2003 yazıydı. Ankara'dan tek yüküm hayal kırıklıkları ile Bozüyük'teki evimize geri dönmüştüm. Hacettepe'den geçen üç yıldan sonra tekrar üniversite sınavına girmiştim ve henüz teşhisini koymadığımız lanet hastalığım yüzünden yeni denemem bir hüsran olmuştu.
Garip bir şekilde içinde bulunduğum kötü durumu kabullenmeye, okula geri dönmeye ve herşeyi yoluna sokmanın bir yolunu bulmaya gayret ediyordum. Biraz kendime gelip tekrar mücadele etmeye hazırlanmam gerekiyordu. Bu süre zarfında babamın yanında çalışmaya başlamıştım. Peder beyin şantiyelerinde şeflik yapıyor, işler hakkında fikir sahibi oluyordum. Aslında rutine alışmış, keyfim kısmen yerindeydi. Sabahları kalkıyor şantiyeye gidiyor. Akşama kadar işleri bir şekilde yoluna koyuyor sonrada eve dönüyordum. Tüm gece oyun oynuyor ya da arada sırada Eskişehir'e arkadaşların yanına kaçıyordum. Normal koşullarda işkence gibi olan bu yaşam biçimi, yüzleşmek zorunda olduğum problemlerden gönül rahatlığı ile kaçabildiğim güvenli bir yerdi. Henüz o yaz ölümle dans edeceğimi bilmediğimi de düşünürsek kendimi güvenli hissetmem oldukça doğaldı.
Evet farkındayım, ölümle dans etmek biraz havalı bir deyim oldu ve dürüst olmak gerekirse bahsedeceğim üç olayın her halde sadece ilkini bir "ölümle dans" olarak kabul edebiliriz (evet, hastasıyım boyumdan büyük cümleler kurmanın). Neyse efendim böyle bir ruh hali ile günlük rutinlerimi yerine getiriyordum. Günlük rutinlerimin arasında yıllardır bir şekilde çözemediğim araba kullanma işi de vardı. Araba kullanmak benim için biraz problemli idi. Peder bey hiç bir zaman bana araba kullanmayı öğretme gibi bir girişimde bulunmadı. Arkadaş çevremdeki tüm çocuklar araba kullanmayı pazar günkü pikniklerde öğrendi. Ben ise 20 yaşından sonra ehliyet alırken öğrenmek zorunda kaldım. Doğrusunu söylemek gerekirse hiç bir şeyde öğrenmedim. Hatta bana direksiyon sınavından sonra sana ehliyet veriyoruz ama öğrenmeden sakın trafiğe çıkma demişlerdi. Gayet gurur kırıcı bir durumdu. 2003 yazı bir çok açıdan araba kullanma konusunda kendimi geliştirdiğim bir yazdı. Baya baya çözmüştüm işi. Fakat problem şu ki kullandığım şey bir araba değil kamyonetti. Hani şu kamyon yavrusu BMC pikaplar olur ya işte onlardan.
Bir gün Bozüyük'ten İnönü'deki şantiyeye gitmeye karar verdim kendi başıma. Evet çok iyi bir fikir değildi. Ama yolun yarısına kadar hiç de öyle gelmemişti. Yolun yarısında teypte şarkı değiştirirken teyp yere düştü. Teybi geri takayım derken seksen kilometre hızla kontrolü kaybettim. Bir sağa bir sola savrulduktan sonra üst geçit duvarlarından birisine bodoslama çarptım ve araçla birlikte takla attım. Duvara tosladığım anda hayatım gözlerimin önünden falan geçmedi ne yazık ki, zaten pek ölecekmiş gibi hissetmedim. Daha çok peder beye nasıl durumu izah edeceğimizi düşündüm. Aracın tepe taklak olduğu anda durumun düşündüğümden daha farklı bir hale geldiğini anladım. Araçtan çıktığımda (gayet kendim çıktım), kaza olmadan önce uzakta gördüğüm kamyonlar yakınımda durmuşlardı. Üstüm başım kan ve motor yağı olmuştu, gayet satanist içerikli endüstriyel bir black metal grubunun üyesi gibiydim.
Hastaneye gittiğimde ise durum yavaş yavaş trajikomik bir hal almaya başlamıştı. İlk önce üstümü çıkarttılar (kan ve motor yağı yoğunluğundan ötürü), sonrada alnıma dikiş atabilmek için garip bir şekilde saçımı topladılar (gelin başı gibi birşey yaptılar sağolsunlar) ve tüm bunlar olurken tüm akrabalarımız hastaneye beni ziyarete geldiler. Lakin ben ölümü kandırdığım (böyle dediğim zaman kendimi John McClane gibi hissediyorum - Die Hard serisindeki dedektif abimiz) hissine bu absürt durumdan sonra jandarma ifademi alırken vardım. Annem odadan çıktığında ifademi alan memur "olum ne yaptın sen" gibi birşeyler söyleyince, birde üstüne "aracı gördüğümüzde yeminle içine bakmaya cesaret edemedik" dediğinde vay anasını dedim. Tüm bunların üstüne birde bizim emektar BMC'nin hurdaya çıktığını duydum. Ciddi ciddi ölümü kandırmıştım.
Ama ölüm henüz peşimi bırakmamıştı. Tam o günlerde de öss sonuçları açıklanmıştı. Elbette istediğimiz sonucu elde edememiştik. İronik bir şekilde hedeflerim çok büyüktü (boyumdan büyük işler yapmaya kalkma konusunda da çok iddialıyımdır). O yüzden aslında olmaması normaldi. Neyse efendim ben ilk kazanın etkilerini üzerimden çoktan atmış, araba kullanmaya bir süreliğine veda etmiş, günlük şantiye işlerine geri dönmüştüm. Lakin ölüm henüz peşimi bırakmamıştı fakat belli ki onun da şevki kırılmıştı. Zira ikinci denemesi ilkinin yanında çok ucuzdu. Şantiyedeydim ve hafriyatı takip ediyordum. Yaklaşık 3 metre derinliğinde kazı yapıyorduk. Ben kazının hemen kenarında duruyordum. Beko (çalışma makinesi, kocaman bir kepçe gibi birşey) kazısını yaptığımız alanın ortasında duruyordu. Birden bire benim üzerinde durduğum kütle bulunduğu yerden koptu ve aşağıya indi. Ben lan ne oluyor deyinceye kadar kendimi yaklaşık 2 metre aşağıda bulmuştum. İşin ilginç tarafı kopan kütlenin büyük bir bölümü aşağı inene kadar param parça olurken benim üzerinde bulunduğum yaklaşık yarım metre kare büyüklüğündeki alan hala tek parça idi. Hani oda parçalansaydı muhtemelen ölmez sadece kumun altında kalır, sonrada ölmeden mezara konmak başlıklı yazılar yazardım. Ama yine de bu olayı da ölümle dans etmek şeklinde yorumlamıştım (akşamları sürekli oyun oynadığım için sanırım etkisinde kalıyordum oynadığım şeylerin).
Bu ikinci vak'adan sonra ailecek konu hakkında biraz tedirgin hissetmeye başlamıştık. Sonuçta üzerimde garip bir şansızlık (kazalardan ötürü) ve aşırı şanslılık (hepsinden kurtulmamdan ötürü) durumu vardı ve herkes Ankara'ya geri dönüşüm konusunda çok hassastı. Bir gün peder bey geldi ve istersen tercih yap İstanbul'a git dedi. Birden bire yazın tüm havası değişti. İstanbul'a taşınma fikri ile geri dönüp yüzleşmek zorunda kalacağım tüm hisleri terk edebilecektim. Bu muhteşem bir şeydi. Artık günlerim bir işkence değildi ama yine de çok sıkıcıydı.
Ölüm ise hala pes etmemişti ama belki de etse daha iyi olurdu. Zira son denemesi ise diğer iki denemenin yanında cidden çok ucuzdu. Yazın son günleriydi ve kuzenimin oğlu sünnet oluyordu. Hep birlikte evlerinin bahçesinde oturuyor ikram edilen pilavı yiyorduk. Ben şantiyede çalışan emekçi arkadaşlarla oturuyordum (yürü bea!!! patronun emekçi oğluna bak!!!). Elbette çok sıkılıyordum ve hemen eve gidip oyun oynamaya devam etmek istiyordum. Tam o sırada insanları güneşten korumak için pazar yerinden araklanmış gibi duran devasa şemsiye kazıklarından bir tanesi tam oturduğum yerin iki santim arkasına gelecek şekilde devrildi. Evet demiştim diğerleri kadar korkunç ve ölümcül gözüken bir olay değildi. Fakat şemsiyeyi yerden kaldırırken toprakta açtığı boşluğu görünce, ya kafama gelseydi demekten kendimi alamadım. Ölmesem bile kesin sürünürdüm. O yüzdnen bu olayıda ölümle dans etmek olarak kabul ettim ve ben ölümü bir kez daha kandırmıştım.
Sonrasında bu şantiye işlerinden ayrıldım ve İstanbul'a taşındım. İrili ufaklı aksiyonlarım olsa da o heyecanlı hayatı geride bıraktım. Şimdi kendimi tüm günü bilgisayar başında geçirerek yavaş yavaş öldürmeyi tercih ediyorum. Bir ara alkol ya da ona benzer kötü alışkanlıklar sayesinde erken yaşta huzur içinde öleceğimi düşünüyordum. Şimdi pek içkim kumarımda kalmadığı için aksiyondan son derece uzağım. Sanırım ölüm de daha az sıkıcı hayatları tehdit etmeyi tercih ediyor.
* Donnie cheated death
Ev etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Ev etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Partiboy Gürültücü Komşulara Karşı
Herşey bir kaç hafta önce, bir pazar sabahı duyduğum dans müziği ile uykumdan uyanmam ile başladı. Genelde cumartesi geceleri içebildiğim kadar içmeye gayret gösteren birisi olduğum için pazar sabahları (özellikle de saat 9 sularında) uykum konusunda hassas davranabiliyorum. O sebeple bir zombi gibi yataktan çıkıp müziğin kaynağını aramaya başladım. Kulaklarım doğru cevabın üst kattan geldiğini söylüyordu. Bir gözüm açık bir gözüm kapalı halde (saçım başımdan haberim dahi yok) yukarı çıktım ve zili çaldım. Zili çalmam ile müziğin sesi kesildi, bir iki saniyelik bir beklemenin ardından kapı açıldı. Üst katımıza yeni taşınan bayan şaşkın ve meraklı bakışları ile bana bakıyordu. İlk önce merhaba dedim, ben sizin alt kat komşunuzum ve ismim Emrah (bu arada elimi uzattım ve hızlıca bir tanışma yaptık) diyerek konuya giriş yaptım. Ardından sizce de müziğin sesi bir pazar sabahı için fazla açık değil mi diye sordum. İyi niyetli komşum gözümdeki uykusuzluktan ve çapaklardan derdimi anladı ve huzur içinde uyumama izin verdi.
Aynı gün akşama doğru yeni komşumuz kapımızı çaldı. Uykumu almış olduğum için gayet güzel ve anlaşılır bir tanışma yapabildik bu sefer. Sonra aradan bir süre daha geçti ve geçtiğimiz perşembe günü kendisi bizi geçtiğimiz cuma evinde verdiği partiye davet etti.
Hayatımda birilerinin evine içmeye, yemek yemeye, sosyalleşmeye ya da her hangi bir şey yapmaya binlerce kez gitmiş olmama karşın halen öğrenci geleneğinde yaşayan bir insan olduğum için ve tek bildiğim parti komünist parti (ehi) olduğundan kendi evimde olsun başkasının evinde olsun, şimdiye kadar hiç bir etkinliğe parti adı vermemiştik. Yabancıydım bu kavrama. Onun dışında komşumuz olan hanfendi bizden büyük bir bayandı, yani kendi yaş grubuma yakın olmayan insanlar ile kaynaşmak zorunda kalacaktık ve üst kat komşum da dahil olmak üzere hiç kimseyi tanımıyor olacaktık. Asosyal olmasam da yeni insanlar ile tanışma konusunda dünyanın en hevesli insanı olmadığımda ortadaydı. Lakin diğer taraftan komşu komşunun külüne muhtaçtı gitmezsek ayıp olurdu.
Aldık bir şişe votkamızı (eli boş gitmek olmazdı) ve çıktık bir üst kata. Ve başından sonuna kadar irili ufaklı dumurlardan ibaret olan gecem böylelikle başladı. İlk dumur evin güzelliği karşısındaydı. Kendi evimi çoğu zaman sıradan bir öğrenci evine nazaran daha derli toplu ve hatta öğrenci evi klasmanının dışında görürdüm. Meğersem hala öğrenci evinde yaşıyormuşuz. İkinci dumur ise partinin yaş ortalamasını yaklaşık olarak beş yaş aşağı çekmemizdi (bunu bekliyordum ama bu kadarını beklemiyordum). Arada sırada bizler orta yaş krizini 25 yaşında yaşayan bir nesiliz derdim, artık o konuyu tamamen kapattım, gayet genciz dünya onu değiştirmemiz için bizi bekliyor.
Ama o parti gecesini alnımın akı ile bitirmem gerekiyordu dünyayı değiştirmeden önce. Elbetteki sıkıldığım anda basıp gidebilir, o insanların hiçbirini hayatımın sonuna kadar görmeyip bu konuyu aklıma bile getirmeyebilirdim. Fakat hiç tanımadığım, hepsi benden yaşça büyük ve yarısı yabancı uyruklu kişiler ile dolu bir partide sosyalleşmeyi başarıp başaramayacağımı ciddi anlamda çok merak ediyordum. İlk başlarda zorlandığımı da itiraf etmeliyim. Tanıdığım bir çok insana nazaran birileri ile konuşurken taktikler ile hareket eden birisi olmak yerine ne hissediyorsam onu yapan birisi olduğum için ve o sırada kendimi çok rahat hissetmediğim için başlangıçta bırakın ne konuşacağımı nerede dikilmem gerektiğini bile bilemedim (hayatında ilk kez rock bara giden taşralı bir ergen gibiydim). Bu sırada sürekli insanların demek o sabah kapıyı çalan sendin, biz 45 yaşında bir devlet memuru bekliyorduk türünde esprilerine maruz kalıyordum ve tüm bayanlar yaşlarını tahmin etmem için üstüme geliyordu. Alkan yabancı misafirler ile sohbetini koyulaştırırken bende hemen yanımda duran uzun saçlı adamla sohbet etmeye başlamıştım. Fakat o sırada bilmediğim şey uzun saçlı bayın bir davetli olmadığı, aslında onun bir çeşit garson olduğuydu. Ki bu da o geceye dair yaşadığım en enteresan durumlardan bir tanesidir.
Artık benim gitme vaktim yavaş yavaş geliyor derken Alkan ve onun o sırada muhabbet etiği alman arkadaş Daniella ile muhabbet etmeye başladım. Bir süre sonra Alkan'ın partiden ayrılması gerekiyordu ve bende onunla birlikte partiden ayrılmadıysam sebebi Daniella'dır. Sağolsun öğrendiği Türkçe deyimler ile gecemizin süper geçmesini sağladı (az kaşardan tost, çok kaşardan dost olmaz deyimini sayesinde öğrendim). Bir iki tane de biz öğretelim dedik, tam ne kadar sallarsan salla diyordum ki bunu İngilizce olarak açıklayamayacağımı fark ettim ve sustum, dediğim şeyi fark edip gülen tek kişi emekçi arkadaşımızdı. Daha sonra onun yerine zıvanadan çıkmak terimini öğrettim. Anlamını sorduğunda şöyle bir Alkan'a baktım (kendisi eski bir Destruction hayranıdır) ve All hell breaks loose dedim. Sonrasında da gece espriler şakalar ile devam etti. Gerçekten. Bir birimize fıkralar falan anlattık. Ve böylelikle bu enteresan gecenin sonuna geldik.
Gece eve dönerken (bir kat aşağı, ehi) bu zor görevi de türlü türlü espriler ve şakalar ile atlatmış olduğum için kendimi şanslı hissediyordum. Birde evin içinde her hangi bir şekilde dans havasına girilmemiş olduğu için de şanslıydım. Kısmen hayatımda tercih ettiğim asosyal tavırlarımın başka çarem olmadığından olmadığını gördüğüm içinde şanslıydım. İstesem her partiye giderim ulan diyerek yatağa girdim ve uyudum. Sabah üst kata gelen temizlikçi kadının gürültüsüne uyandım ama bu sefer bir şey yapamadım (dans müziği çalsaydı yapardım).
Aynı gün akşama doğru yeni komşumuz kapımızı çaldı. Uykumu almış olduğum için gayet güzel ve anlaşılır bir tanışma yapabildik bu sefer. Sonra aradan bir süre daha geçti ve geçtiğimiz perşembe günü kendisi bizi geçtiğimiz cuma evinde verdiği partiye davet etti.
Hayatımda birilerinin evine içmeye, yemek yemeye, sosyalleşmeye ya da her hangi bir şey yapmaya binlerce kez gitmiş olmama karşın halen öğrenci geleneğinde yaşayan bir insan olduğum için ve tek bildiğim parti komünist parti (ehi) olduğundan kendi evimde olsun başkasının evinde olsun, şimdiye kadar hiç bir etkinliğe parti adı vermemiştik. Yabancıydım bu kavrama. Onun dışında komşumuz olan hanfendi bizden büyük bir bayandı, yani kendi yaş grubuma yakın olmayan insanlar ile kaynaşmak zorunda kalacaktık ve üst kat komşum da dahil olmak üzere hiç kimseyi tanımıyor olacaktık. Asosyal olmasam da yeni insanlar ile tanışma konusunda dünyanın en hevesli insanı olmadığımda ortadaydı. Lakin diğer taraftan komşu komşunun külüne muhtaçtı gitmezsek ayıp olurdu.
Aldık bir şişe votkamızı (eli boş gitmek olmazdı) ve çıktık bir üst kata. Ve başından sonuna kadar irili ufaklı dumurlardan ibaret olan gecem böylelikle başladı. İlk dumur evin güzelliği karşısındaydı. Kendi evimi çoğu zaman sıradan bir öğrenci evine nazaran daha derli toplu ve hatta öğrenci evi klasmanının dışında görürdüm. Meğersem hala öğrenci evinde yaşıyormuşuz. İkinci dumur ise partinin yaş ortalamasını yaklaşık olarak beş yaş aşağı çekmemizdi (bunu bekliyordum ama bu kadarını beklemiyordum). Arada sırada bizler orta yaş krizini 25 yaşında yaşayan bir nesiliz derdim, artık o konuyu tamamen kapattım, gayet genciz dünya onu değiştirmemiz için bizi bekliyor.
Ama o parti gecesini alnımın akı ile bitirmem gerekiyordu dünyayı değiştirmeden önce. Elbetteki sıkıldığım anda basıp gidebilir, o insanların hiçbirini hayatımın sonuna kadar görmeyip bu konuyu aklıma bile getirmeyebilirdim. Fakat hiç tanımadığım, hepsi benden yaşça büyük ve yarısı yabancı uyruklu kişiler ile dolu bir partide sosyalleşmeyi başarıp başaramayacağımı ciddi anlamda çok merak ediyordum. İlk başlarda zorlandığımı da itiraf etmeliyim. Tanıdığım bir çok insana nazaran birileri ile konuşurken taktikler ile hareket eden birisi olmak yerine ne hissediyorsam onu yapan birisi olduğum için ve o sırada kendimi çok rahat hissetmediğim için başlangıçta bırakın ne konuşacağımı nerede dikilmem gerektiğini bile bilemedim (hayatında ilk kez rock bara giden taşralı bir ergen gibiydim). Bu sırada sürekli insanların demek o sabah kapıyı çalan sendin, biz 45 yaşında bir devlet memuru bekliyorduk türünde esprilerine maruz kalıyordum ve tüm bayanlar yaşlarını tahmin etmem için üstüme geliyordu. Alkan yabancı misafirler ile sohbetini koyulaştırırken bende hemen yanımda duran uzun saçlı adamla sohbet etmeye başlamıştım. Fakat o sırada bilmediğim şey uzun saçlı bayın bir davetli olmadığı, aslında onun bir çeşit garson olduğuydu. Ki bu da o geceye dair yaşadığım en enteresan durumlardan bir tanesidir.
Artık benim gitme vaktim yavaş yavaş geliyor derken Alkan ve onun o sırada muhabbet etiği alman arkadaş Daniella ile muhabbet etmeye başladım. Bir süre sonra Alkan'ın partiden ayrılması gerekiyordu ve bende onunla birlikte partiden ayrılmadıysam sebebi Daniella'dır. Sağolsun öğrendiği Türkçe deyimler ile gecemizin süper geçmesini sağladı (az kaşardan tost, çok kaşardan dost olmaz deyimini sayesinde öğrendim). Bir iki tane de biz öğretelim dedik, tam ne kadar sallarsan salla diyordum ki bunu İngilizce olarak açıklayamayacağımı fark ettim ve sustum, dediğim şeyi fark edip gülen tek kişi emekçi arkadaşımızdı. Daha sonra onun yerine zıvanadan çıkmak terimini öğrettim. Anlamını sorduğunda şöyle bir Alkan'a baktım (kendisi eski bir Destruction hayranıdır) ve All hell breaks loose dedim. Sonrasında da gece espriler şakalar ile devam etti. Gerçekten. Bir birimize fıkralar falan anlattık. Ve böylelikle bu enteresan gecenin sonuna geldik.
Gece eve dönerken (bir kat aşağı, ehi) bu zor görevi de türlü türlü espriler ve şakalar ile atlatmış olduğum için kendimi şanslı hissediyordum. Birde evin içinde her hangi bir şekilde dans havasına girilmemiş olduğu için de şanslıydım. Kısmen hayatımda tercih ettiğim asosyal tavırlarımın başka çarem olmadığından olmadığını gördüğüm içinde şanslıydım. İstesem her partiye giderim ulan diyerek yatağa girdim ve uyudum. Sabah üst kata gelen temizlikçi kadının gürültüsüne uyandım ama bu sefer bir şey yapamadım (dans müziği çalsaydı yapardım).
Benim İçin Kutlama Yok*
Paradise Lost'tan No Celebration çalıyor. 2009'u düşünüyorum. Birşeyler yazmak gerekiyor 2009 hakkında. Burasını ağlama duvarı olarak kullanmak istemediğim için ayağımı denk almam gerekiyor. Bazı alışkanlıklardan kurtulmak zaman alıyor.
2009 kesinlikle çok zor bir yıldı benim için. Yıllar süren öğrenci hayatından sonra belirsiz bir iş hayatına girdiğim, sürekli birşeylerin olması için beklediğim ve beklerken hayatımda hiç olmadığım kadar ömrümü çöpe atıyor hissettiğim bir yıldı. Param yoktu, yapacak bir şeyim yoktu, umudum vardı ama takatim yoktu.
Sürekli birşeyleri beklemek durumundaydım. Mezuniyet için hocaların kararını, staj defterimin onayını, yüksek lisans için İngilizce yeterlilik sınavının sonucunu bekliyordum ve bu beklemeyi sona erdirecek hiç bir şey yapamıyordum. Çok ciddi ihtiyaçlarım vardı. Mesela iş hayatımın devamı için çalıştığım şirketin batıp batmayacağını, lanetleri ile üzerime üzerime gelen evden çıkabilmek için önümü görüp göremeyeceği bilmem gerekiyordu. Belki de yıllarca olmasından kaçtığım şeyleri teker teker kendi ellerim ile yapmak zorunda kalacaktım. Eve geri dönecek, babamın işini üzerime alacak, saçımı kestirecek, askere gidecek ve ne olmam bekleniyorsa o olmak zorunda kalacaktım. Ne olduğumun ve ne olmam gerektiğinin bir önemi daha fazla kalmayacaktı. Hiç bir şeyin garantisi yoktu ama şunun garantisi vardı, bir hiç için kimse İstanbul'da yaşamaya devam etmem için bana sponsor olmazdı.
Sürekli oradan basıp gitmeyi istememe rağmen bir türlü ayrılamadığım evim benim için çok ciddi bir sorundu. Hani mekanı mimari olarak beğenip beğenmemeyi geç o kadar çok manevi rahatsızlık birikmişti ki o evde. Bir de en sonunda tekrar o küçük odaya sıkışmak zorunda kalmak, geride bıraktığım hayatımın izdüşümlerine maruz kalmak, evimin bir otele dönüşmesi, mecburiyet, ihtiyaç ve tercih edilmemeye dair karışık konu başlıkları ile birlikte artık beni tamamen boğmaya başlamıştı. Ve oradan çıkmanın yolunu cidden bulamıyordum. 2009'a dair bildiğim en kötü şey o ev ise en iyi şeyde o evi tüm lanetleri ile beraber geride bırakmam. Bazı şeylerin izi kaldı, bazılarının kabuğu daha yeni kuruyor ama orası bundan sonra bana zarar veremeyecek.
İş hayatı ise tamamen yeni bir macera oldu benim için. Kendimi şanslı hissettiğim bir çok şey var bu konuda, elbette şansız hissettiklerim de. En önemlisi sanırım, saçma salak bir kurumsal disiplin anlayışı ile sabahları işe girerken Adımız ile İstiklal marşını söylemiyor oluşumuz. Kimsenin ne saçıma ne de giysilerime karışmadığı bir yerde çalışıyor olmak benim için gerçekten mutluluk verici. Diğer taraftan katlanmak zorunda olduğumuz sıkıntıların sadece benim katlanmam gereken bir sıkıntı olmaması da benim için anlamlı birşeydi. Zor geçiyordu bazı şeyler ama kendimi kandırılmış, kullanılmış ya da aldatılmış hissetmiyordum. Bunlar güzeldi. Ve şimdi de yavaş yavaş bazı şeyler yoluna girmeye başladı, hiç birşey istediğim hızda gitmiyor ama öyle yada böyle işler yoluna giriyor. Ama yarın ne olacağını bilememe ve hep en kötüyü bekleme cidden çok yorucuydu.
Tabii sürekli birşeyleri beklerken bir süre sonra da ne olduğunu anlamadan beklediğin şeyler başına gelmeye başlıyor. Sorunlu bir yüksek lisans başvurusundan sonra, sınavı geçebilecekmiyim? Bölüme kabul edilecekmiyim tarzı soruların cevapları ile boğuşmaya hazırlanırken birden bire derslere girmeye başladım. Hani okulu kazandın, dersler başlayıncaya kadar (atıyorum bir hafta) bunun mutluluğu ile otur bilgisayar oyna, sarhoş ol, ne biliyim koş bayırlara denmesini istiyor insan. Kazandın bu senin hakkın. Kimse bir bok demese bile bir hafta bu işi halletmiş olmanın huzurunu istiyorsun. Leş gibi bir ruh ile, inanılmaz yorgun, güçsüz ve korka korka gittim ilk derse. En son ne zaman tatile çıktım lan ben!.
Sonra bir de işten sonra derse gitme sıkıntısı başladı. İkinci öğretimde okuyor olmak, iş yerinden çıkınca yürüyerek derse gidiyor olmak, patronun işimin okuluma zarar vermesine izin vermiyor olması çok büyük avantajlardı. Bunlarda 2009 için şanslı olduğum şeylerdi ama ne olursa olsun, bütün gün ofiste kebap yapıyor olsan bile saat yedide derse gitmek çok sıkıcı birşey. Sıkıcılığını boş ver, o derste oturup dersi dinleyebilecek enerjiyi kendinde bulmak çok zor. Yıllar sonra vitamin kullanmaya başladım. Eğer o da işe yaramasaydı extasy içip öyle gidecektim derse (hoca b-search treelerden bahsederken ben arkada ağzımda bir düdük, öttüre öttüre kopuyorum falan).
2009 zordu, gerçekten çok zordu. Bilmediğim bir hayata başlarken diğer taraftan bildiğin bir hayata veda etmek zordu, bunu istiyor olmama rağmen zordu. Tüm bunlarla birlikte hayallerime ve hislerime sahip çıkmak, onların arkasında durmak daha da zordu. Sonra kendim ile barışmak (hadi barışmaya diyelim) ve artık kendime zarar vermemeye çalışmak zordu (hala da zor). Ya da tüm bunların kaynağı olan bakış açısını, düşünce tipini değiştirmeye çalışmak zordu. Daha önceden yüzmediğim bir denizdi bu, bildiğim bir denizde boğulmak üzereyken geçtim oraya. 2009 zordu ama dersler ile doluydu, gene geriye pişmanlıklardan ziyade zorlu ama öyle ya da böyle iyi biten hikayeler kaldığı için memnunum.
Ve müzik, 2009 da en çok ne dinledim diye sorduğumda last.fm oturdu anlattı uzun uzun. Önce şöyle dedi; 2009'da en çok dinlediğin 20 grup
1 Tiamat 3,813
2 The Cure 3,711
3 Sentenced 3,448
4 Paradise Lost 3,012
5 Moonspell 2,895
6 Queen 2,662
7 Nick Cave and the Bad Seeds 2,507
8 Metallica 2,271
9 Red Hot Chili Peppers 2,146
10 Tori Amos 1,946
11 Katatonia 1,812
12 Poisonblack 1,804
13 The Black League 1,794
14 Travis 1,784
15 Type O Negative 1,737
16 Marduk 1,652
17 Dimmu Borgir 1,601 (Nasıl ya bir yanlışlık olmasın?)
18 God Is an Astronaut 1,584
19 Amorphis 1,492
20 Dark Tranquillity 1,325
Sonrada dedi ki; 2009'da en çok dinlediğin 20 şarkı
1 Sentenced – Noose 123
2 The Cure – Fascination Street 109
3 Sentenced – For the Love I Bear 107
4 code – Smother The Crones 103
5 Tiamat – Vote for Love 102
6 Poisonblack – Left Behind 97
7 The Cure – Lullaby 95
8 Poisonblack – Bear The Cross 94
9 Queen – You Don't Fool Me 93
9 God Is an Astronaut – Forever Lost (Reprise) 93
11 Lacrimosa – Der Morgen danach 92
12 Lake of Tears – Last Purple Sky 91
12 Metallica – Disposable Heroes 91
14 Nick Cave and the Bad Seeds – Hold on to Yourself 90
14 Renaud Garcia-Fons – Alto Pais 90
14 code –Brass Dogs 90
14 Tiamat – To Have and Have Not 90
14 Tori Amos – Strange 90
19 Tiamat – Love Is as Good as Soma 89
20 Nick Cave and the Bad Seeds – Jesus of the Moon 87
Sonra tabii dayanamadım sordum, nerede Paradise Lost ile Katatonia'nın son albümleri, deli gibi dinlemedik mi kendilerini dedim, o da bana son üç ayı gösteri
1 Katatonia – Forsaker 72
2 Sentenced – For the Love I Bear 69
3 Sentenced – Noose 62
4 Katatonia – Onward Into Battle 52
5 Paradise Lost – Faith Divides Us - Death Unites Us 51
6 Katatonia – The Longest Year 47
6 Paradise Lost – I Remain 47
6 Paradise Lost – I Am Nothing 47
9 Paradise Lost – As Horizons End 45
10 Katatonia – Liberation 42
11 Iced Earth – I Died for You 41
12 Paradise Lost – Mouth 40
12 Paradise Lost – First Light 40
12 Enter the Hunt – GO 40 (!!! çok güzel çooook)
15 Katatonia – Idle Blood 38
16 Paradise Lost – Living With Scars 37
17 Katatonia – The Promise of Deceit 34
18 Paradise Lost – The Rise Of Denial 33
19 Katatonia – Departer 31
20 Katatonia – Nephilim 30
*
NOT: Herkese mutlu yıllar, herşey gönlünüzce olsun :)
2009 kesinlikle çok zor bir yıldı benim için. Yıllar süren öğrenci hayatından sonra belirsiz bir iş hayatına girdiğim, sürekli birşeylerin olması için beklediğim ve beklerken hayatımda hiç olmadığım kadar ömrümü çöpe atıyor hissettiğim bir yıldı. Param yoktu, yapacak bir şeyim yoktu, umudum vardı ama takatim yoktu.
Sürekli birşeyleri beklemek durumundaydım. Mezuniyet için hocaların kararını, staj defterimin onayını, yüksek lisans için İngilizce yeterlilik sınavının sonucunu bekliyordum ve bu beklemeyi sona erdirecek hiç bir şey yapamıyordum. Çok ciddi ihtiyaçlarım vardı. Mesela iş hayatımın devamı için çalıştığım şirketin batıp batmayacağını, lanetleri ile üzerime üzerime gelen evden çıkabilmek için önümü görüp göremeyeceği bilmem gerekiyordu. Belki de yıllarca olmasından kaçtığım şeyleri teker teker kendi ellerim ile yapmak zorunda kalacaktım. Eve geri dönecek, babamın işini üzerime alacak, saçımı kestirecek, askere gidecek ve ne olmam bekleniyorsa o olmak zorunda kalacaktım. Ne olduğumun ve ne olmam gerektiğinin bir önemi daha fazla kalmayacaktı. Hiç bir şeyin garantisi yoktu ama şunun garantisi vardı, bir hiç için kimse İstanbul'da yaşamaya devam etmem için bana sponsor olmazdı.
Sürekli oradan basıp gitmeyi istememe rağmen bir türlü ayrılamadığım evim benim için çok ciddi bir sorundu. Hani mekanı mimari olarak beğenip beğenmemeyi geç o kadar çok manevi rahatsızlık birikmişti ki o evde. Bir de en sonunda tekrar o küçük odaya sıkışmak zorunda kalmak, geride bıraktığım hayatımın izdüşümlerine maruz kalmak, evimin bir otele dönüşmesi, mecburiyet, ihtiyaç ve tercih edilmemeye dair karışık konu başlıkları ile birlikte artık beni tamamen boğmaya başlamıştı. Ve oradan çıkmanın yolunu cidden bulamıyordum. 2009'a dair bildiğim en kötü şey o ev ise en iyi şeyde o evi tüm lanetleri ile beraber geride bırakmam. Bazı şeylerin izi kaldı, bazılarının kabuğu daha yeni kuruyor ama orası bundan sonra bana zarar veremeyecek.
İş hayatı ise tamamen yeni bir macera oldu benim için. Kendimi şanslı hissettiğim bir çok şey var bu konuda, elbette şansız hissettiklerim de. En önemlisi sanırım, saçma salak bir kurumsal disiplin anlayışı ile sabahları işe girerken Adımız ile İstiklal marşını söylemiyor oluşumuz. Kimsenin ne saçıma ne de giysilerime karışmadığı bir yerde çalışıyor olmak benim için gerçekten mutluluk verici. Diğer taraftan katlanmak zorunda olduğumuz sıkıntıların sadece benim katlanmam gereken bir sıkıntı olmaması da benim için anlamlı birşeydi. Zor geçiyordu bazı şeyler ama kendimi kandırılmış, kullanılmış ya da aldatılmış hissetmiyordum. Bunlar güzeldi. Ve şimdi de yavaş yavaş bazı şeyler yoluna girmeye başladı, hiç birşey istediğim hızda gitmiyor ama öyle yada böyle işler yoluna giriyor. Ama yarın ne olacağını bilememe ve hep en kötüyü bekleme cidden çok yorucuydu.
Tabii sürekli birşeyleri beklerken bir süre sonra da ne olduğunu anlamadan beklediğin şeyler başına gelmeye başlıyor. Sorunlu bir yüksek lisans başvurusundan sonra, sınavı geçebilecekmiyim? Bölüme kabul edilecekmiyim tarzı soruların cevapları ile boğuşmaya hazırlanırken birden bire derslere girmeye başladım. Hani okulu kazandın, dersler başlayıncaya kadar (atıyorum bir hafta) bunun mutluluğu ile otur bilgisayar oyna, sarhoş ol, ne biliyim koş bayırlara denmesini istiyor insan. Kazandın bu senin hakkın. Kimse bir bok demese bile bir hafta bu işi halletmiş olmanın huzurunu istiyorsun. Leş gibi bir ruh ile, inanılmaz yorgun, güçsüz ve korka korka gittim ilk derse. En son ne zaman tatile çıktım lan ben!.
Sonra bir de işten sonra derse gitme sıkıntısı başladı. İkinci öğretimde okuyor olmak, iş yerinden çıkınca yürüyerek derse gidiyor olmak, patronun işimin okuluma zarar vermesine izin vermiyor olması çok büyük avantajlardı. Bunlarda 2009 için şanslı olduğum şeylerdi ama ne olursa olsun, bütün gün ofiste kebap yapıyor olsan bile saat yedide derse gitmek çok sıkıcı birşey. Sıkıcılığını boş ver, o derste oturup dersi dinleyebilecek enerjiyi kendinde bulmak çok zor. Yıllar sonra vitamin kullanmaya başladım. Eğer o da işe yaramasaydı extasy içip öyle gidecektim derse (hoca b-search treelerden bahsederken ben arkada ağzımda bir düdük, öttüre öttüre kopuyorum falan).
2009 zordu, gerçekten çok zordu. Bilmediğim bir hayata başlarken diğer taraftan bildiğin bir hayata veda etmek zordu, bunu istiyor olmama rağmen zordu. Tüm bunlarla birlikte hayallerime ve hislerime sahip çıkmak, onların arkasında durmak daha da zordu. Sonra kendim ile barışmak (hadi barışmaya diyelim) ve artık kendime zarar vermemeye çalışmak zordu (hala da zor). Ya da tüm bunların kaynağı olan bakış açısını, düşünce tipini değiştirmeye çalışmak zordu. Daha önceden yüzmediğim bir denizdi bu, bildiğim bir denizde boğulmak üzereyken geçtim oraya. 2009 zordu ama dersler ile doluydu, gene geriye pişmanlıklardan ziyade zorlu ama öyle ya da böyle iyi biten hikayeler kaldığı için memnunum.
Ve müzik, 2009 da en çok ne dinledim diye sorduğumda last.fm oturdu anlattı uzun uzun. Önce şöyle dedi; 2009'da en çok dinlediğin 20 grup
1 Tiamat 3,813
2 The Cure 3,711
3 Sentenced 3,448
4 Paradise Lost 3,012
5 Moonspell 2,895
6 Queen 2,662
7 Nick Cave and the Bad Seeds 2,507
8 Metallica 2,271
9 Red Hot Chili Peppers 2,146
10 Tori Amos 1,946
11 Katatonia 1,812
12 Poisonblack 1,804
13 The Black League 1,794
14 Travis 1,784
15 Type O Negative 1,737
16 Marduk 1,652
17 Dimmu Borgir 1,601 (Nasıl ya bir yanlışlık olmasın?)
18 God Is an Astronaut 1,584
19 Amorphis 1,492
20 Dark Tranquillity 1,325
Sonrada dedi ki; 2009'da en çok dinlediğin 20 şarkı
1 Sentenced – Noose 123
2 The Cure – Fascination Street 109
3 Sentenced – For the Love I Bear 107
4 code – Smother The Crones 103
5 Tiamat – Vote for Love 102
6 Poisonblack – Left Behind 97
7 The Cure – Lullaby 95
8 Poisonblack – Bear The Cross 94
9 Queen – You Don't Fool Me 93
9 God Is an Astronaut – Forever Lost (Reprise) 93
11 Lacrimosa – Der Morgen danach 92
12 Lake of Tears – Last Purple Sky 91
12 Metallica – Disposable Heroes 91
14 Nick Cave and the Bad Seeds – Hold on to Yourself 90
14 Renaud Garcia-Fons – Alto Pais 90
14 code –Brass Dogs 90
14 Tiamat – To Have and Have Not 90
14 Tori Amos – Strange 90
19 Tiamat – Love Is as Good as Soma 89
20 Nick Cave and the Bad Seeds – Jesus of the Moon 87
Sonra tabii dayanamadım sordum, nerede Paradise Lost ile Katatonia'nın son albümleri, deli gibi dinlemedik mi kendilerini dedim, o da bana son üç ayı gösteri
1 Katatonia – Forsaker 72
2 Sentenced – For the Love I Bear 69
3 Sentenced – Noose 62
4 Katatonia – Onward Into Battle 52
5 Paradise Lost – Faith Divides Us - Death Unites Us 51
6 Katatonia – The Longest Year 47
6 Paradise Lost – I Remain 47
6 Paradise Lost – I Am Nothing 47
9 Paradise Lost – As Horizons End 45
10 Katatonia – Liberation 42
11 Iced Earth – I Died for You 41
12 Paradise Lost – Mouth 40
12 Paradise Lost – First Light 40
12 Enter the Hunt – GO 40 (!!! çok güzel çooook)
15 Katatonia – Idle Blood 38
16 Paradise Lost – Living With Scars 37
17 Katatonia – The Promise of Deceit 34
18 Paradise Lost – The Rise Of Denial 33
19 Katatonia – Departer 31
20 Katatonia – Nephilim 30
*
NOT: Herkese mutlu yıllar, herşey gönlünüzce olsun :)
Yeni Ev (ve lanet odada bıraktıklarım)
8 yıldır ailesinden ayrı ve çoğu zaman kendi evinde yaşayan birisi olarak, ev hayatının benim için önemi çok büyük. Her ne kadar hayatın sokakta olduğunu bilsem de, sokağa çıktığım zaman hayatı aramak yerine bir çok kişinin yaptığı hatayı yapıyorum. Ucuz bir barda kim olduğunu bilmediğim insanların saçma sapan şakalarına daha saçma sapan şakalar ile cevap verip, sözüm ona eğleniyormuş gibi yapıyorum. Alkol bazen rol yapma yeteneğimi gayet arttırabiliyor, hepsi bu. İşte bu yüzden çoğu zaman evde olmayı tercih ediyorum.
Ev hakkındaki en temel düşüncem, herşeyden önce evin (yaşadığım yerin) tüm dünyanın sıkıntısını dışarıda bırakabildiğim, kendimi güvende hissedebildiğim, yalnız kalabildiğim ve huzur bulabildiğim bir yer olması gerektiğidir. Evden sanırım bir çok insana nazaran çok daha fazla şey bekliyor olabilirim ve bu beklentilerimden bir tanesi bile olmadığı zaman ciddi buhranlar yaşayabiliyorum.
Tabii Ankara'da yaşarken tüm bunlar benim için yeni şekillenen şeylerdi. Üniversitenin ilk yıllarında bana, bir eşyasını dahi taşımadığım dayalı döşeli bir ev verilmişti. O evde geçen üç yıl, şu an bir evden beklediğim herşeyle beraber geçmişti. O yüzden İstanbul yılları ilk başta çok zorlu geçmişti. Vadi yurtları diye bir yer vardır itü'de. Bana sorarsanız bir çeşit maymunlar cehennemidir. İki yıl boyunca orada göçebe hayatı yaşadım. Belki o günlerinde kendine has bir hikayesi vardır ve günün birinde anlatılması gerekir. Şu an için asıl macera oradan çıktıktan sonra başlayandır.
İlk önce bir kaç aylık bir Üsküdar maceramız olmuştu. Tam bir hayal kırıklığıydı. Hayatımda kaldığım en kötü yer olan o eve dair hatırladığım en güzel şey oradan taşındığımız gündür. Ki o da soğuk bir kış günüydü. O soğuk kış günü kombisi henüz çalışmayan Kurtuluştaki eve taşınmıştık. İki ay boyunca evdeki tek ısı kaynağım deliler gibi ısınan notebook'umdu. Ama yine de o evde huzur bulmaya başlamıştık, işler yolunda gidiyordu, daha da iyi olacaktı. Ama sonra rögar tıkandı. Tam rögar tıkanırken bizde en alt katta oturduğumuz için ve rögar kapağının tam bizim mutfağın altında olduğu için tüm olan bitene en yakından şahit olduk. Sonra rögar tıkanmaya devam etti. En sonunda dayanamadık ve Harbiye günlerine başladık.
Harbiye günleri şu an inanması güç gelse de iki yıl kadar sürdü. O ev içinde anlatabileceğim bir çok anı vardır. Hatta iyi anılarım eminim kötü anılarımdan çok daha fazladır ama oraya dair sahip olduğum iki sıkıntı bugün oradan ardıma bile bakmadan gitmeme sebep olmuştur. Birincisi artık camdan dışarı bakabilme, büyük camlara sahip olabilme ve bir odaya hapsolma hissinden kurtulma ihtiyacıydı. Karanlık ya da küçük odalarda yaşamak artık kendi evimin içinde boğulmama sebep oluyordu. Elbette insan isterse bir pislik çukurunu bile cennete çevirebilir fakat o şevke sahip olmak benim için oldukça zordu. İkinci sıkıntım ise yanlış ev arkadaşları idi. Çoğu zaman bir evi paylaşmak için doğru insan olmadığımı düşünmeme rağmen ilk iki ev arkadaşım ile işler gayet yolunda gitmişti ama son ev arkadaşım yüzünden kendi evimde kaybettiğim huzuru sanırım talihsiz arkadaş evden gittikten sonra bile bulamadım. Sanırım sık sık apartmanımızı ziyaret eden hırsızlarında bunda biraz payı olabilir. Tüm bunların üstüne o küçük odaya tekrar sıkışmak zorunda kalmak ise herşeyi daha da kötü hale soktu.
Ve arkama bile bakmadan çekip gittim, giderken üzerimdeki tüm sıkıntıyı o lanet oda da bıraktım (yeni sıkıntılar için yere ihtiyacım vardı).
Şimdi Fındıklı'da oturuyorum ve belki de hayatımda ilk kez suratıma ışık vurarak uyanıyorum. Henüz yerleşme işlerini (üç hafta olmuş olmasına rağmen) tam olarak bitiremedim. Mesela hala yatak alamadım ve kanepede yatmaktan her tarafım tutulmaya başladı. Üstelik iş ve okulun aynı anda ciddi bir yoğunluk kazanmaları evde geçirebildiğim zamanı gayet azalttı. Tüm bunlar yeni evime adapte olmamı zorlaştırıyor. Ev konusunu benim kadar içselleştirdiğin zaman zaten yeni bir eve alışmak zaman alan bir şey oluyor. Bu yüzden henüz yeni evimde aradığım herşeyi bulabildim diyemiyorum. Ama bu sefer şunu daha önce hiç bir evimde hissetmediğim kadar çok hissediyorum. Kıçımı kaldırıp arayabilirsem, hiç bir evimde olmadığı kadar kolay bulabileceğim.
Ev hakkındaki en temel düşüncem, herşeyden önce evin (yaşadığım yerin) tüm dünyanın sıkıntısını dışarıda bırakabildiğim, kendimi güvende hissedebildiğim, yalnız kalabildiğim ve huzur bulabildiğim bir yer olması gerektiğidir. Evden sanırım bir çok insana nazaran çok daha fazla şey bekliyor olabilirim ve bu beklentilerimden bir tanesi bile olmadığı zaman ciddi buhranlar yaşayabiliyorum.
Tabii Ankara'da yaşarken tüm bunlar benim için yeni şekillenen şeylerdi. Üniversitenin ilk yıllarında bana, bir eşyasını dahi taşımadığım dayalı döşeli bir ev verilmişti. O evde geçen üç yıl, şu an bir evden beklediğim herşeyle beraber geçmişti. O yüzden İstanbul yılları ilk başta çok zorlu geçmişti. Vadi yurtları diye bir yer vardır itü'de. Bana sorarsanız bir çeşit maymunlar cehennemidir. İki yıl boyunca orada göçebe hayatı yaşadım. Belki o günlerinde kendine has bir hikayesi vardır ve günün birinde anlatılması gerekir. Şu an için asıl macera oradan çıktıktan sonra başlayandır.
İlk önce bir kaç aylık bir Üsküdar maceramız olmuştu. Tam bir hayal kırıklığıydı. Hayatımda kaldığım en kötü yer olan o eve dair hatırladığım en güzel şey oradan taşındığımız gündür. Ki o da soğuk bir kış günüydü. O soğuk kış günü kombisi henüz çalışmayan Kurtuluştaki eve taşınmıştık. İki ay boyunca evdeki tek ısı kaynağım deliler gibi ısınan notebook'umdu. Ama yine de o evde huzur bulmaya başlamıştık, işler yolunda gidiyordu, daha da iyi olacaktı. Ama sonra rögar tıkandı. Tam rögar tıkanırken bizde en alt katta oturduğumuz için ve rögar kapağının tam bizim mutfağın altında olduğu için tüm olan bitene en yakından şahit olduk. Sonra rögar tıkanmaya devam etti. En sonunda dayanamadık ve Harbiye günlerine başladık.
Harbiye günleri şu an inanması güç gelse de iki yıl kadar sürdü. O ev içinde anlatabileceğim bir çok anı vardır. Hatta iyi anılarım eminim kötü anılarımdan çok daha fazladır ama oraya dair sahip olduğum iki sıkıntı bugün oradan ardıma bile bakmadan gitmeme sebep olmuştur. Birincisi artık camdan dışarı bakabilme, büyük camlara sahip olabilme ve bir odaya hapsolma hissinden kurtulma ihtiyacıydı. Karanlık ya da küçük odalarda yaşamak artık kendi evimin içinde boğulmama sebep oluyordu. Elbette insan isterse bir pislik çukurunu bile cennete çevirebilir fakat o şevke sahip olmak benim için oldukça zordu. İkinci sıkıntım ise yanlış ev arkadaşları idi. Çoğu zaman bir evi paylaşmak için doğru insan olmadığımı düşünmeme rağmen ilk iki ev arkadaşım ile işler gayet yolunda gitmişti ama son ev arkadaşım yüzünden kendi evimde kaybettiğim huzuru sanırım talihsiz arkadaş evden gittikten sonra bile bulamadım. Sanırım sık sık apartmanımızı ziyaret eden hırsızlarında bunda biraz payı olabilir. Tüm bunların üstüne o küçük odaya tekrar sıkışmak zorunda kalmak ise herşeyi daha da kötü hale soktu.
Ve arkama bile bakmadan çekip gittim, giderken üzerimdeki tüm sıkıntıyı o lanet oda da bıraktım (yeni sıkıntılar için yere ihtiyacım vardı).
Şimdi Fındıklı'da oturuyorum ve belki de hayatımda ilk kez suratıma ışık vurarak uyanıyorum. Henüz yerleşme işlerini (üç hafta olmuş olmasına rağmen) tam olarak bitiremedim. Mesela hala yatak alamadım ve kanepede yatmaktan her tarafım tutulmaya başladı. Üstelik iş ve okulun aynı anda ciddi bir yoğunluk kazanmaları evde geçirebildiğim zamanı gayet azalttı. Tüm bunlar yeni evime adapte olmamı zorlaştırıyor. Ev konusunu benim kadar içselleştirdiğin zaman zaten yeni bir eve alışmak zaman alan bir şey oluyor. Bu yüzden henüz yeni evimde aradığım herşeyi bulabildim diyemiyorum. Ama bu sefer şunu daha önce hiç bir evimde hissetmediğim kadar çok hissediyorum. Kıçımı kaldırıp arayabilirsem, hiç bir evimde olmadığı kadar kolay bulabileceğim.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)