Lemmy, Dave ve Stand By Me

Bir kaç güzel kavır dedik ama belkide en kayda değer kavırlardan bir tanesini atladık. İki efsane isim kendi müzikal çizgilerinin dışında bir şarkıyı inanılmaz iyi yorumlamışlar. Orjinali Ben E. King'e ait olan ve ilk olarak 1961'de yayınlan Stand By Me popüler kültürün önemli şarkılarından bir tanesi. Lemmy Kilmister ve Dave Lombardo ise popüler kültürün olmasa da bizim kültürümüzün önemli adamları. Bir de işin içinde Baron diye bir şahıs var ama ne kim olduğunu biliyorum ne de ne iş yaptığını.

Birkaç Güzel Cover

Metal müzik cover yapmak için en ideal müzik türlerinden bir tanesi sanırım. Güzel gitar tonları, etkileyici efektler, gümbür gümbür bir sound. Sıradan bir pop şarkısını bile yürek hoplatan bir metal şarkısına çevirebilirsiniz.

Tabi meselemiz sıradan pop şarkıları değil, bir kaç güzel kavır sadece...

Head Control System - Kiss From A Rose (Seal Cover)

Ulver'den Garm ile tanıdığımız ve sevdiğimiz Head Control System kendine has tarzı ile kendine has cool bir kavır yapmış. Allahın özene bözene çirkin yarattığı ama buna rağmen (belki de sanatçı kişiliğinin etkisi vardır) dünyanın en güzel kadınlarından birisi ile evli olan Seal abimizin Batmam Forever'da soundtrack olarak kullanılan Kiss From A Rose'u bence Head Control System için çok iyi bir tercih.

Susperia - Wild Child (Wasp Cover)

Pek ciddi bir thrash hayranı sayılmam. Ama konu Susperia olduğu zaman işin rengi değişir. Norveçli bu güzel insanların ilk albümlerinden son albümlerine doğru gittikleri yol, müzikal olarak ulaştıkları yer kesinlikle taktire şayan. Özellikle Athera (Pål Mathisen) abimin vokal performansına diyecek bir şey bulmak mümkün değil. Norveç'in en güçlü sesi. Ve onun sesine yakışan muhteşem bir kavır.

One Man Army and The Undead Quartet - He's Back (Alice Cooper Cover)

The Crown dağıldıktan sonra (ki tekrar toplandı sanırım) Johan Lindstrand'ın ben bu işi henüz bırakmadım diyerek kurduğu One Man Army And The Undead Quartet The Crown kadar olmasada melodik death - thrash adına iyi işler yapan bir topluluk. İkinci albümlerinde kavırladıkları meşhur Alice Cooper şarkısı kesinlikle dinlemeye değer bir kavır. Özellikle konuk vokalistin performansı çok güzel (kim di acaba bu adam). Şarkının olayı ise 13 Cuma filmlerinden bir tanesi için yazılmış promosyon niteliğinde olması.

ULVER - Solitude (Black Sabbath Cover)

Ulver her zaman ayrı bir makale konusudur. Her yaptıkları, her albümleri, her notaları. Son albümleri de bambaşka bir makale konusuydu (ve sanki şuralarda bir yerlerde yazılmıştı). Bu adamlardan biraz daha iddialı bir kavır beklemek elbetteki çok doğal. Bu adamların çok iddialı bir kavırın altından alınlarının akı ile kalkmaları ise çok daha doğal. Kesinlikle muhteşem.

Sentenced - White Wedding (Billy Idol)

Huzur içinde yat Miika, sayende yıllar boyunca Sentenced'ımız oldu. Geceler boyu dinledik, hüzünlendik, hislendik, hayatla mücadele ederken Sentenced'dan ilham aldık...

Sene 1995. Sentenced tarz değişiklikleri için kendince deneyler yapıyor. Taneli Jarva yavaş yavaş gruptan ayrılacağının sinyallerini veriyor. O günlerde Sentenced bir EP çıkarıyor ve o EP'de Billy Idol kavırı White Wedding bulunuyor. Herşeyden önce bu şarkıya Sayın Jarva'nın kirli sesi ve Mikka'nın lead gitarları inanılmaz yakışıyor. Muhakkak dinleyin.

Novembre - The Promise (Arcadia Cover)

Bu romantik İtalyanlar çok sık kavır yapıyorlar mı bilmiyorum ama yaptıkları zaman çok iyi yapıyorlar bunu biliyorum. Novembre'nin The Promise kavırı hayatımın bir dönemine eşlik etmiş bir şarkı ve hala dinlediğim zaman beni o günlere götürebiliyor. Sanırım bir şarkı için önemli meziyetlerden bir tanesi de böyle bir şey olmalı.

Cradle of Filth - Sleepless (Anathema Cover)

Acaba bu adamlar eski şaşalı günlerini hala yaşıyormu? Bir ara Cradle çok popülerdi, bir ara Cradle'a bok atmak çok popülerdi. Şimdi ne durumda metal müzik kitlesi ile Cradle arasındaki ilişki? Sene 1999, Cradle ciddi bir kadro değişikliği yaşadı (ondan sonraki yıllar boyunca iki albümü aynı kadro ile çıkartamadılar sanırım, neyse). Bu değişikliğin ardından hemen bir EP piyasaya çıktı. İki yeni şarkı, bir kaç remix vardı. Ama asıl büyük hit kesinlikle Anathema kavırı Sleepless'tı. Cradle kavır yapmayı hala çok seven bir grup fakat şimdiye kadar Sleepless ile yaptıkları kadar etkileyici bir iş yapmadılar (ve bildiğim kadarı ile Fear of The Dark'ı hiç bir zaman kavırlamadılar, yanılıyor olabilirsiniz ;)).



Elbetteki aklıma gelmeyen bir sürü güzel kavır vardır. Onlar aklımıza geldikçe onları da yazarız.

NOT: Ufuk'da kendi kavır listesini yapmış, buradan buyrun.

Yeni Ev (ve lanet odada bıraktıklarım)

8 yıldır ailesinden ayrı ve çoğu zaman kendi evinde yaşayan birisi olarak, ev hayatının benim için önemi çok büyük. Her ne kadar hayatın sokakta olduğunu bilsem de, sokağa çıktığım zaman hayatı aramak yerine bir çok kişinin yaptığı hatayı yapıyorum. Ucuz bir barda kim olduğunu bilmediğim insanların saçma sapan şakalarına daha saçma sapan şakalar ile cevap verip, sözüm ona eğleniyormuş gibi yapıyorum. Alkol bazen rol yapma yeteneğimi gayet arttırabiliyor, hepsi bu. İşte bu yüzden çoğu zaman evde olmayı tercih ediyorum.

Ev hakkındaki en temel düşüncem, herşeyden önce evin (yaşadığım yerin) tüm dünyanın sıkıntısını dışarıda bırakabildiğim, kendimi güvende hissedebildiğim, yalnız kalabildiğim ve huzur bulabildiğim bir yer olması gerektiğidir. Evden sanırım bir çok insana nazaran çok daha fazla şey bekliyor olabilirim ve bu beklentilerimden bir tanesi bile olmadığı zaman ciddi buhranlar yaşayabiliyorum.

Tabii Ankara'da yaşarken tüm bunlar benim için yeni şekillenen şeylerdi. Üniversitenin ilk yıllarında bana, bir eşyasını dahi taşımadığım dayalı döşeli bir ev verilmişti. O evde geçen üç yıl, şu an bir evden beklediğim herşeyle beraber geçmişti. O yüzden İstanbul yılları ilk başta çok zorlu geçmişti. Vadi yurtları diye bir yer vardır itü'de. Bana sorarsanız bir çeşit maymunlar cehennemidir. İki yıl boyunca orada göçebe hayatı yaşadım. Belki o günlerinde kendine has bir hikayesi vardır ve günün birinde anlatılması gerekir. Şu an için asıl macera oradan çıktıktan sonra başlayandır.

İlk önce bir kaç aylık bir Üsküdar maceramız olmuştu. Tam bir hayal kırıklığıydı. Hayatımda kaldığım en kötü yer olan o eve dair hatırladığım en güzel şey oradan taşındığımız gündür. Ki o da soğuk bir kış günüydü. O soğuk kış günü kombisi henüz çalışmayan Kurtuluştaki eve taşınmıştık. İki ay boyunca evdeki tek ısı kaynağım deliler gibi ısınan notebook'umdu. Ama yine de o evde huzur bulmaya başlamıştık, işler yolunda gidiyordu, daha da iyi olacaktı. Ama sonra rögar tıkandı. Tam rögar tıkanırken bizde en alt katta oturduğumuz için ve rögar kapağının tam bizim mutfağın altında olduğu için tüm olan bitene en yakından şahit olduk. Sonra rögar tıkanmaya devam etti. En sonunda dayanamadık ve Harbiye günlerine başladık.

Harbiye günleri şu an inanması güç gelse de iki yıl kadar sürdü. O ev içinde anlatabileceğim bir çok anı vardır. Hatta iyi anılarım eminim kötü anılarımdan çok daha fazladır ama oraya dair sahip olduğum iki sıkıntı bugün oradan ardıma bile bakmadan gitmeme sebep olmuştur. Birincisi artık camdan dışarı bakabilme, büyük camlara sahip olabilme ve bir odaya hapsolma hissinden kurtulma ihtiyacıydı. Karanlık ya da küçük odalarda yaşamak artık kendi evimin içinde boğulmama sebep oluyordu. Elbette insan isterse bir pislik çukurunu bile cennete çevirebilir fakat o şevke sahip olmak benim için oldukça zordu. İkinci sıkıntım ise yanlış ev arkadaşları idi. Çoğu zaman bir evi paylaşmak için doğru insan olmadığımı düşünmeme rağmen ilk iki ev arkadaşım ile işler gayet yolunda gitmişti ama son ev arkadaşım yüzünden kendi evimde kaybettiğim huzuru sanırım talihsiz arkadaş evden gittikten sonra bile bulamadım. Sanırım sık sık apartmanımızı ziyaret eden hırsızlarında bunda biraz payı olabilir. Tüm bunların üstüne o küçük odaya tekrar sıkışmak zorunda kalmak ise herşeyi daha da kötü hale soktu.

Ve arkama bile bakmadan çekip gittim, giderken üzerimdeki tüm sıkıntıyı o lanet oda da bıraktım (yeni sıkıntılar için yere ihtiyacım vardı).

Şimdi Fındıklı'da oturuyorum ve belki de hayatımda ilk kez suratıma ışık vurarak uyanıyorum. Henüz yerleşme işlerini (üç hafta olmuş olmasına rağmen) tam olarak bitiremedim. Mesela hala yatak alamadım ve kanepede yatmaktan her tarafım tutulmaya başladı. Üstelik iş ve okulun aynı anda ciddi bir yoğunluk kazanmaları evde geçirebildiğim zamanı gayet azalttı. Tüm bunlar yeni evime adapte olmamı zorlaştırıyor. Ev konusunu benim kadar içselleştirdiğin zaman zaten yeni bir eve alışmak zaman alan bir şey oluyor. Bu yüzden henüz yeni evimde aradığım herşeyi bulabildim diyemiyorum. Ama bu sefer şunu daha önce hiç bir evimde hissetmediğim kadar çok hissediyorum. Kıçımı kaldırıp arayabilirsem, hiç bir evimde olmadığı kadar kolay bulabileceğim.

Cumartesi Gecesi Ateşi Pazar Sabahını Tutuşturursa

İstanbul'a geldiğimden beri en son ne zaman bir cumartesi gecesi canlı müzik dinlemiştim? Hmm dün geceden öncesini cidden hatırlamak çok zor. Eskiden, Ankara'da yaşarken (her ne kadar bağnaz bir black metal dinleyicisi olsamda) cumartesi akşamlarını loş bir gaz odası olan Keyif'de geçirmek yerine canlı müzik olan mekanları tercih ediyorduk. Çalan müzik kendimizi bulduğumuz müzik değildi. Ama çalan şarkılara eşlik edebilmek, boynunu koparmadan eğlenebilmek güzeldi. Üstelik bu gibi mekanlarda biten her gecenin ardında Tiamat kokan bir yalnızlık kalırdı. Yaşamaya alışkın olduğum bir sıkıntı. Pazar sabahları dün geceden elimde ne kaldığını düşünmenin bile kendine has özel bir yeri varmış hayatımda.

Dün yıllardan sonra ilk kez bir cumartesi gecesini canlı müzik dinleyerek geçirdim. Üstelik dinlediğim performans da ortalamanın üstündeydi. Müzik sanırım benim gibi yaşan insanlar için zaten hayatının her yerinde olan, hayatına soundtrack olarak eşlik eden bir şey. Ve çoğu zaman o kadar derin bir yerde ki müzik, onunla eğlenmenin nasıl bir şey olduğunu unutabiliyoruz. Zaten bazen eğlenmek ne demek onuda unutabiliyoruz ki bu sanırım benim başıma çok sık geliyor.

Yıllar sonra bir cumartesi gecesini canlı müzik dinleyerek 5 yıl öncesinin ruh haline sadık kalarak geçirip, bir pazar sabahını da Tiamat kokan bir yalnızlıkla göğüslemek her halde şu günlerde başıma gelebilecek en iyi şey olsa gerek.

Bir kaç güzel video klip

Paradise Lost'un muhteşem klibine tepkisiz kalamayınca aklıma gelen bir kaç güzel klipten daha bahsetmek istedim. Hatta uzun süredir bu makalenin planını yapıyorum. Planlar yapmaktan hiç bir şey yapamaz hale geldiğim için, erteleye erteleye ömrüm tükendiği için kabaca aklıma gelen bir kaç kliple idare etmek zorunda kalıyorum... Bir gün bende işini doğru yapan bir blogger olacağım.

Therapy? - Diane

Metallica - One

Rammstein - Mutter

Tiamat - Brighter Than The Sun

Faith Divides Us - Death Unites Us

Bir metal dinleyicisi için dişe dokunur bir video klip izlemek her zaman söz konusu olmuyor. Elbetteki bu durum arz talep ile alakalı. Sonuçta Immortal tüm dünyada milyonlar satan bir black metal grubu olsaydı ellerinde gitarlar ile dağ bayır dolaşarak klip çekmezlerdi. Tabii bazen parada çok işe yaramıyor (bakınız neredeyse tüm Dimmu Borgir ve Cradle of Filth klipleri).

Tabii işin bir de benim için şöyle bir yönü var, sonuçta bizler müziği televizyondan takip eden bir kitle değiliz. Ama yine de sevdiğin bir şarkının o şarkıya yakışan bir kliple temsil edilmesini görmek çok sevindirici.

Son dönemlerde çektiği tüm klipler ile sıradan metal video klip kalıplarından çıkmaya çalışan Paradise Lost ne yazık ki bir tane bile işa yarar klip çekemedi. En azından çekememişti. Faith Divides Us - Death Unites Us ile işin rengi benim açımdan değişti.

Paradise Lost sadece kendi kariyerinin en iyi klibini çekmekle kalmamış, metal dünyasının da en iddialı kliplerinden bir tanesini çekmiş. Bütçesi nedir, yönetmeni kimdir bilemiyorum ama iyi bir klip için bir ton paradan önce iyi bir fikre ihtiyaç duyulduğunun kanıtı gibi bir klip olmuş.

Paradise Lost
Faith Divides Us - Death Unites Us

Şakacı polis.

Dün gece bir kaç dost ile her zaman gittiğimiz güzide bar thales'den (ikinci evimiz) eve doğru yürüyorduk. Evim Harbiye'de olduğu için ve hava da güzel olduğu için yürüyerek gitmeyi tercih ettik. Yol boyunca espriler şakalar ardı ardına birbirlerini izledi. Ama sanırım en komiği olmasa da en iddialı şakayı kimliklerimizi kontrol eden polis yaptı.

Harbiye'yi tanıyanlar, muhitin çehresinin gece ondan sonra nasıl değiştiğini çok iyi bilirler. Eminin cadde üzerinde insanların GBT'sini alan polisleri de fark etmişsinizdir. Bir işe yarayıp yaramadığını bilmediğim bu uygulamanın gerekliğinden şüphe etmiyor değilim ama bununla yaşamaya da alıştım diyebilirim. Hatta duruma alışmış olmanın getirdiği bir rahatlığı da artık üzerimde taşıyorum.

Mesela polis durdurur durdurmaz hemen kimliğimi çıkarıyorum, sessizce kenarda bekliyorum, ilk başıma geldiğindeki gibi duruma anlam veremediğim için paniklemiyorum. Dün gecede polis bizi durdurduğunda oldukça sakindim. Hatta alkolün ve muhabbetin de etkisiyle çok keyifliydim. Memur bey kimlikleri görelim gençler dediğinde sıcak kanlılıkla kimliğimi çıkartıp buyur hocam dedim. İlk espri o sırada hoca camide şeklinde geldi. Lakin GBT'sini sorgulatıp hızla eve dönmek isteyen üç genç olarak espriye memur beyin istediği tepkiyi veremedik. Memur bey teker teker vatandaşlık numaralarımızı kontrol etti ve en sonunda sıra bana geldi.

Benim numaram ile kontrolü yaptıktan sonra ciddi bir tonla siz aranıyorsunuz dedi bana. İki saniyelik sessizlik sırasında bir miktar şaşkınlık yaşadık ve bu birkaç saniye içinde kendimizce neden arandığım hakkında tahminlerde bulunduk. Evet o ruh haliyle çok hızlı düşünebiliyor insan. Akabinde adam yaralamadan aranıyorsunuz dedi memur bey. Üç arkadaş olarak bir küçük şaşkınlık daha yaşıyorken ben şaka yapıyor olmalısınız dedim. Memur bey gülmeye başladı. Elbette ki bu şirin şakaya hoca camide şakasına olduğu gibi tepkisiz kalamadık. Nüfuz cüzdanlarımızı aldık, durumun kritiğini bir müddet yaparak eve doğru yürümeye devam ettik. Eve geldiğimizde konu kapanmıştı, ama eve gelinceye kadar bir kaç kez daha polisin esprisine dumur olmama engel olmadım.