fazladan kazanmıştım).
İTÜ'den arkadaşlar ile bazen yaptığımız bir espri vardır. 75. yıl'ın (yemekhane ve merkez kantin) orada bir masanın üstüne çıkmak ve gençliğimi bana geri verın ulaaan diye bağırmak. Elbetteki orada geçen 4.5 yılın tamamen işkenceden ibaret olduğunu düşünmüyorum, orada da başımıza gelen güzel şeyler vardı (İTÜ Rock kulübü diyeceğim ama o da değişik bir işkence sayılırdı, hehe), şansıma çevremde tek dersi dersler olmayan, oturup iki çift laf edebileceğin insanlarda vardı. Ama bu insanlar ve ben aslında İTÜ'de bir azınlıktık. Tek derdi dersler olmayan, tek derdi kariyer ya da ne anlama geldiğini bilmediğim bir rekabet dürtüsü olmayan insanlar olarak aslında tam olarak oraya ait değildik. Aynı eğitimi kesinlikle başka koşullarda çok daha iyi bir şekilde alabilirdik, sadece mühendis ya da sadece akademisyen değilde birazda insan olmanın önemli olduğu bir üniversitede mesela.
NOT: Finallerimi geçtim, okuldan atılmadım. Sonra da kapansın yerleşkeler, açılsın meyhaneler dedim ve içtim. Baya içtim.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)