Muhteşem Korku etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Muhteşem Korku etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
We were designed to Party!!!
"She's got you thinking this is how you’re supposed to be. It's not. We're young. We’re supposed to drink too much. We're supposed to have bad attitudes and shag each other's brains out. We were designed to party. We owe it to ourselves to party hard. We owe it to each other. This is it. This is our time. So a few of us will overdose, or go mental. Charles Darwin said you can't make an omelette without breaking a few eggs. That's what it's about - breaking eggs - by eggs, I mean, getting twatted on a cocktail of class As.
If you could see yourselves... We had it all. We have fucked up bigger and better than any generation that came before us. We were so beautiful... We're screw-ups. I plan on staying a screw-up until my late twenties, or maybe even my early thirties. And I will shag my own mum before I let her.... or anyone else take that away from me!"
Kesinlikle çok ama çok güzel...
Sayın Konya, Bize İş Dünyandan Bahset
Yeni yıl yazısı mı yazsam, geçen seyrettiğim filmden mi bahsetsem, yoksa ayrı yazmadığım deler ve dalar konusunda vicdanımın ne kadar rahat olduğundan mı bahsetsem derken kendimi klavyenin başında anlamsızca ekrana bakarken buldum.
Son günlerde epeydir yazı yazmadığım için kendimi gayet kötü hissediyor ve sürekli bir sonra ki yazımda nelerden bahsedeceğimi düşünüyorum. Mesela yukarıda bahsettiğim konular doğru girizgahı yapabilirsem gayet uzun paragraflar çıkarabileceğim konular. Komik. Normal koşullarda yazacak enteresan bir şey bulamadığım için yazamazken şu an bir sürü şey arasından doğru şeyi seçemediğim için yazamıyorum. Evet işim gücüm artistlik biliyorum.
O zaman şuradan başlayalım. İlk olarak iş değiştirdim. Yaklaşık on aydır çalıştığım ajanstan ayrıldım ve başka bir ajansa geçtim. Her şeyden önce şunu söylemeliyim, bence hiç bir zaman çok çalışmak problem değil, problem korku ile, stres ile çalışmak. Bir önceki iş yerimde garip bir şekilde her üç ayda bir pozisyonumu değiştiriyorlardı. Artık SEO ile uğraş ya da artık adwords reklamları yap diye geliyorlardı kafalarına göre. Ayrıca çok şahane bir maaşım olmamasına rağmen bana verdikleri parayı sürekli kafama kakıyorlardı. Şirketi yeterince sahiplenmemek ve yaptığım işi sevmemekle itam edilmek de cabası. Göremedikleri şey ise sürekli değiştirdikleri sorumluluklarım sayesinde, hali hazırda yapabildiğim, yürütebildiğim işleri de yürütemez hale gelmiştim. Yazın ortasına kadar en erken saat dokuzda ofisten çıkarken birden bire değişen sorumluluklarım sayesinde saat altı olur olmaz ofisten çıkar, saat altıya kadar da saatin altı olmasını bekler hale gelmiştim.
Tüm bunlar olup biterken patron herşeyi kontrol ettiğini, şirketi daha iyiye götürecek kararları aldığını düşünüyordu. Belki haklıdır bilemem, ama bence iş yapan bir adamı, iş yapamaz hale getirmek şirketi iyiye götürebilecek bir şey olmasa gerek. Tüm bunların dışında ofiste sürekli yerildiğimiz bir ortam vardı. Şunu hiç unutmuyorum, bir gün geldiler ve sana bir challenge veriyoruz dediler (challenge???!!!). Bir müşteri adayını müşteri haline getirmekti görevim. Çok büyük bir müşteri adayı değildi kendisi, hatta uzun vadede bize pek bir şeyde kazandırmayacaktı ama challenge challenge'dır dedim ve işin peşinden koştum. Allah'ın siktir ettiği yerlere toplantılara gittim. Müşteriye saatlerce SEO ve SEA anlattım (çok iyi SEO ve SEA anlatırım, isterseniz size de anlatayım :P ) ve en sonunda adama işi satmayı başardım. Sonra da herkesin içinde patrondan "aklın fikrin yokmu senin" gibi bir lafa maruz kaldım. Eh malum böyle bir laf duyunca adam konuşurken oturduğum yerde sinirden ağız burun yapmaya başladım (çok iyi ağız burun yaparım, isterseniz size de yaparım :P ). Patron ağız burun yapma dediğinde aklım fikrim yok ondan böyleyim dedim ve rahatladım (anında geçti ağız burun hareketlerim).
Böyle bir ortam vardı ofiste. Patron olmadığı zaman mutlu mesut yaşıyor, patron gelince ben dahil herkesin morali bozuluyordu. Gitmek gerekiyordu. Kesinlikle gitmek gerekiyordu. Ve gittim.
Şu an bulunduğum iş yerinde çalışmaya başlayalı tam iki hafta oldu. Henüz her şey çok yeni ve alışmakta bir miktar zorluk çektiğimi kesinlikle reddedemem. Bir kere artık 80 kişilik kadrosu olan(bir sürü insan var!!!) ve öyle ya da böyle kurumsallaşmış bir şirkette çalışıyorum. Sabahları işe giderken boğazı izleyerek müzik dinliyorum (Ofis hisarda, ev fındıklıda), öğle aralarında sahile iniyorum falan. Kebap anlayacağınız.
Tabii içimizdeki o sinsi black metal kötümserliği yüzünden mevzunun tadını pek çıkaramıyorum. Her an bir bok olacak ve her şey bom bok bir hal alacak hissine kapılıyorum. Hayatımda işlerin rast gitmesine çok alışkın birisi değilim. Ama garip bir şekilde sanki şu an her şey gerçekten iyi gidiyor gibi.
Hatta sanırım mutluyum (hassiktir ne dedim!!!)
Ölümü Kandırmak*
2003 yazıydı. Ankara'dan tek yüküm hayal kırıklıkları ile Bozüyük'teki evimize geri dönmüştüm. Hacettepe'den geçen üç yıldan sonra tekrar üniversite sınavına girmiştim ve henüz teşhisini koymadığımız lanet hastalığım yüzünden yeni denemem bir hüsran olmuştu.
Garip bir şekilde içinde bulunduğum kötü durumu kabullenmeye, okula geri dönmeye ve herşeyi yoluna sokmanın bir yolunu bulmaya gayret ediyordum. Biraz kendime gelip tekrar mücadele etmeye hazırlanmam gerekiyordu. Bu süre zarfında babamın yanında çalışmaya başlamıştım. Peder beyin şantiyelerinde şeflik yapıyor, işler hakkında fikir sahibi oluyordum. Aslında rutine alışmış, keyfim kısmen yerindeydi. Sabahları kalkıyor şantiyeye gidiyor. Akşama kadar işleri bir şekilde yoluna koyuyor sonrada eve dönüyordum. Tüm gece oyun oynuyor ya da arada sırada Eskişehir'e arkadaşların yanına kaçıyordum. Normal koşullarda işkence gibi olan bu yaşam biçimi, yüzleşmek zorunda olduğum problemlerden gönül rahatlığı ile kaçabildiğim güvenli bir yerdi. Henüz o yaz ölümle dans edeceğimi bilmediğimi de düşünürsek kendimi güvenli hissetmem oldukça doğaldı.
Evet farkındayım, ölümle dans etmek biraz havalı bir deyim oldu ve dürüst olmak gerekirse bahsedeceğim üç olayın her halde sadece ilkini bir "ölümle dans" olarak kabul edebiliriz (evet, hastasıyım boyumdan büyük cümleler kurmanın). Neyse efendim böyle bir ruh hali ile günlük rutinlerimi yerine getiriyordum. Günlük rutinlerimin arasında yıllardır bir şekilde çözemediğim araba kullanma işi de vardı. Araba kullanmak benim için biraz problemli idi. Peder bey hiç bir zaman bana araba kullanmayı öğretme gibi bir girişimde bulunmadı. Arkadaş çevremdeki tüm çocuklar araba kullanmayı pazar günkü pikniklerde öğrendi. Ben ise 20 yaşından sonra ehliyet alırken öğrenmek zorunda kaldım. Doğrusunu söylemek gerekirse hiç bir şeyde öğrenmedim. Hatta bana direksiyon sınavından sonra sana ehliyet veriyoruz ama öğrenmeden sakın trafiğe çıkma demişlerdi. Gayet gurur kırıcı bir durumdu. 2003 yazı bir çok açıdan araba kullanma konusunda kendimi geliştirdiğim bir yazdı. Baya baya çözmüştüm işi. Fakat problem şu ki kullandığım şey bir araba değil kamyonetti. Hani şu kamyon yavrusu BMC pikaplar olur ya işte onlardan.
Bir gün Bozüyük'ten İnönü'deki şantiyeye gitmeye karar verdim kendi başıma. Evet çok iyi bir fikir değildi. Ama yolun yarısına kadar hiç de öyle gelmemişti. Yolun yarısında teypte şarkı değiştirirken teyp yere düştü. Teybi geri takayım derken seksen kilometre hızla kontrolü kaybettim. Bir sağa bir sola savrulduktan sonra üst geçit duvarlarından birisine bodoslama çarptım ve araçla birlikte takla attım. Duvara tosladığım anda hayatım gözlerimin önünden falan geçmedi ne yazık ki, zaten pek ölecekmiş gibi hissetmedim. Daha çok peder beye nasıl durumu izah edeceğimizi düşündüm. Aracın tepe taklak olduğu anda durumun düşündüğümden daha farklı bir hale geldiğini anladım. Araçtan çıktığımda (gayet kendim çıktım), kaza olmadan önce uzakta gördüğüm kamyonlar yakınımda durmuşlardı. Üstüm başım kan ve motor yağı olmuştu, gayet satanist içerikli endüstriyel bir black metal grubunun üyesi gibiydim.
Hastaneye gittiğimde ise durum yavaş yavaş trajikomik bir hal almaya başlamıştı. İlk önce üstümü çıkarttılar (kan ve motor yağı yoğunluğundan ötürü), sonrada alnıma dikiş atabilmek için garip bir şekilde saçımı topladılar (gelin başı gibi birşey yaptılar sağolsunlar) ve tüm bunlar olurken tüm akrabalarımız hastaneye beni ziyarete geldiler. Lakin ben ölümü kandırdığım (böyle dediğim zaman kendimi John McClane gibi hissediyorum - Die Hard serisindeki dedektif abimiz) hissine bu absürt durumdan sonra jandarma ifademi alırken vardım. Annem odadan çıktığında ifademi alan memur "olum ne yaptın sen" gibi birşeyler söyleyince, birde üstüne "aracı gördüğümüzde yeminle içine bakmaya cesaret edemedik" dediğinde vay anasını dedim. Tüm bunların üstüne birde bizim emektar BMC'nin hurdaya çıktığını duydum. Ciddi ciddi ölümü kandırmıştım.
Ama ölüm henüz peşimi bırakmamıştı. Tam o günlerde de öss sonuçları açıklanmıştı. Elbette istediğimiz sonucu elde edememiştik. İronik bir şekilde hedeflerim çok büyüktü (boyumdan büyük işler yapmaya kalkma konusunda da çok iddialıyımdır). O yüzden aslında olmaması normaldi. Neyse efendim ben ilk kazanın etkilerini üzerimden çoktan atmış, araba kullanmaya bir süreliğine veda etmiş, günlük şantiye işlerine geri dönmüştüm. Lakin ölüm henüz peşimi bırakmamıştı fakat belli ki onun da şevki kırılmıştı. Zira ikinci denemesi ilkinin yanında çok ucuzdu. Şantiyedeydim ve hafriyatı takip ediyordum. Yaklaşık 3 metre derinliğinde kazı yapıyorduk. Ben kazının hemen kenarında duruyordum. Beko (çalışma makinesi, kocaman bir kepçe gibi birşey) kazısını yaptığımız alanın ortasında duruyordu. Birden bire benim üzerinde durduğum kütle bulunduğu yerden koptu ve aşağıya indi. Ben lan ne oluyor deyinceye kadar kendimi yaklaşık 2 metre aşağıda bulmuştum. İşin ilginç tarafı kopan kütlenin büyük bir bölümü aşağı inene kadar param parça olurken benim üzerinde bulunduğum yaklaşık yarım metre kare büyüklüğündeki alan hala tek parça idi. Hani oda parçalansaydı muhtemelen ölmez sadece kumun altında kalır, sonrada ölmeden mezara konmak başlıklı yazılar yazardım. Ama yine de bu olayı da ölümle dans etmek şeklinde yorumlamıştım (akşamları sürekli oyun oynadığım için sanırım etkisinde kalıyordum oynadığım şeylerin).
Bu ikinci vak'adan sonra ailecek konu hakkında biraz tedirgin hissetmeye başlamıştık. Sonuçta üzerimde garip bir şansızlık (kazalardan ötürü) ve aşırı şanslılık (hepsinden kurtulmamdan ötürü) durumu vardı ve herkes Ankara'ya geri dönüşüm konusunda çok hassastı. Bir gün peder bey geldi ve istersen tercih yap İstanbul'a git dedi. Birden bire yazın tüm havası değişti. İstanbul'a taşınma fikri ile geri dönüp yüzleşmek zorunda kalacağım tüm hisleri terk edebilecektim. Bu muhteşem bir şeydi. Artık günlerim bir işkence değildi ama yine de çok sıkıcıydı.
Ölüm ise hala pes etmemişti ama belki de etse daha iyi olurdu. Zira son denemesi ise diğer iki denemenin yanında cidden çok ucuzdu. Yazın son günleriydi ve kuzenimin oğlu sünnet oluyordu. Hep birlikte evlerinin bahçesinde oturuyor ikram edilen pilavı yiyorduk. Ben şantiyede çalışan emekçi arkadaşlarla oturuyordum (yürü bea!!! patronun emekçi oğluna bak!!!). Elbette çok sıkılıyordum ve hemen eve gidip oyun oynamaya devam etmek istiyordum. Tam o sırada insanları güneşten korumak için pazar yerinden araklanmış gibi duran devasa şemsiye kazıklarından bir tanesi tam oturduğum yerin iki santim arkasına gelecek şekilde devrildi. Evet demiştim diğerleri kadar korkunç ve ölümcül gözüken bir olay değildi. Fakat şemsiyeyi yerden kaldırırken toprakta açtığı boşluğu görünce, ya kafama gelseydi demekten kendimi alamadım. Ölmesem bile kesin sürünürdüm. O yüzdnen bu olayıda ölümle dans etmek olarak kabul ettim ve ben ölümü bir kez daha kandırmıştım.
Sonrasında bu şantiye işlerinden ayrıldım ve İstanbul'a taşındım. İrili ufaklı aksiyonlarım olsa da o heyecanlı hayatı geride bıraktım. Şimdi kendimi tüm günü bilgisayar başında geçirerek yavaş yavaş öldürmeyi tercih ediyorum. Bir ara alkol ya da ona benzer kötü alışkanlıklar sayesinde erken yaşta huzur içinde öleceğimi düşünüyordum. Şimdi pek içkim kumarımda kalmadığı için aksiyondan son derece uzağım. Sanırım ölüm de daha az sıkıcı hayatları tehdit etmeyi tercih ediyor.
* Donnie cheated death
Garip bir şekilde içinde bulunduğum kötü durumu kabullenmeye, okula geri dönmeye ve herşeyi yoluna sokmanın bir yolunu bulmaya gayret ediyordum. Biraz kendime gelip tekrar mücadele etmeye hazırlanmam gerekiyordu. Bu süre zarfında babamın yanında çalışmaya başlamıştım. Peder beyin şantiyelerinde şeflik yapıyor, işler hakkında fikir sahibi oluyordum. Aslında rutine alışmış, keyfim kısmen yerindeydi. Sabahları kalkıyor şantiyeye gidiyor. Akşama kadar işleri bir şekilde yoluna koyuyor sonrada eve dönüyordum. Tüm gece oyun oynuyor ya da arada sırada Eskişehir'e arkadaşların yanına kaçıyordum. Normal koşullarda işkence gibi olan bu yaşam biçimi, yüzleşmek zorunda olduğum problemlerden gönül rahatlığı ile kaçabildiğim güvenli bir yerdi. Henüz o yaz ölümle dans edeceğimi bilmediğimi de düşünürsek kendimi güvenli hissetmem oldukça doğaldı.
Evet farkındayım, ölümle dans etmek biraz havalı bir deyim oldu ve dürüst olmak gerekirse bahsedeceğim üç olayın her halde sadece ilkini bir "ölümle dans" olarak kabul edebiliriz (evet, hastasıyım boyumdan büyük cümleler kurmanın). Neyse efendim böyle bir ruh hali ile günlük rutinlerimi yerine getiriyordum. Günlük rutinlerimin arasında yıllardır bir şekilde çözemediğim araba kullanma işi de vardı. Araba kullanmak benim için biraz problemli idi. Peder bey hiç bir zaman bana araba kullanmayı öğretme gibi bir girişimde bulunmadı. Arkadaş çevremdeki tüm çocuklar araba kullanmayı pazar günkü pikniklerde öğrendi. Ben ise 20 yaşından sonra ehliyet alırken öğrenmek zorunda kaldım. Doğrusunu söylemek gerekirse hiç bir şeyde öğrenmedim. Hatta bana direksiyon sınavından sonra sana ehliyet veriyoruz ama öğrenmeden sakın trafiğe çıkma demişlerdi. Gayet gurur kırıcı bir durumdu. 2003 yazı bir çok açıdan araba kullanma konusunda kendimi geliştirdiğim bir yazdı. Baya baya çözmüştüm işi. Fakat problem şu ki kullandığım şey bir araba değil kamyonetti. Hani şu kamyon yavrusu BMC pikaplar olur ya işte onlardan.
Bir gün Bozüyük'ten İnönü'deki şantiyeye gitmeye karar verdim kendi başıma. Evet çok iyi bir fikir değildi. Ama yolun yarısına kadar hiç de öyle gelmemişti. Yolun yarısında teypte şarkı değiştirirken teyp yere düştü. Teybi geri takayım derken seksen kilometre hızla kontrolü kaybettim. Bir sağa bir sola savrulduktan sonra üst geçit duvarlarından birisine bodoslama çarptım ve araçla birlikte takla attım. Duvara tosladığım anda hayatım gözlerimin önünden falan geçmedi ne yazık ki, zaten pek ölecekmiş gibi hissetmedim. Daha çok peder beye nasıl durumu izah edeceğimizi düşündüm. Aracın tepe taklak olduğu anda durumun düşündüğümden daha farklı bir hale geldiğini anladım. Araçtan çıktığımda (gayet kendim çıktım), kaza olmadan önce uzakta gördüğüm kamyonlar yakınımda durmuşlardı. Üstüm başım kan ve motor yağı olmuştu, gayet satanist içerikli endüstriyel bir black metal grubunun üyesi gibiydim.
Hastaneye gittiğimde ise durum yavaş yavaş trajikomik bir hal almaya başlamıştı. İlk önce üstümü çıkarttılar (kan ve motor yağı yoğunluğundan ötürü), sonrada alnıma dikiş atabilmek için garip bir şekilde saçımı topladılar (gelin başı gibi birşey yaptılar sağolsunlar) ve tüm bunlar olurken tüm akrabalarımız hastaneye beni ziyarete geldiler. Lakin ben ölümü kandırdığım (böyle dediğim zaman kendimi John McClane gibi hissediyorum - Die Hard serisindeki dedektif abimiz) hissine bu absürt durumdan sonra jandarma ifademi alırken vardım. Annem odadan çıktığında ifademi alan memur "olum ne yaptın sen" gibi birşeyler söyleyince, birde üstüne "aracı gördüğümüzde yeminle içine bakmaya cesaret edemedik" dediğinde vay anasını dedim. Tüm bunların üstüne birde bizim emektar BMC'nin hurdaya çıktığını duydum. Ciddi ciddi ölümü kandırmıştım.
Ama ölüm henüz peşimi bırakmamıştı. Tam o günlerde de öss sonuçları açıklanmıştı. Elbette istediğimiz sonucu elde edememiştik. İronik bir şekilde hedeflerim çok büyüktü (boyumdan büyük işler yapmaya kalkma konusunda da çok iddialıyımdır). O yüzden aslında olmaması normaldi. Neyse efendim ben ilk kazanın etkilerini üzerimden çoktan atmış, araba kullanmaya bir süreliğine veda etmiş, günlük şantiye işlerine geri dönmüştüm. Lakin ölüm henüz peşimi bırakmamıştı fakat belli ki onun da şevki kırılmıştı. Zira ikinci denemesi ilkinin yanında çok ucuzdu. Şantiyedeydim ve hafriyatı takip ediyordum. Yaklaşık 3 metre derinliğinde kazı yapıyorduk. Ben kazının hemen kenarında duruyordum. Beko (çalışma makinesi, kocaman bir kepçe gibi birşey) kazısını yaptığımız alanın ortasında duruyordu. Birden bire benim üzerinde durduğum kütle bulunduğu yerden koptu ve aşağıya indi. Ben lan ne oluyor deyinceye kadar kendimi yaklaşık 2 metre aşağıda bulmuştum. İşin ilginç tarafı kopan kütlenin büyük bir bölümü aşağı inene kadar param parça olurken benim üzerinde bulunduğum yaklaşık yarım metre kare büyüklüğündeki alan hala tek parça idi. Hani oda parçalansaydı muhtemelen ölmez sadece kumun altında kalır, sonrada ölmeden mezara konmak başlıklı yazılar yazardım. Ama yine de bu olayı da ölümle dans etmek şeklinde yorumlamıştım (akşamları sürekli oyun oynadığım için sanırım etkisinde kalıyordum oynadığım şeylerin).
Bu ikinci vak'adan sonra ailecek konu hakkında biraz tedirgin hissetmeye başlamıştık. Sonuçta üzerimde garip bir şansızlık (kazalardan ötürü) ve aşırı şanslılık (hepsinden kurtulmamdan ötürü) durumu vardı ve herkes Ankara'ya geri dönüşüm konusunda çok hassastı. Bir gün peder bey geldi ve istersen tercih yap İstanbul'a git dedi. Birden bire yazın tüm havası değişti. İstanbul'a taşınma fikri ile geri dönüp yüzleşmek zorunda kalacağım tüm hisleri terk edebilecektim. Bu muhteşem bir şeydi. Artık günlerim bir işkence değildi ama yine de çok sıkıcıydı.
Ölüm ise hala pes etmemişti ama belki de etse daha iyi olurdu. Zira son denemesi ise diğer iki denemenin yanında cidden çok ucuzdu. Yazın son günleriydi ve kuzenimin oğlu sünnet oluyordu. Hep birlikte evlerinin bahçesinde oturuyor ikram edilen pilavı yiyorduk. Ben şantiyede çalışan emekçi arkadaşlarla oturuyordum (yürü bea!!! patronun emekçi oğluna bak!!!). Elbette çok sıkılıyordum ve hemen eve gidip oyun oynamaya devam etmek istiyordum. Tam o sırada insanları güneşten korumak için pazar yerinden araklanmış gibi duran devasa şemsiye kazıklarından bir tanesi tam oturduğum yerin iki santim arkasına gelecek şekilde devrildi. Evet demiştim diğerleri kadar korkunç ve ölümcül gözüken bir olay değildi. Fakat şemsiyeyi yerden kaldırırken toprakta açtığı boşluğu görünce, ya kafama gelseydi demekten kendimi alamadım. Ölmesem bile kesin sürünürdüm. O yüzdnen bu olayıda ölümle dans etmek olarak kabul ettim ve ben ölümü bir kez daha kandırmıştım.
Sonrasında bu şantiye işlerinden ayrıldım ve İstanbul'a taşındım. İrili ufaklı aksiyonlarım olsa da o heyecanlı hayatı geride bıraktım. Şimdi kendimi tüm günü bilgisayar başında geçirerek yavaş yavaş öldürmeyi tercih ediyorum. Bir ara alkol ya da ona benzer kötü alışkanlıklar sayesinde erken yaşta huzur içinde öleceğimi düşünüyordum. Şimdi pek içkim kumarımda kalmadığı için aksiyondan son derece uzağım. Sanırım ölüm de daha az sıkıcı hayatları tehdit etmeyi tercih ediyor.
* Donnie cheated death
Saffah'ın boks ile imtihanı
Hayatım boyunca hiç bir zaman spor konusunda başarılı ve tutkulu bir adam olmadım. Küçükken bir ara arkadaş çevremin hepsi basketbol kursuna gittikleri için bende gitmiştim. O zamanlar orta okuldaydım ve yazın bizim taşrada yapılabilecek daha iyi hiç bir şey yoktu. Zaten basketbolda da pek bir numaram yoktu. Öylesine gidip geliyorduk demekte istemiyorum, baya baya kondisyon yapmıştım ama dünyaya ismimi basketbolla tanıtacak gibi gözükmüyordum (şimdi hiç bir şey ile tanıtamayacak gibi gözüküyorum). Hatta kurstan sonra yıldız takımına bile girmiştim lakin genelde maçlarda yedek klübesinde vakit geçirirdim (doğruya doğru). Yaşadığımız en ciddi tecrübe ekip olarak şu an neresi olduğunu dahi hatırlamadığım bir şehirde basketbol turnuvasına katılmıştık. Zaten bir maç bile kazanamamıştık. Sonrasında orta okulu bitirince daha değişik mevzulara merak sarıp, arkadaş grubunun da öss için takımdan ayrılmasından güç alıp spor hayatıma son verdim. Benim için çok da zor bir karar olmamıştı.
Daha sonrasında, spor ile alakalı teğet geçmelerim hep "ulan kilo alıyoruz, ulan bizde niye six pack yok" gibi haklı kaygılar doğrultusunda olmuştu. Bir ara ablamın yanında kalırken, onun kondisyon bisikleti ile feci haşır neşir olmuştum. Hatta kendimce efsane bir program uyguluyordum, 15 dakika bisiklete binip sonrasında 30 mekik 15 şınarf gibi bir programım vardı ve bunu 4 set olarak uyguluyordum. Lakin bunu da bir alışkanlık haline getiremiyordum, en fazla bir ay aralıksız yapmışımdır. Arada sırada tekrar gaza gelip mekik çektiğim oluyordu ama hep "yarın spora başlarım arkadaş" hissiyatı sayesinde gönül rahatlığı ile erteliyordum bu küçük sporuda (zaten ömür geçti gitti herşeyi erteleye erteleye). En son yaz başında fitness tarzı bir yere gidip six pack için elimizden geleni yapmaktı niyetimiz ve elbetteki o da yalan olmuştu.
Ama sonra Özgür yanıma taşındı ve herşey değişti. Öncelikle şu konuya açıklık getirmek isterim. İnsanın ev arkadaşı boksör olunca olaylara yaklaşım biçiminiz yavaş yavaş değişmeye başlıyor. Mesela ben hoşgörüden ve şiddet karşıtlığından daha çok bahseder oldum. Fakat bir yandan da bir kodun mu oturtabiliyor olmanın nasıl şahane bir his olduğunu düşünürken buldum kendimi. Ve nitekim bir süre önce antremanlara başladım. Hocamızın adı Şemsettin. Kendisi en azından 60-70 yaşlarında olup tanıdığım bir çok 40-50 yaş arası insandan genç gözükmekte. Lakin iyi niyetli ve görmüş geçirmiş birisi kendileri. Şemsettin hocadan özellikle bahsetmek istiyorum, zira ilk iki antremanı kendisi ile yaptık ve her ne kadar çok yorulduysakta mekandan ayaklarımızın üstünde çıkmayı başarmıştık. Hatta ben bir kaç hafta içinde sol ile süründürüp sağ ile öldürmeye başlarım diye düşünüyordum. Bunda Şemsettin hocanın fiziğimi boks için çok uygun görmesininde payı vardı sanırım. Yani herşey yolundaydı, fakat sonra İbrahim hoca geldi ve herşey değişti.
İbrahim hoca ile yaptığımız ilk antremandan aklımda kalan şeyler acı, keder, acı, uzuvlarını hissedememe, acı, ölüp kurtulmayı dileme ve acıydı. Şemsettin hoca ne kadar benim ham oluşumu ve sportif olmayışımı anlıyorsa, İbrahim hoca da bunları zerre umursamıyordu. İbrahim hoca ile yaptığımız ısınma haraketleri bile çok acayipti. Adamın gösterdiği hareketi anlayıp yapana kadar adam hareketi değiştiriyor, dinlen dediğinde daha nefes alışımı düzenleyemeden başka ne olduğunu anlamadığım harekete geçiyordu. Isınma hareketleri bittiğinde ısınmayı bırak çoktan yorulmuş hissediyordum oysa daha işin başındayıdık(Adamın ısınma hareketlerini yaptırışı Yiğit Özgür'ün hızlandırılmış ingilizce kursu espirisini hatırlatıyor bana).
Isınma hareketleri bitip iş yumruk atmaya gelince kollarım ile aramda ne kadar kırılgan ve hassas bir ilişki olduğunu hissettim. Boşluğa yumruk atarken bile yorulan ben (atın bakalım boşluğa omuz seviyesinen yirmi yumruk, yaaa nasılmış?) birde eldiven takıp hoca ile egzersiz yapmak durumunda kalınca oracıkta ruhumu alması için allaha dua eder hale geldim. Şemsettin hocanın anlayışlı, hoş görülü hali gitmiş yerine karete kitteki kobra takımının lideri olan manyak adam gelmişti. Sanki yarın ölüm turnuvasına katılacakmışız gibi bir ciddietle hoca yumruk atmamı istiyor, ben attıkça daha hızlı daha sert diyordu. Ben nasıl dercesine hocaya bakışlar atıyor, umutsuzlukla kollarım ile aramdaki mesafeyi düşünüyordum. Hoca antremanı bitirmek için minderleri kapın dediğinde beş on dakika yer egzersizleri yapacaz sonrada gideceğimizi düşünüp mutlu olmuştum. Hocanın kendisi bile sizi çok yordum biraz minderde çalışalım ve gidin demişti. Fakat hiç bir şey gene göründüğü gibi ilerlemedi. Zira minderde ne kadar yapılması zor, adamın annesinden emdiğini burnundan getiren hareket varsa hepsini yapmak durumunda kaldık. Her hareketten sonra bu lütfen son olsun diyordum lakin bir türlü son hareket gelmiyordu. O gün nasıl oldu da antreman bitti ve eve ulaştık hiç birimiz anlamadık.
Fakat İbrahim hocaya rağmen pes etmedik. Halen antremanlara gitmeye devam ediyoruz (benim dördüncü antreman oldu bugün). Dayanabildiğim kadar devam edip, bundan sonra meselelere yaklaşırken hoşgörü odaklı çözümler yerine fiziksel çözümler arayacağım, sol ile süründürüp sağ ile öldüreceğim (tabii İbrahim hocanın ellerinde ölmezsem).
Daha sonrasında, spor ile alakalı teğet geçmelerim hep "ulan kilo alıyoruz, ulan bizde niye six pack yok" gibi haklı kaygılar doğrultusunda olmuştu. Bir ara ablamın yanında kalırken, onun kondisyon bisikleti ile feci haşır neşir olmuştum. Hatta kendimce efsane bir program uyguluyordum, 15 dakika bisiklete binip sonrasında 30 mekik 15 şınarf gibi bir programım vardı ve bunu 4 set olarak uyguluyordum. Lakin bunu da bir alışkanlık haline getiremiyordum, en fazla bir ay aralıksız yapmışımdır. Arada sırada tekrar gaza gelip mekik çektiğim oluyordu ama hep "yarın spora başlarım arkadaş" hissiyatı sayesinde gönül rahatlığı ile erteliyordum bu küçük sporuda (zaten ömür geçti gitti herşeyi erteleye erteleye). En son yaz başında fitness tarzı bir yere gidip six pack için elimizden geleni yapmaktı niyetimiz ve elbetteki o da yalan olmuştu.
Ama sonra Özgür yanıma taşındı ve herşey değişti. Öncelikle şu konuya açıklık getirmek isterim. İnsanın ev arkadaşı boksör olunca olaylara yaklaşım biçiminiz yavaş yavaş değişmeye başlıyor. Mesela ben hoşgörüden ve şiddet karşıtlığından daha çok bahseder oldum. Fakat bir yandan da bir kodun mu oturtabiliyor olmanın nasıl şahane bir his olduğunu düşünürken buldum kendimi. Ve nitekim bir süre önce antremanlara başladım. Hocamızın adı Şemsettin. Kendisi en azından 60-70 yaşlarında olup tanıdığım bir çok 40-50 yaş arası insandan genç gözükmekte. Lakin iyi niyetli ve görmüş geçirmiş birisi kendileri. Şemsettin hocadan özellikle bahsetmek istiyorum, zira ilk iki antremanı kendisi ile yaptık ve her ne kadar çok yorulduysakta mekandan ayaklarımızın üstünde çıkmayı başarmıştık. Hatta ben bir kaç hafta içinde sol ile süründürüp sağ ile öldürmeye başlarım diye düşünüyordum. Bunda Şemsettin hocanın fiziğimi boks için çok uygun görmesininde payı vardı sanırım. Yani herşey yolundaydı, fakat sonra İbrahim hoca geldi ve herşey değişti.
İbrahim hoca ile yaptığımız ilk antremandan aklımda kalan şeyler acı, keder, acı, uzuvlarını hissedememe, acı, ölüp kurtulmayı dileme ve acıydı. Şemsettin hoca ne kadar benim ham oluşumu ve sportif olmayışımı anlıyorsa, İbrahim hoca da bunları zerre umursamıyordu. İbrahim hoca ile yaptığımız ısınma haraketleri bile çok acayipti. Adamın gösterdiği hareketi anlayıp yapana kadar adam hareketi değiştiriyor, dinlen dediğinde daha nefes alışımı düzenleyemeden başka ne olduğunu anlamadığım harekete geçiyordu. Isınma hareketleri bittiğinde ısınmayı bırak çoktan yorulmuş hissediyordum oysa daha işin başındayıdık(Adamın ısınma hareketlerini yaptırışı Yiğit Özgür'ün hızlandırılmış ingilizce kursu espirisini hatırlatıyor bana).
Isınma hareketleri bitip iş yumruk atmaya gelince kollarım ile aramda ne kadar kırılgan ve hassas bir ilişki olduğunu hissettim. Boşluğa yumruk atarken bile yorulan ben (atın bakalım boşluğa omuz seviyesinen yirmi yumruk, yaaa nasılmış?) birde eldiven takıp hoca ile egzersiz yapmak durumunda kalınca oracıkta ruhumu alması için allaha dua eder hale geldim. Şemsettin hocanın anlayışlı, hoş görülü hali gitmiş yerine karete kitteki kobra takımının lideri olan manyak adam gelmişti. Sanki yarın ölüm turnuvasına katılacakmışız gibi bir ciddietle hoca yumruk atmamı istiyor, ben attıkça daha hızlı daha sert diyordu. Ben nasıl dercesine hocaya bakışlar atıyor, umutsuzlukla kollarım ile aramdaki mesafeyi düşünüyordum. Hoca antremanı bitirmek için minderleri kapın dediğinde beş on dakika yer egzersizleri yapacaz sonrada gideceğimizi düşünüp mutlu olmuştum. Hocanın kendisi bile sizi çok yordum biraz minderde çalışalım ve gidin demişti. Fakat hiç bir şey gene göründüğü gibi ilerlemedi. Zira minderde ne kadar yapılması zor, adamın annesinden emdiğini burnundan getiren hareket varsa hepsini yapmak durumunda kaldık. Her hareketten sonra bu lütfen son olsun diyordum lakin bir türlü son hareket gelmiyordu. O gün nasıl oldu da antreman bitti ve eve ulaştık hiç birimiz anlamadık.
Fakat İbrahim hocaya rağmen pes etmedik. Halen antremanlara gitmeye devam ediyoruz (benim dördüncü antreman oldu bugün). Dayanabildiğim kadar devam edip, bundan sonra meselelere yaklaşırken hoşgörü odaklı çözümler yerine fiziksel çözümler arayacağım, sol ile süründürüp sağ ile öldüreceğim (tabii İbrahim hocanın ellerinde ölmezsem).
Taksi
Büyük şehirde doğup büyüyen birisi olmadığım için taksiler hayatıma 18 yaşımdan sonra girdi (büyüdüğüm taşrada en uzak iki noktaya yarım saat içinde yürüyebiliyordunuz, ama dolmuşlarda vardı). Özellikle bar programı yaptığımız zamanlar (Bir insanlık ayıbı - gore ve ötesi) mecbur taksi ile dönüyorduk grup halinde Mecidiyeköy'deki karargahımıza. Bin bir türlü taksiciyle karşılaşıyorduk. Çoğu zaman beş para etmez, rezalet muhabbetlere katlanmak zorunda kalırken bazen de doğru ya da yalan, anlatmaya değer güzel hikayeler dinliyorduk.
Mesela hiç unutmadığım hikayelerden bir tanesini yorgun bir taksici abimiz anlatmıştı. Sanırım taksiye Şahin ve ben binmiştik (üçüncü bir arkadaşda vardı galiba ama kim olduğunu hatırlamıyorum). Taksici abimiz kırklı yaşlarda, saçlarına ve bıyıklarına aklar düşmüş, zayıf ve yorgun bir abimizdi. Yorgunluğunu daha çok ses tonu hissettiriyordu. O ses tonunu ilk duyduğumda daha çok kendisini olgun ve babacan birisi olarak düşünmüştüm ama şimdi yorgunluğun tonu olduğunu düşünüyorum o tonun. Muhabbet nasıl oraya vardı bilemiyorum, sanırım okuldan, hayattan bahsediyorduk. Üniversitede okuyan, cumartesi gecelerini taksimde geçiren tiplerdik. Gelecek kaygılarımız elbette vardı (hala var) ama o sırada takside bunlar pek belli olmuyordu. Belki bu yüzden taksici abimiz bir an hayatlarımıza imrenip söyleme ihtiyacı duydu, o bizim yaşlarımızda beyaz ölüm ile tanışmıştı. Ben naif bir şekilde bir hastalıktan bahsediyor sandım ilk anda. Daha sonrasında anladım eroin bağımlılığından bahsettiğini. Devam etmişti abi anlatmaya hikayesini.Bizim yaşlarımızda iken bir kıza aşık olmuş taksimde. Kız çok yakın arkadaşı olduğunu söylediği bir adam ile eroin satıyormuş ve bizim güzel abimizi eroine alıştırmış. Bu üçü böyle ite kaka, kafaları güzel yaşıyorlarmış. Fakat bir gün kızın çok yakın arkadaşı olan adam bir cinayet işlemiş ve suçu bizim güzel abimize atmış sonra da kızla birlikte ortadan kaybolmuş. Abi ne olduğunu anlamadan hapse düşmüş ve yılları orada geçmiş. Dediğim gibi hayatım boyunca bir sürü taksici muhabbeti dinlemişimdir. Hatta bir çok sözde kabadayıdan hayatta neler gördük biz vaazları da dinlemişimdir, hepsi kibirlerinden kendilerini parçalayacak gibiydiler. Çoğu zamanda zerre saygı uyandıramadılar bende. Çoğu sanki yaşadıkları onca kötü şeyden hiç bir sonuç çıkarmamış gibi görünüyordu (şiddet, sapkınlık, suç) ve sanki bu hikayeyi bana anlatmalarının tek sebebi beni korkutmak istemeleri gibiydi (çoğu zaman işe yaramıştı). Ama bu abide değişik bir şey vardı. Sesi tonu hikayeye samimi bir hüzün katıyordu, ağdalı bir duygu yoğunluğu değil, gerçekçi bir hüzün. Mafya dizilerinden fırlama sokak aksanı ile konuşmuyordu güzel abim, yüksek vurguları, sert küfürleri yoktu. Tane tane, ağır ağır ve İstanbul aksanı ile konuşuyordu. Taksiden inerken abiye umarım bundan sonra herşey gönlünce olur demiştik ve bunu içten söylemiştik, abi de bunu fark etmişti, bize iyi akşamlar derken gülümsüyordu.
Son günlerde ise iki vak'a haricinde taksilerde yaşadığım pek ilginç bir şey olmadığını gönül rahatlığı ile söyleyebilirim. Ya çok taksi kullanmıyorum eskisi kadar ya da sohbet etmekten kaçınıyorum ki sanırım ikisi de doğru sayılır. Son günlerde başıma gelen iki vak'adan ilki yaklaşık dört hafta önce başıma geldi. İş görüşmesi için apar topar evden çıkmıştım. Gayrettepe'de neresi olduğunu bilmediğim dolayısı ile metro ile gitmekle riske atamayacağım bir yere gidiyordum. Çok vaktimde kalmamıştı. Kazancı yokuşunun oralardaki taksi durağından bir taksiye binmeye karar vermiştim. Lakin taksi durağı boştu, yoldan geçen ilk taksiye bindim.
Taksici abi oldukça mistik birisiydi (bundan sonra kendisine mistik taksici diyeceğim). Arabaya binip adresi kabaca tarif edip biliyormusun abi dediğimde bilmiyorum ama buluruz demişti. Genelde bilmiyorum ama buluruz diyen bir taksici, çok güzel bir taksimetrem var denemek istermisin der gibi gelir bana (bu sefer yanılmışım, mistik taksici kesinlikle beni kazıklamaya çalışmadı). Tedirgin bir şekilde peki abi dedim. Benim peki dememle birlikte mistik taksici iş görüşmesine mi diye sordu. Evet dedim ama buna şaşırmam gerekip gerekmediğini bilemedim. Üzerimde takım elbisemin ceketi, altımda düz siyah bir kot vardı. Yanımda taşıdığım notebook çantası ile birlikte ne çok kurumsal ne de çok öğrenci gibi durmuyordum ama yine de imkansız bir tahmin de değildi. Ben daha ne düşünmem gerektiğine karar vermeden mistik taksici devam etti. Dedi ki kendisi yetim ve öksüzmüş tıpkı Peygamber gibi. Ve dedi ki yetim ve öksüz olanların 6. hisleri çok güçlü olurmuş. Mistik taksici yol boyunca bana gittiğim iş görüşmesinin sonucunda o işe gireceğimi söyledi. Arabadan inerken sıkı sıkıya tembihledi, eğer bu işe girersen bahset benden dedi. Ve evet adamın dediği oldu, görüştüğüm işe girdim. Şahsen bu olaydan mistik bir sonuç çıkarmadım, son on yıldır çevremde olup bitenlerden böyle sonuçlar çıkarmıyorum ama adamın benden istediği şeyi yapmaya gayret gösteriyorum. İş konusunun açıldığı her yerde bu olayı anlatıyorum ve sanırım burada da bundan bahsederek üzerime düşen göreve karşı sorumsuz olmadığımı göstermiş bulunuyorum.
Bu geceki son taksici hikayemize muhteşem bir korku hikayesi diyebiliriz. Pazar günleri bizim stüdyo günlerimizdir ve genelde davulcumuz Seyit stüdyo öncesi bize gelir ve bir iki kadeh birşeyler içip öyle gideriz provaya. Geçtiğimiz pazarda herşey bu şekilde gelişmişti. Sanırım sadece içme eylemini normalde yaptığımızdan biraz daha uzun tutmuştuk. Zira taksiye bindiğimizde kafalarımız gayet güzeldi. Fakat yine de ilk başta herşey normaldi. Duraktan bindiğimiz taksici, aşırı bir muhabbet ile keyfimizi kaçırmayacak gibi görünüyordu. Ben önde oturuyordum ve arkama dönük bir vaziyette Seyit'in ofis maceralarını dinliyordum. Fakat birden bire fevri bir manevra ile önümüze kıran kamyonet ile ilgim ikiye bölünmüştü. Kamyonetin fevri hareketi kadar taksici abimizin tepkisi de sinir bozucuydu. Adam gaza basmış kamyoneti taciz etmeye başlamıştı. Ben abiye "hadi abi biz işimize bakalım, sağa salim gideceğimiz yere gidelim" derken Seyit hala ofisten bahsediyordu. Fakat o kadar şansızdık ki kamyonette bizim gideceğimiz istikamette çılgın manevraları ile gitmeye devam ediyordu. İkinci durduğumuzda taksici kapıyı açıp inmeye kalktı. "Abi dur ne yapıyorsun gidelim" dedim ve adamı yerine oturttum, lakin hala kamyonet önümüzdeydi ve Seyit hala ofisten bahsediyordu. Üçüncü duruşumuzda her iki uyarımda da beni dinlemeyi tercih eden taksici abi bu sefer camı açıp küfür etmeyi tercih etti. Ben daha dur abi diyemeden, kamyonetin kapısı açıldı ve bir adet Polat Alemdar klonu koşarak taksiye doğru gelmeye başladı. Tam o sırada bizim taksici kapıyı açıp çıkmaya çalıştı fakat kapı daha tam açılmadan kapıya atılan bir uçan tekme ile kapının arasına kötü bir şekilde sıkıştı ve tekrar arabanın içine girdi (uçan tekmeyi koşarak gelen Polat Alemdar klonu attı). Tüm bunlar olurken Seyit hala ofisten bahsediyordu. Şöför kapısının önüne biriken üç kişi hunharca bizim taksiciyi linç etmeye çalışırken, ben en diplomat ses tonumla "abicim tamam" diyerek hem taksiyi hareket haline sokmaya hemde linç girişimcilerini sakinleştirmeye çalışıyordum. Seyit ise artık olayı idrak etmişti ve beni inceden geri çekmeye çalışıyordu, zira kapı önündeki kalabalık, taksici abiyi dövdükten sonra sizinde tipinizi s.kireriz ulan diyerek bizi de gayet benzetme eğilimi gösterebilecek bir kalabalıktı. Neyse ki bir an sağduyu kazandı ve gitmemize izin verdiler. Biz hem taksicinin hemde kendimizin sopa yemesine gerek olmadan gideceğimiz yere ulaşmanın huzurunu yaşarken taksici abi bana kızmakla meşguldu. Niye tuttunuz beni arkadaşım?
NOT: Diyemedik ağzını burnunu kırmasınlar diye
Mesela hiç unutmadığım hikayelerden bir tanesini yorgun bir taksici abimiz anlatmıştı. Sanırım taksiye Şahin ve ben binmiştik (üçüncü bir arkadaşda vardı galiba ama kim olduğunu hatırlamıyorum). Taksici abimiz kırklı yaşlarda, saçlarına ve bıyıklarına aklar düşmüş, zayıf ve yorgun bir abimizdi. Yorgunluğunu daha çok ses tonu hissettiriyordu. O ses tonunu ilk duyduğumda daha çok kendisini olgun ve babacan birisi olarak düşünmüştüm ama şimdi yorgunluğun tonu olduğunu düşünüyorum o tonun. Muhabbet nasıl oraya vardı bilemiyorum, sanırım okuldan, hayattan bahsediyorduk. Üniversitede okuyan, cumartesi gecelerini taksimde geçiren tiplerdik. Gelecek kaygılarımız elbette vardı (hala var) ama o sırada takside bunlar pek belli olmuyordu. Belki bu yüzden taksici abimiz bir an hayatlarımıza imrenip söyleme ihtiyacı duydu, o bizim yaşlarımızda beyaz ölüm ile tanışmıştı. Ben naif bir şekilde bir hastalıktan bahsediyor sandım ilk anda. Daha sonrasında anladım eroin bağımlılığından bahsettiğini. Devam etmişti abi anlatmaya hikayesini.Bizim yaşlarımızda iken bir kıza aşık olmuş taksimde. Kız çok yakın arkadaşı olduğunu söylediği bir adam ile eroin satıyormuş ve bizim güzel abimizi eroine alıştırmış. Bu üçü böyle ite kaka, kafaları güzel yaşıyorlarmış. Fakat bir gün kızın çok yakın arkadaşı olan adam bir cinayet işlemiş ve suçu bizim güzel abimize atmış sonra da kızla birlikte ortadan kaybolmuş. Abi ne olduğunu anlamadan hapse düşmüş ve yılları orada geçmiş. Dediğim gibi hayatım boyunca bir sürü taksici muhabbeti dinlemişimdir. Hatta bir çok sözde kabadayıdan hayatta neler gördük biz vaazları da dinlemişimdir, hepsi kibirlerinden kendilerini parçalayacak gibiydiler. Çoğu zamanda zerre saygı uyandıramadılar bende. Çoğu sanki yaşadıkları onca kötü şeyden hiç bir sonuç çıkarmamış gibi görünüyordu (şiddet, sapkınlık, suç) ve sanki bu hikayeyi bana anlatmalarının tek sebebi beni korkutmak istemeleri gibiydi (çoğu zaman işe yaramıştı). Ama bu abide değişik bir şey vardı. Sesi tonu hikayeye samimi bir hüzün katıyordu, ağdalı bir duygu yoğunluğu değil, gerçekçi bir hüzün. Mafya dizilerinden fırlama sokak aksanı ile konuşmuyordu güzel abim, yüksek vurguları, sert küfürleri yoktu. Tane tane, ağır ağır ve İstanbul aksanı ile konuşuyordu. Taksiden inerken abiye umarım bundan sonra herşey gönlünce olur demiştik ve bunu içten söylemiştik, abi de bunu fark etmişti, bize iyi akşamlar derken gülümsüyordu.
Son günlerde ise iki vak'a haricinde taksilerde yaşadığım pek ilginç bir şey olmadığını gönül rahatlığı ile söyleyebilirim. Ya çok taksi kullanmıyorum eskisi kadar ya da sohbet etmekten kaçınıyorum ki sanırım ikisi de doğru sayılır. Son günlerde başıma gelen iki vak'adan ilki yaklaşık dört hafta önce başıma geldi. İş görüşmesi için apar topar evden çıkmıştım. Gayrettepe'de neresi olduğunu bilmediğim dolayısı ile metro ile gitmekle riske atamayacağım bir yere gidiyordum. Çok vaktimde kalmamıştı. Kazancı yokuşunun oralardaki taksi durağından bir taksiye binmeye karar vermiştim. Lakin taksi durağı boştu, yoldan geçen ilk taksiye bindim.
Taksici abi oldukça mistik birisiydi (bundan sonra kendisine mistik taksici diyeceğim). Arabaya binip adresi kabaca tarif edip biliyormusun abi dediğimde bilmiyorum ama buluruz demişti. Genelde bilmiyorum ama buluruz diyen bir taksici, çok güzel bir taksimetrem var denemek istermisin der gibi gelir bana (bu sefer yanılmışım, mistik taksici kesinlikle beni kazıklamaya çalışmadı). Tedirgin bir şekilde peki abi dedim. Benim peki dememle birlikte mistik taksici iş görüşmesine mi diye sordu. Evet dedim ama buna şaşırmam gerekip gerekmediğini bilemedim. Üzerimde takım elbisemin ceketi, altımda düz siyah bir kot vardı. Yanımda taşıdığım notebook çantası ile birlikte ne çok kurumsal ne de çok öğrenci gibi durmuyordum ama yine de imkansız bir tahmin de değildi. Ben daha ne düşünmem gerektiğine karar vermeden mistik taksici devam etti. Dedi ki kendisi yetim ve öksüzmüş tıpkı Peygamber gibi. Ve dedi ki yetim ve öksüz olanların 6. hisleri çok güçlü olurmuş. Mistik taksici yol boyunca bana gittiğim iş görüşmesinin sonucunda o işe gireceğimi söyledi. Arabadan inerken sıkı sıkıya tembihledi, eğer bu işe girersen bahset benden dedi. Ve evet adamın dediği oldu, görüştüğüm işe girdim. Şahsen bu olaydan mistik bir sonuç çıkarmadım, son on yıldır çevremde olup bitenlerden böyle sonuçlar çıkarmıyorum ama adamın benden istediği şeyi yapmaya gayret gösteriyorum. İş konusunun açıldığı her yerde bu olayı anlatıyorum ve sanırım burada da bundan bahsederek üzerime düşen göreve karşı sorumsuz olmadığımı göstermiş bulunuyorum.
Bu geceki son taksici hikayemize muhteşem bir korku hikayesi diyebiliriz. Pazar günleri bizim stüdyo günlerimizdir ve genelde davulcumuz Seyit stüdyo öncesi bize gelir ve bir iki kadeh birşeyler içip öyle gideriz provaya. Geçtiğimiz pazarda herşey bu şekilde gelişmişti. Sanırım sadece içme eylemini normalde yaptığımızdan biraz daha uzun tutmuştuk. Zira taksiye bindiğimizde kafalarımız gayet güzeldi. Fakat yine de ilk başta herşey normaldi. Duraktan bindiğimiz taksici, aşırı bir muhabbet ile keyfimizi kaçırmayacak gibi görünüyordu. Ben önde oturuyordum ve arkama dönük bir vaziyette Seyit'in ofis maceralarını dinliyordum. Fakat birden bire fevri bir manevra ile önümüze kıran kamyonet ile ilgim ikiye bölünmüştü. Kamyonetin fevri hareketi kadar taksici abimizin tepkisi de sinir bozucuydu. Adam gaza basmış kamyoneti taciz etmeye başlamıştı. Ben abiye "hadi abi biz işimize bakalım, sağa salim gideceğimiz yere gidelim" derken Seyit hala ofisten bahsediyordu. Fakat o kadar şansızdık ki kamyonette bizim gideceğimiz istikamette çılgın manevraları ile gitmeye devam ediyordu. İkinci durduğumuzda taksici kapıyı açıp inmeye kalktı. "Abi dur ne yapıyorsun gidelim" dedim ve adamı yerine oturttum, lakin hala kamyonet önümüzdeydi ve Seyit hala ofisten bahsediyordu. Üçüncü duruşumuzda her iki uyarımda da beni dinlemeyi tercih eden taksici abi bu sefer camı açıp küfür etmeyi tercih etti. Ben daha dur abi diyemeden, kamyonetin kapısı açıldı ve bir adet Polat Alemdar klonu koşarak taksiye doğru gelmeye başladı. Tam o sırada bizim taksici kapıyı açıp çıkmaya çalıştı fakat kapı daha tam açılmadan kapıya atılan bir uçan tekme ile kapının arasına kötü bir şekilde sıkıştı ve tekrar arabanın içine girdi (uçan tekmeyi koşarak gelen Polat Alemdar klonu attı). Tüm bunlar olurken Seyit hala ofisten bahsediyordu. Şöför kapısının önüne biriken üç kişi hunharca bizim taksiciyi linç etmeye çalışırken, ben en diplomat ses tonumla "abicim tamam" diyerek hem taksiyi hareket haline sokmaya hemde linç girişimcilerini sakinleştirmeye çalışıyordum. Seyit ise artık olayı idrak etmişti ve beni inceden geri çekmeye çalışıyordu, zira kapı önündeki kalabalık, taksici abiyi dövdükten sonra sizinde tipinizi s.kireriz ulan diyerek bizi de gayet benzetme eğilimi gösterebilecek bir kalabalıktı. Neyse ki bir an sağduyu kazandı ve gitmemize izin verdiler. Biz hem taksicinin hemde kendimizin sopa yemesine gerek olmadan gideceğimiz yere ulaşmanın huzurunu yaşarken taksici abi bana kızmakla meşguldu. Niye tuttunuz beni arkadaşım?
NOT: Diyemedik ağzını burnunu kırmasınlar diye
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)