Müzik zevkimin karanlık yanı hakkında bir makale yazma planım çok uzundır vardı. Bir çok konuda çok uzun zamandır plan sahibiyim. Hatta hiç bir şeyi anlık olarak yapmıyorum. Önce düzenli bir şekilde planımı yapyorum, sonra da yıllar sonra belki yapılabilecekler listesine koyuyorum, bir sonraki adımda da o listeyi nereye koyduğumu unutuyorum ve mutlu mesut hayatıma devam ediyorum.
Lise 1 den sonra müzik zevkimde bir takım değişiklikler olmaya başlamıştı (o dönem zaten herşeyde bir değişiklik oluyordu allaha çok şükür). Metallica, Megadeth falan artık beni kesmiyordu. Çok daha karanlık (acı çekiyorduk kardeşim), çok daha saldırgan (acı çekiyorduk ama kendimizi de ezdirmiyorduk) ve çok daha havalı (ergendik hocam, kanımız kaynıyordu) şeyler dinlemek istiyordum. Bu isteklerimin peşinden koştum. Sonrasında bir takım olay gelişti ve karşınıza Cehenneme giderken yanıma alacağım 10 albüm listesi ile çıktım.
Immortal - At The Heart Of Winter
Bu albüm için dinlediğim ilk black metal albümü diyebilirim. Albümü DJ club'dan aldığım günü hala hatırlarım. Daha dün metallica dinleyen çocuk bugün abiler ligine giriyordu. Artık çok daha sert, çok daha acayip bir müzik dinleyen, ortamın en havalı adamıydım. İşin denyoluk boyutu buydu. İşin diğer tarafında ise adı ile özdeşleşmiş muhteşem bir albüm var. Hala dinlediğim zaman kendine münazır, steril bir dünyaya götürür beni bu albüm. Sanki buzdan yapılmıştır albümün melodileri, dinlerken -270 dereceyi hayal ederken bulursunuz kendinizi.
Dimmu Borgir - Stormblast
Yok, neredeyse son üç albümdür Dimmu'nun yaptığı işleri hiç ama hiç beğenmiyorum. Artık olayın imaj ya da populerlik boyutu beni ilgilendirmiyor. Tipi yüzünden adamlara ne hayranlık ne de kin duyacak değilim (eee yaşıtlarımız smooth jazz dinliyor, bizde olgunlaşalım biraz :P). Fakat Dimmu'da artık eskiden bulduğum güzel şeyi bulamıyorum. Dimmu'da eskiden bulduğum güzel şey neydi diye soracak olursanız sanırım vereceğim cevap Stormblast olacaktır. Stormblast albümü (özellikle orjinal albüm) kesinlikle grubun kariyerinin en duygusal albümüdür. Zayıf gitar ve davul tonları yüzünden albüm yer yer yüksek tempolara çıksada hiç bir zaman yürek hoplatan black metal saldırganlığına ulaşmıyor. Bestelerdeki minor gam ağırlığı ve incelikli yazılmış piano partisyonları ile albümün bana huzur verdiğini bile söyleyebilirim.
Cradle of Filth - Cruelty Brought Thee Orchids
Yani, sanırım müzikal anlamda olmasada işlev bazında black metalin Metallica'sı diyebiliriz bu denyolara. Bu grup ile girersin black metal dünyasına ve bir süre sonra yer altına girdikçe unutur gidersin bu adamları. Her ne kadar ilk dinlediğim black metal grubu olmasada ilk dinlediklerimden bir tanesi idi Cradle of Filth. Black metal ile tabiri caizse duygusal diyebileceğimiz senfonik pasajlar ve bayan vokalleri bir arada kullanan grup doğruya doğru dinlenmesi daha kolay bir müzik yapıyordu akranlarına göre. O günlerde bu albüm bence bu tarz müziğin doruk noktası idi. Sırf o günlerin hatrına bile arada sırada dinlediğim bir albümdür ve bence hala grubun en özel albümüdür.
Marduk - Plague Angel
Bir şekilde cehennem ve müzik konuları yan yana geldiği zaman Marduk'un akla gelmemesi çok büyük bir ayıp olur. Bu manyak adamlar hep iyi müzik yaptılar. Özellikle Mortuus'un vokallere geçmesi ile birlikte müzikleri daha da karakteristik bir havaya büründü. Karanlık mı? Evet. Tedirgin edici mi? Evet. Peki bunara rağmen albümü dinlerken garip bir arınma ve tatmin hissi yaşıyor muyum? Kesinlikle evet.
Meshuggah - obZen
Buraya kadar listeye giren tek death metal grubu. Ama ne death metal grubu. Manyak aksak ritimleri ile bir çok müzisyenin taktirini toplayan bu adamları ben müzikal kapasiteleri yüzünden değil, teknikleri ile gövde gösterisi yapmaktan daha fazlasını başarabildikleri için seviyorum. Kanımca obZen bir death metal albümü olmasına karşın, yarattığı atmosfer ile sevdiğim tüm black metal gruplarında olan şeyi yapıyor, atmosferi ağırlaştırıyor ve tabiri caizse karanlık bir arınma deneyimi sağlıyor.
Metal Milita
Abov... Ne kadar çabuk geçmiş zaman!! Bir kaç ay önce twitter üzerinden bildiğimiz metallica coverları nelerdir diye sormuştum. Takipçilerden bir sürü güzel öneri gelmişti. Aklımda kalan, en beğendiklerimi aşağıda sıralıyorum efendim (evet ölmedim, buralardayım, mümkün olursa buraya daha sık uğramak niyetindeyim ama söz veremiyorum :P).
Gojira - Escape
İlk yorumumuz Gojira'dan geliyor. Gojira Fransa'dan çıkıp hastası olduğumuz ilk gruptur (ikincisi Gorod'dur). Gojira'nın escape yorumunu kanımca özel kılan şey modernleşen fakat öze sadık bir sound ile inanılmaz uyumlu Gojira vokalleridir. Ayakta alkışlıyoruz. Cansın Gojira.
Cannibal Corpse - No Remorse
Cannibal Corpse suratınıza çarpan 100 ton çeken betondan bir tokat gibidir (allahım yanına geliyorum yarabbim!). Bunu küçük bir test ile ispatlayabiliriz. Ortalama bir rock dinleyicisinin bir kulağına şarkının orjinal Metallica versiyonunu, diğer kulağına da Cannibal Corpse versiyonunu verelim. Aradaki farkı gördünüz değil mi? Evet, hayvansın Cannibal Corpse.
Dark Tranquillity - My Friend of Misery
Dark Tranquillity her zaman, en sert olduklarında bile dokunaklı bir gruptu. Bu yüzden metallica'nın en dokunaklı şarkılarından bir tanesini coverlamış olmalarına hiç şaşırmadım. Üstelik beklenenin aksine şarkıyı temiz vokalle yorumlamak yerine daha zor olanın altından alınları ak çıkmış olmalarını ayrıca takdir ediyorum. Adamsın Dark Tranquillity
Moonsorrow - For Whom The Bell Tolls
Burada bahsi geçen metal grupları içinde, metallica'nın şarkısını kendi şarkısı haline getirebilen sanırım sadece bir tane grup var. Ofiste Eralp şarkıdan bahsettiğinde zaten dumur olmuştum (Moonsorrow severim ama şarkıdan haberim yoktu). Dinleyince iki kat daha dumur oldum. Çalan bir Metallica bestesiydi fakat çalan kesinlikle bir Moonsorrow şarkısıydı. Gözümsün Moonsorrow.
Iron Horse - The Unforgiven
Iron Horse bence listemizdeki en enteresan grup ve en enteresan çalışma bu arkadaşların ki. Bir kere adamlar Metallica'nın müziğini metal alanından tamamen çıkartıyorlar ve gevurun bluegrass dediği şeyin içine sokuyorlar (amerikan taşra müziği gibi bir şey sanırım). Bu adamları dinleyip nefret edenlerde çok benim gibi hastası olanda. Beğenin ya da beğenmeyin adamların yaptığı iş bence taktire şayan. Kralsın Iron Horse.
Bu da bonus çok afedersiniz.
Gojira - Escape
İlk yorumumuz Gojira'dan geliyor. Gojira Fransa'dan çıkıp hastası olduğumuz ilk gruptur (ikincisi Gorod'dur). Gojira'nın escape yorumunu kanımca özel kılan şey modernleşen fakat öze sadık bir sound ile inanılmaz uyumlu Gojira vokalleridir. Ayakta alkışlıyoruz. Cansın Gojira.
Cannibal Corpse - No Remorse
Cannibal Corpse suratınıza çarpan 100 ton çeken betondan bir tokat gibidir (allahım yanına geliyorum yarabbim!). Bunu küçük bir test ile ispatlayabiliriz. Ortalama bir rock dinleyicisinin bir kulağına şarkının orjinal Metallica versiyonunu, diğer kulağına da Cannibal Corpse versiyonunu verelim. Aradaki farkı gördünüz değil mi? Evet, hayvansın Cannibal Corpse.
Dark Tranquillity - My Friend of Misery
Dark Tranquillity her zaman, en sert olduklarında bile dokunaklı bir gruptu. Bu yüzden metallica'nın en dokunaklı şarkılarından bir tanesini coverlamış olmalarına hiç şaşırmadım. Üstelik beklenenin aksine şarkıyı temiz vokalle yorumlamak yerine daha zor olanın altından alınları ak çıkmış olmalarını ayrıca takdir ediyorum. Adamsın Dark Tranquillity
Moonsorrow - For Whom The Bell Tolls
Burada bahsi geçen metal grupları içinde, metallica'nın şarkısını kendi şarkısı haline getirebilen sanırım sadece bir tane grup var. Ofiste Eralp şarkıdan bahsettiğinde zaten dumur olmuştum (Moonsorrow severim ama şarkıdan haberim yoktu). Dinleyince iki kat daha dumur oldum. Çalan bir Metallica bestesiydi fakat çalan kesinlikle bir Moonsorrow şarkısıydı. Gözümsün Moonsorrow.
Iron Horse - The Unforgiven
Iron Horse bence listemizdeki en enteresan grup ve en enteresan çalışma bu arkadaşların ki. Bir kere adamlar Metallica'nın müziğini metal alanından tamamen çıkartıyorlar ve gevurun bluegrass dediği şeyin içine sokuyorlar (amerikan taşra müziği gibi bir şey sanırım). Bu adamları dinleyip nefret edenlerde çok benim gibi hastası olanda. Beğenin ya da beğenmeyin adamların yaptığı iş bence taktire şayan. Kralsın Iron Horse.
Bu da bonus çok afedersiniz.
We were designed to Party!!!
"She's got you thinking this is how you’re supposed to be. It's not. We're young. We’re supposed to drink too much. We're supposed to have bad attitudes and shag each other's brains out. We were designed to party. We owe it to ourselves to party hard. We owe it to each other. This is it. This is our time. So a few of us will overdose, or go mental. Charles Darwin said you can't make an omelette without breaking a few eggs. That's what it's about - breaking eggs - by eggs, I mean, getting twatted on a cocktail of class As.
If you could see yourselves... We had it all. We have fucked up bigger and better than any generation that came before us. We were so beautiful... We're screw-ups. I plan on staying a screw-up until my late twenties, or maybe even my early thirties. And I will shag my own mum before I let her.... or anyone else take that away from me!"
Kesinlikle çok ama çok güzel...
Sayın Konya, Bize İş Dünyandan Bahset
Yeni yıl yazısı mı yazsam, geçen seyrettiğim filmden mi bahsetsem, yoksa ayrı yazmadığım deler ve dalar konusunda vicdanımın ne kadar rahat olduğundan mı bahsetsem derken kendimi klavyenin başında anlamsızca ekrana bakarken buldum.
Son günlerde epeydir yazı yazmadığım için kendimi gayet kötü hissediyor ve sürekli bir sonra ki yazımda nelerden bahsedeceğimi düşünüyorum. Mesela yukarıda bahsettiğim konular doğru girizgahı yapabilirsem gayet uzun paragraflar çıkarabileceğim konular. Komik. Normal koşullarda yazacak enteresan bir şey bulamadığım için yazamazken şu an bir sürü şey arasından doğru şeyi seçemediğim için yazamıyorum. Evet işim gücüm artistlik biliyorum.
O zaman şuradan başlayalım. İlk olarak iş değiştirdim. Yaklaşık on aydır çalıştığım ajanstan ayrıldım ve başka bir ajansa geçtim. Her şeyden önce şunu söylemeliyim, bence hiç bir zaman çok çalışmak problem değil, problem korku ile, stres ile çalışmak. Bir önceki iş yerimde garip bir şekilde her üç ayda bir pozisyonumu değiştiriyorlardı. Artık SEO ile uğraş ya da artık adwords reklamları yap diye geliyorlardı kafalarına göre. Ayrıca çok şahane bir maaşım olmamasına rağmen bana verdikleri parayı sürekli kafama kakıyorlardı. Şirketi yeterince sahiplenmemek ve yaptığım işi sevmemekle itam edilmek de cabası. Göremedikleri şey ise sürekli değiştirdikleri sorumluluklarım sayesinde, hali hazırda yapabildiğim, yürütebildiğim işleri de yürütemez hale gelmiştim. Yazın ortasına kadar en erken saat dokuzda ofisten çıkarken birden bire değişen sorumluluklarım sayesinde saat altı olur olmaz ofisten çıkar, saat altıya kadar da saatin altı olmasını bekler hale gelmiştim.
Tüm bunlar olup biterken patron herşeyi kontrol ettiğini, şirketi daha iyiye götürecek kararları aldığını düşünüyordu. Belki haklıdır bilemem, ama bence iş yapan bir adamı, iş yapamaz hale getirmek şirketi iyiye götürebilecek bir şey olmasa gerek. Tüm bunların dışında ofiste sürekli yerildiğimiz bir ortam vardı. Şunu hiç unutmuyorum, bir gün geldiler ve sana bir challenge veriyoruz dediler (challenge???!!!). Bir müşteri adayını müşteri haline getirmekti görevim. Çok büyük bir müşteri adayı değildi kendisi, hatta uzun vadede bize pek bir şeyde kazandırmayacaktı ama challenge challenge'dır dedim ve işin peşinden koştum. Allah'ın siktir ettiği yerlere toplantılara gittim. Müşteriye saatlerce SEO ve SEA anlattım (çok iyi SEO ve SEA anlatırım, isterseniz size de anlatayım :P ) ve en sonunda adama işi satmayı başardım. Sonra da herkesin içinde patrondan "aklın fikrin yokmu senin" gibi bir lafa maruz kaldım. Eh malum böyle bir laf duyunca adam konuşurken oturduğum yerde sinirden ağız burun yapmaya başladım (çok iyi ağız burun yaparım, isterseniz size de yaparım :P ). Patron ağız burun yapma dediğinde aklım fikrim yok ondan böyleyim dedim ve rahatladım (anında geçti ağız burun hareketlerim).
Böyle bir ortam vardı ofiste. Patron olmadığı zaman mutlu mesut yaşıyor, patron gelince ben dahil herkesin morali bozuluyordu. Gitmek gerekiyordu. Kesinlikle gitmek gerekiyordu. Ve gittim.
Şu an bulunduğum iş yerinde çalışmaya başlayalı tam iki hafta oldu. Henüz her şey çok yeni ve alışmakta bir miktar zorluk çektiğimi kesinlikle reddedemem. Bir kere artık 80 kişilik kadrosu olan(bir sürü insan var!!!) ve öyle ya da böyle kurumsallaşmış bir şirkette çalışıyorum. Sabahları işe giderken boğazı izleyerek müzik dinliyorum (Ofis hisarda, ev fındıklıda), öğle aralarında sahile iniyorum falan. Kebap anlayacağınız.
Tabii içimizdeki o sinsi black metal kötümserliği yüzünden mevzunun tadını pek çıkaramıyorum. Her an bir bok olacak ve her şey bom bok bir hal alacak hissine kapılıyorum. Hayatımda işlerin rast gitmesine çok alışkın birisi değilim. Ama garip bir şekilde sanki şu an her şey gerçekten iyi gidiyor gibi.
Hatta sanırım mutluyum (hassiktir ne dedim!!!)
Bir black metalcinin röyksopp ile imtihanı
Her ne kadar annemin karnındayken bile black metal dinleyen bir insan olsamda, yeri geliyor başka dünyadan namelere teslim oluyorum. Yani artık bir Nick Cave, bir The Cure ya da bir Tori Amos'a uzaylı muamelesi yapmayı çoktan bıraktım ama Röyksopp'a ne demeli? What Else Is There karanlık atmosferi ile yaradılışımıza yakın bir şarkıydı (nede olsa dertler, kederler bizden sorulur), kabul edilebilir bir istisnaydı ama sonradan gizliden gizliye sevdiğim Only This Moment ne olacak? Birde şimdi üstüne You Don't Have A Clue çıktı. Hemen Watain dinleyerek tövbe etmeliyim!!!
Genel olarak yaptığı işler ile hala tam olarak benimseyebildiğim (benimsiyebileceğim) bir müzik yapmıyor Röyksopp fakat her halde tüm albümlerinde en az bir tane mütemadiyen dinleme ihtiyacı duyduğum şarkıları oluyor(şu an Funeral Mist dinleyerek tövbe ediyorum, affet beni Darkness).
You Don't Have A Clue benim için kesinlikle bu dünyadan olmayan bir şarkı ve dinlediğim her seferinde günlük sıkıntılarım ile arama bir miktar mesafe koymayı başaran bir şarkı. Hatta bir anlığına kendimi başka bir yerde (daha iyi bir yerde) hissetmemi sağlayan bir şarkı. Son günlerde bu ne Watain'in ne de Funeral Mist'in başarabildiği bir şey değil.
Genel olarak yaptığı işler ile hala tam olarak benimseyebildiğim (benimsiyebileceğim) bir müzik yapmıyor Röyksopp fakat her halde tüm albümlerinde en az bir tane mütemadiyen dinleme ihtiyacı duyduğum şarkıları oluyor(şu an Funeral Mist dinleyerek tövbe ediyorum, affet beni Darkness).
You Don't Have A Clue benim için kesinlikle bu dünyadan olmayan bir şarkı ve dinlediğim her seferinde günlük sıkıntılarım ile arama bir miktar mesafe koymayı başaran bir şarkı. Hatta bir anlığına kendimi başka bir yerde (daha iyi bir yerde) hissetmemi sağlayan bir şarkı. Son günlerde bu ne Watain'in ne de Funeral Mist'in başarabildiği bir şey değil.
Ölümü Kandırmak*
2003 yazıydı. Ankara'dan tek yüküm hayal kırıklıkları ile Bozüyük'teki evimize geri dönmüştüm. Hacettepe'den geçen üç yıldan sonra tekrar üniversite sınavına girmiştim ve henüz teşhisini koymadığımız lanet hastalığım yüzünden yeni denemem bir hüsran olmuştu.
Garip bir şekilde içinde bulunduğum kötü durumu kabullenmeye, okula geri dönmeye ve herşeyi yoluna sokmanın bir yolunu bulmaya gayret ediyordum. Biraz kendime gelip tekrar mücadele etmeye hazırlanmam gerekiyordu. Bu süre zarfında babamın yanında çalışmaya başlamıştım. Peder beyin şantiyelerinde şeflik yapıyor, işler hakkında fikir sahibi oluyordum. Aslında rutine alışmış, keyfim kısmen yerindeydi. Sabahları kalkıyor şantiyeye gidiyor. Akşama kadar işleri bir şekilde yoluna koyuyor sonrada eve dönüyordum. Tüm gece oyun oynuyor ya da arada sırada Eskişehir'e arkadaşların yanına kaçıyordum. Normal koşullarda işkence gibi olan bu yaşam biçimi, yüzleşmek zorunda olduğum problemlerden gönül rahatlığı ile kaçabildiğim güvenli bir yerdi. Henüz o yaz ölümle dans edeceğimi bilmediğimi de düşünürsek kendimi güvenli hissetmem oldukça doğaldı.
Evet farkındayım, ölümle dans etmek biraz havalı bir deyim oldu ve dürüst olmak gerekirse bahsedeceğim üç olayın her halde sadece ilkini bir "ölümle dans" olarak kabul edebiliriz (evet, hastasıyım boyumdan büyük cümleler kurmanın). Neyse efendim böyle bir ruh hali ile günlük rutinlerimi yerine getiriyordum. Günlük rutinlerimin arasında yıllardır bir şekilde çözemediğim araba kullanma işi de vardı. Araba kullanmak benim için biraz problemli idi. Peder bey hiç bir zaman bana araba kullanmayı öğretme gibi bir girişimde bulunmadı. Arkadaş çevremdeki tüm çocuklar araba kullanmayı pazar günkü pikniklerde öğrendi. Ben ise 20 yaşından sonra ehliyet alırken öğrenmek zorunda kaldım. Doğrusunu söylemek gerekirse hiç bir şeyde öğrenmedim. Hatta bana direksiyon sınavından sonra sana ehliyet veriyoruz ama öğrenmeden sakın trafiğe çıkma demişlerdi. Gayet gurur kırıcı bir durumdu. 2003 yazı bir çok açıdan araba kullanma konusunda kendimi geliştirdiğim bir yazdı. Baya baya çözmüştüm işi. Fakat problem şu ki kullandığım şey bir araba değil kamyonetti. Hani şu kamyon yavrusu BMC pikaplar olur ya işte onlardan.
Bir gün Bozüyük'ten İnönü'deki şantiyeye gitmeye karar verdim kendi başıma. Evet çok iyi bir fikir değildi. Ama yolun yarısına kadar hiç de öyle gelmemişti. Yolun yarısında teypte şarkı değiştirirken teyp yere düştü. Teybi geri takayım derken seksen kilometre hızla kontrolü kaybettim. Bir sağa bir sola savrulduktan sonra üst geçit duvarlarından birisine bodoslama çarptım ve araçla birlikte takla attım. Duvara tosladığım anda hayatım gözlerimin önünden falan geçmedi ne yazık ki, zaten pek ölecekmiş gibi hissetmedim. Daha çok peder beye nasıl durumu izah edeceğimizi düşündüm. Aracın tepe taklak olduğu anda durumun düşündüğümden daha farklı bir hale geldiğini anladım. Araçtan çıktığımda (gayet kendim çıktım), kaza olmadan önce uzakta gördüğüm kamyonlar yakınımda durmuşlardı. Üstüm başım kan ve motor yağı olmuştu, gayet satanist içerikli endüstriyel bir black metal grubunun üyesi gibiydim.
Hastaneye gittiğimde ise durum yavaş yavaş trajikomik bir hal almaya başlamıştı. İlk önce üstümü çıkarttılar (kan ve motor yağı yoğunluğundan ötürü), sonrada alnıma dikiş atabilmek için garip bir şekilde saçımı topladılar (gelin başı gibi birşey yaptılar sağolsunlar) ve tüm bunlar olurken tüm akrabalarımız hastaneye beni ziyarete geldiler. Lakin ben ölümü kandırdığım (böyle dediğim zaman kendimi John McClane gibi hissediyorum - Die Hard serisindeki dedektif abimiz) hissine bu absürt durumdan sonra jandarma ifademi alırken vardım. Annem odadan çıktığında ifademi alan memur "olum ne yaptın sen" gibi birşeyler söyleyince, birde üstüne "aracı gördüğümüzde yeminle içine bakmaya cesaret edemedik" dediğinde vay anasını dedim. Tüm bunların üstüne birde bizim emektar BMC'nin hurdaya çıktığını duydum. Ciddi ciddi ölümü kandırmıştım.
Ama ölüm henüz peşimi bırakmamıştı. Tam o günlerde de öss sonuçları açıklanmıştı. Elbette istediğimiz sonucu elde edememiştik. İronik bir şekilde hedeflerim çok büyüktü (boyumdan büyük işler yapmaya kalkma konusunda da çok iddialıyımdır). O yüzden aslında olmaması normaldi. Neyse efendim ben ilk kazanın etkilerini üzerimden çoktan atmış, araba kullanmaya bir süreliğine veda etmiş, günlük şantiye işlerine geri dönmüştüm. Lakin ölüm henüz peşimi bırakmamıştı fakat belli ki onun da şevki kırılmıştı. Zira ikinci denemesi ilkinin yanında çok ucuzdu. Şantiyedeydim ve hafriyatı takip ediyordum. Yaklaşık 3 metre derinliğinde kazı yapıyorduk. Ben kazının hemen kenarında duruyordum. Beko (çalışma makinesi, kocaman bir kepçe gibi birşey) kazısını yaptığımız alanın ortasında duruyordu. Birden bire benim üzerinde durduğum kütle bulunduğu yerden koptu ve aşağıya indi. Ben lan ne oluyor deyinceye kadar kendimi yaklaşık 2 metre aşağıda bulmuştum. İşin ilginç tarafı kopan kütlenin büyük bir bölümü aşağı inene kadar param parça olurken benim üzerinde bulunduğum yaklaşık yarım metre kare büyüklüğündeki alan hala tek parça idi. Hani oda parçalansaydı muhtemelen ölmez sadece kumun altında kalır, sonrada ölmeden mezara konmak başlıklı yazılar yazardım. Ama yine de bu olayı da ölümle dans etmek şeklinde yorumlamıştım (akşamları sürekli oyun oynadığım için sanırım etkisinde kalıyordum oynadığım şeylerin).
Bu ikinci vak'adan sonra ailecek konu hakkında biraz tedirgin hissetmeye başlamıştık. Sonuçta üzerimde garip bir şansızlık (kazalardan ötürü) ve aşırı şanslılık (hepsinden kurtulmamdan ötürü) durumu vardı ve herkes Ankara'ya geri dönüşüm konusunda çok hassastı. Bir gün peder bey geldi ve istersen tercih yap İstanbul'a git dedi. Birden bire yazın tüm havası değişti. İstanbul'a taşınma fikri ile geri dönüp yüzleşmek zorunda kalacağım tüm hisleri terk edebilecektim. Bu muhteşem bir şeydi. Artık günlerim bir işkence değildi ama yine de çok sıkıcıydı.
Ölüm ise hala pes etmemişti ama belki de etse daha iyi olurdu. Zira son denemesi ise diğer iki denemenin yanında cidden çok ucuzdu. Yazın son günleriydi ve kuzenimin oğlu sünnet oluyordu. Hep birlikte evlerinin bahçesinde oturuyor ikram edilen pilavı yiyorduk. Ben şantiyede çalışan emekçi arkadaşlarla oturuyordum (yürü bea!!! patronun emekçi oğluna bak!!!). Elbette çok sıkılıyordum ve hemen eve gidip oyun oynamaya devam etmek istiyordum. Tam o sırada insanları güneşten korumak için pazar yerinden araklanmış gibi duran devasa şemsiye kazıklarından bir tanesi tam oturduğum yerin iki santim arkasına gelecek şekilde devrildi. Evet demiştim diğerleri kadar korkunç ve ölümcül gözüken bir olay değildi. Fakat şemsiyeyi yerden kaldırırken toprakta açtığı boşluğu görünce, ya kafama gelseydi demekten kendimi alamadım. Ölmesem bile kesin sürünürdüm. O yüzdnen bu olayıda ölümle dans etmek olarak kabul ettim ve ben ölümü bir kez daha kandırmıştım.
Sonrasında bu şantiye işlerinden ayrıldım ve İstanbul'a taşındım. İrili ufaklı aksiyonlarım olsa da o heyecanlı hayatı geride bıraktım. Şimdi kendimi tüm günü bilgisayar başında geçirerek yavaş yavaş öldürmeyi tercih ediyorum. Bir ara alkol ya da ona benzer kötü alışkanlıklar sayesinde erken yaşta huzur içinde öleceğimi düşünüyordum. Şimdi pek içkim kumarımda kalmadığı için aksiyondan son derece uzağım. Sanırım ölüm de daha az sıkıcı hayatları tehdit etmeyi tercih ediyor.
* Donnie cheated death
Garip bir şekilde içinde bulunduğum kötü durumu kabullenmeye, okula geri dönmeye ve herşeyi yoluna sokmanın bir yolunu bulmaya gayret ediyordum. Biraz kendime gelip tekrar mücadele etmeye hazırlanmam gerekiyordu. Bu süre zarfında babamın yanında çalışmaya başlamıştım. Peder beyin şantiyelerinde şeflik yapıyor, işler hakkında fikir sahibi oluyordum. Aslında rutine alışmış, keyfim kısmen yerindeydi. Sabahları kalkıyor şantiyeye gidiyor. Akşama kadar işleri bir şekilde yoluna koyuyor sonrada eve dönüyordum. Tüm gece oyun oynuyor ya da arada sırada Eskişehir'e arkadaşların yanına kaçıyordum. Normal koşullarda işkence gibi olan bu yaşam biçimi, yüzleşmek zorunda olduğum problemlerden gönül rahatlığı ile kaçabildiğim güvenli bir yerdi. Henüz o yaz ölümle dans edeceğimi bilmediğimi de düşünürsek kendimi güvenli hissetmem oldukça doğaldı.
Evet farkındayım, ölümle dans etmek biraz havalı bir deyim oldu ve dürüst olmak gerekirse bahsedeceğim üç olayın her halde sadece ilkini bir "ölümle dans" olarak kabul edebiliriz (evet, hastasıyım boyumdan büyük cümleler kurmanın). Neyse efendim böyle bir ruh hali ile günlük rutinlerimi yerine getiriyordum. Günlük rutinlerimin arasında yıllardır bir şekilde çözemediğim araba kullanma işi de vardı. Araba kullanmak benim için biraz problemli idi. Peder bey hiç bir zaman bana araba kullanmayı öğretme gibi bir girişimde bulunmadı. Arkadaş çevremdeki tüm çocuklar araba kullanmayı pazar günkü pikniklerde öğrendi. Ben ise 20 yaşından sonra ehliyet alırken öğrenmek zorunda kaldım. Doğrusunu söylemek gerekirse hiç bir şeyde öğrenmedim. Hatta bana direksiyon sınavından sonra sana ehliyet veriyoruz ama öğrenmeden sakın trafiğe çıkma demişlerdi. Gayet gurur kırıcı bir durumdu. 2003 yazı bir çok açıdan araba kullanma konusunda kendimi geliştirdiğim bir yazdı. Baya baya çözmüştüm işi. Fakat problem şu ki kullandığım şey bir araba değil kamyonetti. Hani şu kamyon yavrusu BMC pikaplar olur ya işte onlardan.
Bir gün Bozüyük'ten İnönü'deki şantiyeye gitmeye karar verdim kendi başıma. Evet çok iyi bir fikir değildi. Ama yolun yarısına kadar hiç de öyle gelmemişti. Yolun yarısında teypte şarkı değiştirirken teyp yere düştü. Teybi geri takayım derken seksen kilometre hızla kontrolü kaybettim. Bir sağa bir sola savrulduktan sonra üst geçit duvarlarından birisine bodoslama çarptım ve araçla birlikte takla attım. Duvara tosladığım anda hayatım gözlerimin önünden falan geçmedi ne yazık ki, zaten pek ölecekmiş gibi hissetmedim. Daha çok peder beye nasıl durumu izah edeceğimizi düşündüm. Aracın tepe taklak olduğu anda durumun düşündüğümden daha farklı bir hale geldiğini anladım. Araçtan çıktığımda (gayet kendim çıktım), kaza olmadan önce uzakta gördüğüm kamyonlar yakınımda durmuşlardı. Üstüm başım kan ve motor yağı olmuştu, gayet satanist içerikli endüstriyel bir black metal grubunun üyesi gibiydim.
Hastaneye gittiğimde ise durum yavaş yavaş trajikomik bir hal almaya başlamıştı. İlk önce üstümü çıkarttılar (kan ve motor yağı yoğunluğundan ötürü), sonrada alnıma dikiş atabilmek için garip bir şekilde saçımı topladılar (gelin başı gibi birşey yaptılar sağolsunlar) ve tüm bunlar olurken tüm akrabalarımız hastaneye beni ziyarete geldiler. Lakin ben ölümü kandırdığım (böyle dediğim zaman kendimi John McClane gibi hissediyorum - Die Hard serisindeki dedektif abimiz) hissine bu absürt durumdan sonra jandarma ifademi alırken vardım. Annem odadan çıktığında ifademi alan memur "olum ne yaptın sen" gibi birşeyler söyleyince, birde üstüne "aracı gördüğümüzde yeminle içine bakmaya cesaret edemedik" dediğinde vay anasını dedim. Tüm bunların üstüne birde bizim emektar BMC'nin hurdaya çıktığını duydum. Ciddi ciddi ölümü kandırmıştım.
Ama ölüm henüz peşimi bırakmamıştı. Tam o günlerde de öss sonuçları açıklanmıştı. Elbette istediğimiz sonucu elde edememiştik. İronik bir şekilde hedeflerim çok büyüktü (boyumdan büyük işler yapmaya kalkma konusunda da çok iddialıyımdır). O yüzden aslında olmaması normaldi. Neyse efendim ben ilk kazanın etkilerini üzerimden çoktan atmış, araba kullanmaya bir süreliğine veda etmiş, günlük şantiye işlerine geri dönmüştüm. Lakin ölüm henüz peşimi bırakmamıştı fakat belli ki onun da şevki kırılmıştı. Zira ikinci denemesi ilkinin yanında çok ucuzdu. Şantiyedeydim ve hafriyatı takip ediyordum. Yaklaşık 3 metre derinliğinde kazı yapıyorduk. Ben kazının hemen kenarında duruyordum. Beko (çalışma makinesi, kocaman bir kepçe gibi birşey) kazısını yaptığımız alanın ortasında duruyordu. Birden bire benim üzerinde durduğum kütle bulunduğu yerden koptu ve aşağıya indi. Ben lan ne oluyor deyinceye kadar kendimi yaklaşık 2 metre aşağıda bulmuştum. İşin ilginç tarafı kopan kütlenin büyük bir bölümü aşağı inene kadar param parça olurken benim üzerinde bulunduğum yaklaşık yarım metre kare büyüklüğündeki alan hala tek parça idi. Hani oda parçalansaydı muhtemelen ölmez sadece kumun altında kalır, sonrada ölmeden mezara konmak başlıklı yazılar yazardım. Ama yine de bu olayı da ölümle dans etmek şeklinde yorumlamıştım (akşamları sürekli oyun oynadığım için sanırım etkisinde kalıyordum oynadığım şeylerin).
Bu ikinci vak'adan sonra ailecek konu hakkında biraz tedirgin hissetmeye başlamıştık. Sonuçta üzerimde garip bir şansızlık (kazalardan ötürü) ve aşırı şanslılık (hepsinden kurtulmamdan ötürü) durumu vardı ve herkes Ankara'ya geri dönüşüm konusunda çok hassastı. Bir gün peder bey geldi ve istersen tercih yap İstanbul'a git dedi. Birden bire yazın tüm havası değişti. İstanbul'a taşınma fikri ile geri dönüp yüzleşmek zorunda kalacağım tüm hisleri terk edebilecektim. Bu muhteşem bir şeydi. Artık günlerim bir işkence değildi ama yine de çok sıkıcıydı.
Ölüm ise hala pes etmemişti ama belki de etse daha iyi olurdu. Zira son denemesi ise diğer iki denemenin yanında cidden çok ucuzdu. Yazın son günleriydi ve kuzenimin oğlu sünnet oluyordu. Hep birlikte evlerinin bahçesinde oturuyor ikram edilen pilavı yiyorduk. Ben şantiyede çalışan emekçi arkadaşlarla oturuyordum (yürü bea!!! patronun emekçi oğluna bak!!!). Elbette çok sıkılıyordum ve hemen eve gidip oyun oynamaya devam etmek istiyordum. Tam o sırada insanları güneşten korumak için pazar yerinden araklanmış gibi duran devasa şemsiye kazıklarından bir tanesi tam oturduğum yerin iki santim arkasına gelecek şekilde devrildi. Evet demiştim diğerleri kadar korkunç ve ölümcül gözüken bir olay değildi. Fakat şemsiyeyi yerden kaldırırken toprakta açtığı boşluğu görünce, ya kafama gelseydi demekten kendimi alamadım. Ölmesem bile kesin sürünürdüm. O yüzdnen bu olayıda ölümle dans etmek olarak kabul ettim ve ben ölümü bir kez daha kandırmıştım.
Sonrasında bu şantiye işlerinden ayrıldım ve İstanbul'a taşındım. İrili ufaklı aksiyonlarım olsa da o heyecanlı hayatı geride bıraktım. Şimdi kendimi tüm günü bilgisayar başında geçirerek yavaş yavaş öldürmeyi tercih ediyorum. Bir ara alkol ya da ona benzer kötü alışkanlıklar sayesinde erken yaşta huzur içinde öleceğimi düşünüyordum. Şimdi pek içkim kumarımda kalmadığı için aksiyondan son derece uzağım. Sanırım ölüm de daha az sıkıcı hayatları tehdit etmeyi tercih ediyor.
* Donnie cheated death
The Mortal Kombat
Sene 1993, daha ilk okuldayım ama o günlerde de acılar kederler yakamı bırakmıyor. Bir yandan anadolu lisesi baskısı diğer yandan anneden babadan gizli ateri salonlarına gitme sevdası.
O günlerde henüz kendime münhasır bir bilgisayarım veyahut bir oyun konsolum yok. Çevrede zaten topu topu birkaç çocukta sega mega drive var, nintendosu olana zaten pek gaz kesmiyorduk (Hele atari'nin hiç değeri yoktu). Amiga ile uğraşan tipler ise genelde bize göre yaşça büyük lavuklardı ve ancak annelerimiz ile onlara misafirliğe gittiğimizde yalvar yakar oturabiliyorduk amiganın başına.
Anlayacağınız koşullar zorluydu. Oyun oynamak için olanak yaratmak gerekiyordu. İşin kötüsü en yakın ateri salonu eve gayet uzaktı. Üstelik ateri salonu ne kadar gereksiz, it kopuk varsa hepsinin bulunduğu bir yerdi (aslında anne ve baba haklıydılar izin vermemekte). Ama aşk böyle birşeydi. Zira Mortal Kombat bir kere dünyamı sallamıştı.
Mortal Kombat bizim taşrada ilk önce lunapark'taki ateri salonuna gelmişti. Bu arada lunapark dediğim yer neredeyse terk edilmiş rezalet bir yerdi. Okula gitmeyen ne kadar çocuk varsa hepsi oradaydı ve i.neler daha o yaşta sigara içiyorlardı. Feci korkunç tiplerdi. Lakin onlara rağmen bir tarafımız üç buçuk ata ata gidiyorduk mekana. İlk önceleri sadece dinazor & cadillac oynamak için gidiyorduk. Zira şahsen Street Fighter pek sevmezdim. Fakat bir gün o manyak makine geldi…
Mortal Kombat konusundaki ilk şaşkınlığımız oyunun grafiklerinin gerçek olmasıydı. O günlerde bu durumu "film gibi oyun", "oyundaki tipler çizgi film gibi değil gerçek film gibi" şeklinde betimliyorduk. Ben dandik pc dergilerinden öğrendiğim kadarı ile sayısal grafikli oyun diyordum hatta (ne demek lan sayısal grafik diye soran bir allahın kulu yoktu). Onun dışında yurdum televizyonlarında ninja furyasının yaşandığı zamanlardı. Bruce Lee, Van Dame, Lorenzo Lamas, Michael Dudikof, Mark Dacascos her gün televizyonda gördüğümüz, örnek aldığımız abilerdi. Mortal Kombat'taki karakterler ise bu tiplerin prototipleri gibiydi. Liu Kang'in Bruce Lee'ye tekabül ettiğinden hepimiz emindik, o konuda bir şüphe yoktu. Ama asıl sıkıntı Johnny Cage'in kim olduğu idi. Bir çoğumuz Van Dame olduğunu düşünüyorduk lakin onun Mark Dacascos olduğunu iddia edenlerde vardı (ilk oyundaki hali cidden çok benziyordu). Ama tüm bunların dışında Mortal Kombat'ı bizim için dünyanın en havalı oyunu yapan şey elbetteki fatality'lerdi. İlk fatality gördüğüm anı hala hatırlarım. Birden ekran karardı, sub-zero sallanan Liu Kang'n kafasını aparkat gibi bir hareketle kopardı, kopan kafadan aşağı omurga sarkıyordu. O ne biçim bir sahneydi, o ne havalı bir oyun sonuydu. Ne yazık ki içimizde fatality yapmayı bilen çok az adam vardı. Genelde oyunu kaybettiğin zaman o da şanslıysan görebiliyordun fatality'i (her zaman yapmıyordu yapay zeka fatality'leri). Bir kere fatality gördükten sonra da haftalarca onu konuşuyorduk. Sonuçta ateri salonunda olmadığımız hemen hemen her an arkadaşlar ile sahip olduğumuz bir tek gündem vardı. Mortal Kombat.
Sonra aradan bir süre daha geçti ve dünyamızı ikinci kez değiştiren bir mevzu oldu. Eskişehir'e büyük, İstanbul standartlarında bir ateri salonu açıldı. Tinerci tiplerden ziyade ailen ile gidebileceğin, peder bey bowling oynarken senin ateri oynayabileceğin ve kimsenin sana hadi oğlum yeter demediği bir yer (benim kafamda böyleydi, lakin gerçek bu değildi). Ama o ateri salonunu özel kılan bambaşka bir şey vardı.
Mortal Kombat 2.
O zamanlar yaşımızda küçük olduğu için herşeyden daha çok etkileniyorduk ama Mortal Kombat 2 hala MK ailesinin en iyi oyunlarından bir tanesidir. Bir kere Scorpion ve Sub-Zero'nun maskelerinin hafif gaz maskesi vari bir şeye dönüşmesi benim için inanılmaz büyüleyiciydi. Zira adamların maskelerini hep o şekilde hayal etmiştim. Sonra renk paleti değişmişti, hareketler çok daha havalı olmuştu. Kintaro'nun sırtındaki Leopar deseni inanılmaz havalıydı. Shang Tsung'u oynayabiliyor olmak çok gazdı. En sonunda Liu Kang'ın düzgün bir fatality'si olmuştu. Oyundaki kız sayısı artmıştı. Herşey muhteşemdi (gözlerim doldu lan).
Oyun o kadar güzeldiki mekanda bulunan bir tek MK 2 makinesinin önünde bir kuyruk bir de kalabalık grubu olurdu. Oyunu onamak isteyenler kuyruğa girer, oyunu izleyecek olanlar kalabalığı oluştururdu. Güzel günlerdi.
Daha sonra (yaklaşık bir yıl sonra) Mortal Kombat 3 çıkmıştı ama o zamanlar bilgisayar oyunları ile daha içli dışlı olduğum bir dönemdi, oyun bende bir MK2 etkisi yaratamamıştı (ha onuda deliler gibi oynamıştım o ayrı). En son oynadığım Mortal Kombat oyunu olan MK4'ü ise ilk oynadığımda değerini anlamamıştım. İşin ilginç yanı geçtiğimiz dört yıl boyunca tayfa ile en çok oynadığımız oyunlardan birisi olmuştur kendileri. Hala hızlı oynanışı ile en çok sevdiğim dövüş oyunudur ve gerekirse hepinizi döverim.
MK4 pc için çıkan son Mortal Kombat oyunuydu. Devamında çıkan oyunların hiç birisini doğru düzgün oynamadım, oynadığım kadarı ile de hiç birini pek sevmedim. Fakat yarın yeni bir Mortal Kombat çıkıyor, üstelik bizi eski günlere götürme iddiası ile çıkıyor. The Mortal Kombat ismi ile piyasaya çıkacak olan serinin son oyununu doğru ya doğru büyük bir heyecan ile bekliyorum. O oyun yüzünden ps3 alacağım hissine kapılmaktan kendimi alıkoyamıyorum (yapacağım sanırım). Oyun içi videolar ve trailerlardan gördüğümüz kadarı ile grafikler çok havalı gözüküyor, kombo yaparken kırılan kemikleri gördüğünüz x-ray modunun oyuna nasıl bir hava katacağını merakla bekliyoruz. Ayrıca +18 fatality'ler geri dönmüş, sevinçliyiz, gururluyuz. Eğer birde oynanış MK4 gibi seri olursa The Mortal Kombat beni çocukluğuma geri götürebilir. Birde eve bir adet arcade MK2 alsam, tam mutfağın yanına koysam, gelen misafirlere jeton satsam, almak istemeyenleri boksör kimliğimle tanıştırsam. Sonuçta boksör (ehi) olup MK hayranı olan birisi ile her zaman uzlaşmak gerekir. Her zaman.
O günlerde henüz kendime münhasır bir bilgisayarım veyahut bir oyun konsolum yok. Çevrede zaten topu topu birkaç çocukta sega mega drive var, nintendosu olana zaten pek gaz kesmiyorduk (Hele atari'nin hiç değeri yoktu). Amiga ile uğraşan tipler ise genelde bize göre yaşça büyük lavuklardı ve ancak annelerimiz ile onlara misafirliğe gittiğimizde yalvar yakar oturabiliyorduk amiganın başına.
Anlayacağınız koşullar zorluydu. Oyun oynamak için olanak yaratmak gerekiyordu. İşin kötüsü en yakın ateri salonu eve gayet uzaktı. Üstelik ateri salonu ne kadar gereksiz, it kopuk varsa hepsinin bulunduğu bir yerdi (aslında anne ve baba haklıydılar izin vermemekte). Ama aşk böyle birşeydi. Zira Mortal Kombat bir kere dünyamı sallamıştı.
Mortal Kombat bizim taşrada ilk önce lunapark'taki ateri salonuna gelmişti. Bu arada lunapark dediğim yer neredeyse terk edilmiş rezalet bir yerdi. Okula gitmeyen ne kadar çocuk varsa hepsi oradaydı ve i.neler daha o yaşta sigara içiyorlardı. Feci korkunç tiplerdi. Lakin onlara rağmen bir tarafımız üç buçuk ata ata gidiyorduk mekana. İlk önceleri sadece dinazor & cadillac oynamak için gidiyorduk. Zira şahsen Street Fighter pek sevmezdim. Fakat bir gün o manyak makine geldi…
Mortal Kombat konusundaki ilk şaşkınlığımız oyunun grafiklerinin gerçek olmasıydı. O günlerde bu durumu "film gibi oyun", "oyundaki tipler çizgi film gibi değil gerçek film gibi" şeklinde betimliyorduk. Ben dandik pc dergilerinden öğrendiğim kadarı ile sayısal grafikli oyun diyordum hatta (ne demek lan sayısal grafik diye soran bir allahın kulu yoktu). Onun dışında yurdum televizyonlarında ninja furyasının yaşandığı zamanlardı. Bruce Lee, Van Dame, Lorenzo Lamas, Michael Dudikof, Mark Dacascos her gün televizyonda gördüğümüz, örnek aldığımız abilerdi. Mortal Kombat'taki karakterler ise bu tiplerin prototipleri gibiydi. Liu Kang'in Bruce Lee'ye tekabül ettiğinden hepimiz emindik, o konuda bir şüphe yoktu. Ama asıl sıkıntı Johnny Cage'in kim olduğu idi. Bir çoğumuz Van Dame olduğunu düşünüyorduk lakin onun Mark Dacascos olduğunu iddia edenlerde vardı (ilk oyundaki hali cidden çok benziyordu). Ama tüm bunların dışında Mortal Kombat'ı bizim için dünyanın en havalı oyunu yapan şey elbetteki fatality'lerdi. İlk fatality gördüğüm anı hala hatırlarım. Birden ekran karardı, sub-zero sallanan Liu Kang'n kafasını aparkat gibi bir hareketle kopardı, kopan kafadan aşağı omurga sarkıyordu. O ne biçim bir sahneydi, o ne havalı bir oyun sonuydu. Ne yazık ki içimizde fatality yapmayı bilen çok az adam vardı. Genelde oyunu kaybettiğin zaman o da şanslıysan görebiliyordun fatality'i (her zaman yapmıyordu yapay zeka fatality'leri). Bir kere fatality gördükten sonra da haftalarca onu konuşuyorduk. Sonuçta ateri salonunda olmadığımız hemen hemen her an arkadaşlar ile sahip olduğumuz bir tek gündem vardı. Mortal Kombat.
Sonra aradan bir süre daha geçti ve dünyamızı ikinci kez değiştiren bir mevzu oldu. Eskişehir'e büyük, İstanbul standartlarında bir ateri salonu açıldı. Tinerci tiplerden ziyade ailen ile gidebileceğin, peder bey bowling oynarken senin ateri oynayabileceğin ve kimsenin sana hadi oğlum yeter demediği bir yer (benim kafamda böyleydi, lakin gerçek bu değildi). Ama o ateri salonunu özel kılan bambaşka bir şey vardı.
Mortal Kombat 2.
O zamanlar yaşımızda küçük olduğu için herşeyden daha çok etkileniyorduk ama Mortal Kombat 2 hala MK ailesinin en iyi oyunlarından bir tanesidir. Bir kere Scorpion ve Sub-Zero'nun maskelerinin hafif gaz maskesi vari bir şeye dönüşmesi benim için inanılmaz büyüleyiciydi. Zira adamların maskelerini hep o şekilde hayal etmiştim. Sonra renk paleti değişmişti, hareketler çok daha havalı olmuştu. Kintaro'nun sırtındaki Leopar deseni inanılmaz havalıydı. Shang Tsung'u oynayabiliyor olmak çok gazdı. En sonunda Liu Kang'ın düzgün bir fatality'si olmuştu. Oyundaki kız sayısı artmıştı. Herşey muhteşemdi (gözlerim doldu lan).
Oyun o kadar güzeldiki mekanda bulunan bir tek MK 2 makinesinin önünde bir kuyruk bir de kalabalık grubu olurdu. Oyunu onamak isteyenler kuyruğa girer, oyunu izleyecek olanlar kalabalığı oluştururdu. Güzel günlerdi.
Daha sonra (yaklaşık bir yıl sonra) Mortal Kombat 3 çıkmıştı ama o zamanlar bilgisayar oyunları ile daha içli dışlı olduğum bir dönemdi, oyun bende bir MK2 etkisi yaratamamıştı (ha onuda deliler gibi oynamıştım o ayrı). En son oynadığım Mortal Kombat oyunu olan MK4'ü ise ilk oynadığımda değerini anlamamıştım. İşin ilginç yanı geçtiğimiz dört yıl boyunca tayfa ile en çok oynadığımız oyunlardan birisi olmuştur kendileri. Hala hızlı oynanışı ile en çok sevdiğim dövüş oyunudur ve gerekirse hepinizi döverim.
MK4 pc için çıkan son Mortal Kombat oyunuydu. Devamında çıkan oyunların hiç birisini doğru düzgün oynamadım, oynadığım kadarı ile de hiç birini pek sevmedim. Fakat yarın yeni bir Mortal Kombat çıkıyor, üstelik bizi eski günlere götürme iddiası ile çıkıyor. The Mortal Kombat ismi ile piyasaya çıkacak olan serinin son oyununu doğru ya doğru büyük bir heyecan ile bekliyorum. O oyun yüzünden ps3 alacağım hissine kapılmaktan kendimi alıkoyamıyorum (yapacağım sanırım). Oyun içi videolar ve trailerlardan gördüğümüz kadarı ile grafikler çok havalı gözüküyor, kombo yaparken kırılan kemikleri gördüğünüz x-ray modunun oyuna nasıl bir hava katacağını merakla bekliyoruz. Ayrıca +18 fatality'ler geri dönmüş, sevinçliyiz, gururluyuz. Eğer birde oynanış MK4 gibi seri olursa The Mortal Kombat beni çocukluğuma geri götürebilir. Birde eve bir adet arcade MK2 alsam, tam mutfağın yanına koysam, gelen misafirlere jeton satsam, almak istemeyenleri boksör kimliğimle tanıştırsam. Sonuçta boksör (ehi) olup MK hayranı olan birisi ile her zaman uzlaşmak gerekir. Her zaman.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)