Daha ciddi bir blogger olmaya çalışıyorum şu sıralar. Kontrolsüz kelimeler ile aram çok iyi ama işin içine biraz kontrol, biraz yönlendirme katmaya kalktığımda elim ayağıma dolaşıyor. Olsun diyorum, ilk kez elim ayağıma dolaşmıyor, tökezlemeye de alışkın sayılırım. Yavaş yavaş bu diyarda da koşar hale gelirim diye düşünüyorum. Ya beceremezsem, o zaman bu da ayrı bir ağlama duvarı yazısı olur.
Sene 2000. Eskişehir'de tren istasyonunda bekliyorum. Yanımda o zamanlar lavuk olduğunu bilmediğim, dostum sandığım bir adam var. İstikamet İstanbul. Çünkü o zamanlar black metalden başka müzik dinlemeye ciddi anlamda kapalı olsam da kalbimde yeri ayrı olan bir grup var. Sanırım yarım yamalak okuduğum bir non-serviam kritiğinde yaptıkları müziği death metal sanmıştım (oysa eskiden death metal yapıyorlarmış). O motivasyonla almıştım Frozen'ı. Yanlış bir bilgi ile, belki de tesadüfen girmişti hayatıma Sentenced ve aradan yaklaşık bir yıl geçtikten sonra İstanbul'a konsere geliyorlardı. Ve benim için istikamet İstanbul'u gösteriyordu.
Herşey çok kaotikti. Cebinde parası olan tek kişi bendim ve iki kişi için plan yapmalıydım. Ne yazık ki yanımda ahım şahım bir parada yoktu. Sabahın köründe istanbulda olacaktık. Başka hiç bir şey bilmiyorduk. Konser cumartesi gecesiydi ve o pazar nüfus sayımı vardı. Nasıl geri döneceğimizi bile bilmiyorduk. Sabahın köründe İstanbul'da olduk ve apar topar kendimizi taksime attık. Tabii o zamanlar taksim sokakları şimdi ki gibi tanıdık değiller. Daha sabah dokuz olmadan konser yerinin oralardaydık. Konser kazabilanka konser salonundaydı. Mekan hakkında bildiğim tek şey vakti ile Zeki Müren'in ilk sahne aldığı yer olmasıydı (Non-serviam'da okumuştum). Ben daha şimdiden insanlar birikmeye başlamıştır diye düşünüyordum. Sanırım bu naifliğim Sentenced konserinin hayatımda gittiğim ikinci konser oluşu ve ilk gittiğim konserinde Metallica konseri oluşu ile alakalı idi. Elbetteki daha ortalıkta kimse yoktu. Saatler boyuncada olmayacaktı.
Lavuk arkadaş ile sağda solda takılmaya başlamıştık. Vakit makul bir yere gelsin ve içmeye başlayalım diye bekliyorduk. Nitekim liseden, bir alt dönemden Seda ve destruction yelekli arkadaşının da bize katılması ile vakit daha kolay geçmeye başlamıştı. Sanırım tam burada biraz Seda'dan bahsetmem gerek. Zira kendisi hayatının bir döneminde sorunlu metalci kız olup biraz büyüyünce magazin programlarında İstanbul gece hayatı gösterilirken üç saniyeliğine kameraya gülümseyerek dans eden kızlardan bir tanesi olmuştu (şu anda ne alemdedir bilemiyorum). Tabii benim Seda'yı burada sevgi ile anmamın en büyük sebebi bana konser öncesi Sentenced kadrosuna imzalattığı A5 büyüklüğündeki konser flayerini vermesiydi. O anı çok iyi hatırlıyorum. O ve destruction yelekli arkadaşın bize katılması ile gidip şişe şişe şarap almıştık ve inceden demleniyorduk. Artık konser için hafif bir kalabalık da oluşmaya başlamıştı. Sanırım kendi aramızda Sentenced'ı ne kadar çok sevdiğimizden, Sentenced için gerekirse çocuğumuzu kesebileceğimizden falan bahsediyorduk (bunu diyen bendim sanırım). O sırada Seda çantasından imzalı Sentenced flayerını çıkarmıştı. Çok heyecanlanmıştım. Hiç düşünmeden bana ver, sen zaten benim kadar sevmiyorsun demiştim. O da hiç düşünmeden al senin olsun demişti. Ve gönlümde hala koruduğu bir yer edinmişti (her halde yedi sekiz yıldır görmüyorum kendilerini ama olsun yeri duruyor). Keyfim yerine gelmişti, daha konser başlamadan ganimetleri toplamaya başlamıştım. Şarabın tadı artık biraz daha tatlıydı. O sıralarda henüz tecrübe etmemiştim, hiç su içmeden iki şişe şarap içmenin nasıl bir susuzluğa sebep olabileceğini.
Espriler şakalar ile geçmişti vakit ve bir şekilde konser başlamıştı. Elbetteki en öndeydik, elbetteki çok çoşkuluyduk. Tabii aradan on yıl geçtiği için hangi şarkıların çaldığını çok da iyi hatırlamıyorum. Ama Farewel ve Suicider'ı çok ama çok iyi hatırlıyorum. Villa'nın "kendimden nefret etmeme yardım edin" diyip tüm seyircileri fuck you diyerekten bağırtması, en sonunda da fuck you too diyerekten (çok şakacı birisi gerçekten de) şarkıya geçmesini hala hatırlıyorum. Sonra sahnenin en önünde kendimden geçerken bir anda gırtlağıma yapışan bir susuzluk hissi ile ne yapacağımı şaşırdığımı da çok iyi hatırlıyorum. Bir şekilde sağdan soldan su bulmaya çalışıyordum ama işin oluru yok gibiydi. Zar zor koruyordum zaten sahne önündeki yerimi, bir gidersem geri dönüşü yoktu ama diğer taraftan da içim yanıyordu. Yapacak bir şey yoktu, hızlı hızlı yerimi terk etmiş ve su ihtiyacımı gidermek için mekandan çıkmış, bir galon su içip konser alanına geri gelmiştim. Tam kalabalık arasındaki yerimi almaya hazırlanırken birden kulaklarıma inanamadığım birşey çalmaya başlamıştı. Killing me killing you… Tabii o zamanlar aşıktık (şimdiye kadar o zamanlar aşıktık diye kurduğum cümlelerin hepsinde aynı kızdan bahsettim, başka bir kıza olan aşkımdan bahsedecek olursam ayrıca belirtirim), hatta mutlu mesuttuk ama yine de dokunaklı bir aşk şarkısında mutluyken de kederlenebiliyorduk. Üstelik o kadar sarhoşken sadece o şimdi neden burada değil diye kederlenmek o kadar kolaydı o zamanlar (şimdi daha ciddi sebepler olmadan kederlenmemeyi prensip haline getirdim : P).
Sahneye uzaktı yerim ama hem duyabiliyor hem de görebiliyordum. Aslında çok da birşey hatırlamıyorum. Hatta net hatırladığım tek şey distorşın ile kafa sallamaya başlamamdır. Henüz saçlarım pek uzun sayılmazdı (hatta yıllar boyunca saçını üçe vurduran bir gencin saçlarını uzatmaya yeni karar verdiği dönemlerdeydim) ama sanki bir metre saçım varmışcasına havaya girmiştim. Eminim çevremdeki artist metalciler için esprili bir görüntü olmuşumdur. O şarkıdan sonra kaç şarkı daha çaldılar hatırlamıyorum ama o konser orada benim için bitmişti, hem duygusal, hem de fiziksel açıdan artık sakinleşmem gerekiyordu.
Mekandan çıktığımızda yağmur yağıyordu ve ben konserdeyken ondan bana bir sürü mesaj gelmişti. Güzel mesajlardı. Çok güzel bir geceydi. Ablam bizi konser çıkışında almaya gelmişti, nereye gideceksek oraya bırakacaktı bizi. Tam o sırada Seda ikinci kıyağını yapmıştı. Biz ailecek geldik ailecek dönüyoruz sizi de alalım yanımıza demişti. Eve giden yolu da bulmuştuk. Yağmur ise yağmaya devam ediyordu. Boyumdan büyük hisler ile yağmuru izliyordum. Yorgun ama tatmin olmuştum, hüzünlüydüm ama mutluydum.
*
NOT: O imzalı Sentenced flayerin ise arkasına bir mektup yazılmıştı ve verilmesi gereken kişiye verilmişti. Düşünüyorumda bir kutu içinde duruyormudur hala yoksa çoktan çöpte kaybolmuşmudur?
Saffah'ın barlar ile imtihanı
Küçük bir kasaba da yaşayan haşeri gençler olarak bira içmek, alkol alıyor olmak, tıpkı sevdalanmak, birilerini dövmek ve dayak yemek gibi bizi biraz daha adam yapan bir şeydi. O yüzden hızla adam olmak istediğimiz için hem elimizden geldiği kadar çok bira içmeye ve elimizden geldiği kadar aşık olmaya çalışıyorduk. Fakat sokaklarda bira içmek ile bir mekanda bira içmek arasında ciddi bir fark vardı. Daha on sekiz olmadan, on sekiz olununca girilebilen yerlere girmek istemek, oralara girebilmek için yol yöntem bulmaya çalışmak sanırım hepimizin başına gelmiştir. Mesela ben bir keresinde kız arkadaşımın doğum gününe giremiyordum neredeyse (o 18'e basmıştı ve benim daha altı ayım vardı). Neyse ki kapıdaki iyi kalpli ve artist güvenlik saat altıya kadar oturmamıza izin vermişti. O gün kararımı vermiştim, 18 olur olmaz o mekana girecek kimliğim ile adama artistlik nasıl yapılır gösterecektim. 18 olduğum gün aynı mekana gittiğimde aynı adam henüz 18 olmadın yarın gel demişti. Evet bu tarz fevri hareketler bana göre değildi.
Ama bar da içmeye dair asıl bildiklerimi öğrendiğim yer Tiamat şarkılarıydı (kısmen the black league'de işin içinde diyebiliriz). Neden bilmiyorum ama o şarkılarda bahsi geçen yaşlı yorgun ve çirkin adam olmaya özeniyordum. Bir sürü şey görmek, yorulmak, yalnızlığını barlarda ve kadehlerde yaşamak çok çekici geliyordu. Ki bir yere kadar bar yalnızlığı diye tabir ettiğim şeyi de tecrübe ettim diyebilirim. Fakat asıl bar maceram kesinlikle buna benzer hikayelerden ibaret değil.
Bilen bilir, ikinci adresimiz olarak gösterdiğimiz bir mekan var taksimde. Namı değer Thales. Oraya ilk gitmeye başladığımızda bizi çeken şey elbetteki ucuz birası ve dillere destan tekila + bira menüsüydü. Öğrenci olduğumuz ve her fırsatta sarhoş olabilmek için elimizden geleni ardımıza koymadığımız için thales'in kapısı bir nevi cennetin kapısı gibiydi bizler için. Üstelik mekanın sahipleri ve çalışanları da gayet sıcaktılar bize karşı. Mesela Oktay (birinci patronun kardeşi ve mekanın barmeni) sayesinde cebimdeki paranın ebatlarından emin olamasam da fevri bir kararla "içkiler benden" havasına az girmemişimdir. Tüm bunlar Thales'i bizim için (ya da en azından benim için) Amerikan dizilerinde gördüğümüz iş çıkışı uğranılan bar havasına sokuyordu. Neredeyse her masada bir tanıdık oturuyordu. İçeri girdiğin zaman bir sürü insanla merhabalaşıyorduk. Mekana tek başımıza girsek bile thales'de tek başımıza içmiyorduk (bunu güzel birşey olarak kabul ediyoruz ;) ). Artık mekanın bir parçası da biz olduk diye düşünüyorduk ki bir gün Oktay barın arkasına geçmek istermisin diye sordu bana. Bu benim için şu demekti, normalde içerken para veriyorken, şimdi içip üste para alacaktım. Hemen nereye imza atmam gerektiğini sordum ve asıl Thales macerası başlamış oldu.
Barmen olmak cidden çok güzeldi. Sanırım yaklaşık dokuz ay kadar çalıştım orada. Ciddi bir para kazanmıyordum, zaten amaç o da değildi. Ama aslına bakarsanız normalde içki içerek tüm paramı harcadığım gecelerde barda çalışınca hem para harcamıyor hem de üste para kazanıyor hale gelmiştim. Ciddi bir para kazanmıyordum ama süper tasarruf sağlıyordum.
Yeni içkiler denemek, bara oturan yabancılar ile sohbet etmek, bulaşıkları yıkarken bardak kırmak, kırdığım bardağı Cengiz abiye (ikinci patron) çaktırmadan çöpe atmak, eşe dosta içki ısmarlamak çok ama çok güzeldi. Sonra hem içip (içebildiğin kadar) hem de iş yapar halde olmaya çalışmak vardı. Bu en büyük mücadeleydi. Genelde gecenin sonuna kadar bir şekilde ayakta ve iş yapar halde kalıyordum. Ama bir kaç gece vardır ki zil zurna sarhoş olduğumu patronlardan saklamak için hastalanmış ya da yorgunluktan ölüyormuş gibi davranmak zorunda kalmıştım. İçkiye açtım arkadaş, elimden başka bir şey gelmiyordu. Sonra bazı geceler oldu, tüm mesai boyunca bir kadeh dahi içmek aklıma gelmez oldu, doymak da böyle birşeymiş demek ki.
Evet barda çalışmak insana bu tarz avantajlar sağlayabiliyor. Mesela ben Thales'de çalışmaya başlamadan önce bira değil de votka adamı olduğumu bilmiyordum. Malum minimum paraya maksimum alkol ise derdin ve mekanda olabildiğince vakit geçirmek istiyorsan elin mahkum bira içeceksin. Aslında barın arkasına henüz geçmeden fındık votkanın hastası olmuştum ama bir Cardinal Melon henüz dünyama girmemişti. The Big Lebowski hayranlığımdan beyaz rus yapmayı öğrenmem gerekiyordu. Bunlar eğer bir barda çalışmasaydım hayatımda olmayacaktı. Zira Thales olmasaydı karamel votkayı da icat edemezdim (evet karamel votkayı ben icat ettim inanmayan Cengiz abiye sorabilir : ) ).
Elbetteki barda çalışmanın da kendine has zorlukları vardı. Mesela Thales değil de başka bir yerde çalışıyor olsaydım eminim hiç bu kadar eğlenemezdim. Hatta biliyorum ki ilk haftadan işi bırakırdım. Ki buna rağmen insanların eğlendiği saatlerde çalışıyor olmak çok zor birşey. Hatta üniversiteden mezun olunca henüz bir işe girmeden Thales'de çalışmayı bırakmamın en önemli sebebi Cumartesi gecelerimi geri istememdir. Dışarıdan bakınca bir barmenin ya da barda çalışan bir dj'in dünyanın en çok eğlenen insanları olduğu düşünülebilir. Zira işin aslı kesinlikle bu değil. Mesela insanlarla uğraşmayı sevmediğinizimi düşünüyorsunuz? Bir de sarhoş insanlarla hatta yaş aralığı 18 - 25 olan üniversiteli zevzek sarhoşlarla uğraşmayı düşünün. Hani sempatik ve sıcak bir mekanın çalışanı olarak gönlünüzce kimseyi kapı dışarı da edemiyorsunuz. Bir çok üniversitelinin hayalidir, günün birinde bar açıp sonsuza dek mutlu yaşamak isterler. Ben gördüm, o hayal tamamen yalan.
Bir barda çalışmış olmak, bar ve müşteri arasındaki ilişkide ki en sorunlu yer konusunda da daha iyi bir fikir edinmemi sağladı. Hepimiz biliriz sanırım, bir mekana girersin, inanılmaz artist görünüşlü bir garson (hem cinsin ya da karşı cin olabilir), inanılmaz artist bir şekilde senden sipariş alır ve siparişi kafana atarcasına getirir. Ayrıca tüm bu olan biten "ben senin gibi beş yüz tane adamı cebimden çıkarırım" havası ile yapılır. Sanki adam o biraları bize getirirken bize yapmayı hiç istemediği bir kıyak yapmıştır. Öyle bir eda ile masaya konmuştur ki biralar umarım sadece içine tükürmüştür diye düşünürsün. Bu anlamsız üstten bakışın içinde ne olduğu yıllarca merak etmişimdir. Çünkü eskiden bu havalı garson abla ve abilerin sadece şekilden ibaret olmadıklarını düşünürdüm (artık biliyorum sadece şekilden ibaretler). Anlıyorum ki bir barda çalışıyorsan fiyakalı olmak kadar, yeni yetme ergen arkadaşları da etkin altında bırakmak gerekiyor. Ama bu havalı abi ve ablaların atladığı nokta herkes onlarla flört etmek için orada değil. Bir iki bira içip gideceğiz lütfen hareketlerin ile huzurumuzu kaçırma demek mi gerekiyor acaba? Hmm belki de bunu pek önemsemek gerekiyor, ya da kendini iyi hissettiğin yerde içmeye devam etmek gerekiyor :).
Şurası bir gerçek ki bizim kültürümüzde işten çıktıktan sonra bir bara gidip, eş dost ile sohbet etmek gibi bir şey yok (daha çok meyhaneler var ki o ayrı bir makale konusudur). Hatta bar ve pub kültürünün Taksim'de bile yavaş yavaş oturmaya başladığı söylenebilir. Kendi adıma (biraz da şans eseri olsa gerek) bir şekilde bu kültürü hayatıma sokmayı başardım diyebilirim. Şey tam olarak Tiamat şarkılarındaki gibi olmadı belki (zaten viski'de çok sevmem) ama günün birinde bundan da iyi bir şarkı çıkabilir belki.
Thales
NOT: Geçtiğimiz günlerde Thales yeni mekanı Thales ROOM'u açtı.
Ama bar da içmeye dair asıl bildiklerimi öğrendiğim yer Tiamat şarkılarıydı (kısmen the black league'de işin içinde diyebiliriz). Neden bilmiyorum ama o şarkılarda bahsi geçen yaşlı yorgun ve çirkin adam olmaya özeniyordum. Bir sürü şey görmek, yorulmak, yalnızlığını barlarda ve kadehlerde yaşamak çok çekici geliyordu. Ki bir yere kadar bar yalnızlığı diye tabir ettiğim şeyi de tecrübe ettim diyebilirim. Fakat asıl bar maceram kesinlikle buna benzer hikayelerden ibaret değil.
Bilen bilir, ikinci adresimiz olarak gösterdiğimiz bir mekan var taksimde. Namı değer Thales. Oraya ilk gitmeye başladığımızda bizi çeken şey elbetteki ucuz birası ve dillere destan tekila + bira menüsüydü. Öğrenci olduğumuz ve her fırsatta sarhoş olabilmek için elimizden geleni ardımıza koymadığımız için thales'in kapısı bir nevi cennetin kapısı gibiydi bizler için. Üstelik mekanın sahipleri ve çalışanları da gayet sıcaktılar bize karşı. Mesela Oktay (birinci patronun kardeşi ve mekanın barmeni) sayesinde cebimdeki paranın ebatlarından emin olamasam da fevri bir kararla "içkiler benden" havasına az girmemişimdir. Tüm bunlar Thales'i bizim için (ya da en azından benim için) Amerikan dizilerinde gördüğümüz iş çıkışı uğranılan bar havasına sokuyordu. Neredeyse her masada bir tanıdık oturuyordu. İçeri girdiğin zaman bir sürü insanla merhabalaşıyorduk. Mekana tek başımıza girsek bile thales'de tek başımıza içmiyorduk (bunu güzel birşey olarak kabul ediyoruz ;) ). Artık mekanın bir parçası da biz olduk diye düşünüyorduk ki bir gün Oktay barın arkasına geçmek istermisin diye sordu bana. Bu benim için şu demekti, normalde içerken para veriyorken, şimdi içip üste para alacaktım. Hemen nereye imza atmam gerektiğini sordum ve asıl Thales macerası başlamış oldu.
Barmen olmak cidden çok güzeldi. Sanırım yaklaşık dokuz ay kadar çalıştım orada. Ciddi bir para kazanmıyordum, zaten amaç o da değildi. Ama aslına bakarsanız normalde içki içerek tüm paramı harcadığım gecelerde barda çalışınca hem para harcamıyor hem de üste para kazanıyor hale gelmiştim. Ciddi bir para kazanmıyordum ama süper tasarruf sağlıyordum.
Yeni içkiler denemek, bara oturan yabancılar ile sohbet etmek, bulaşıkları yıkarken bardak kırmak, kırdığım bardağı Cengiz abiye (ikinci patron) çaktırmadan çöpe atmak, eşe dosta içki ısmarlamak çok ama çok güzeldi. Sonra hem içip (içebildiğin kadar) hem de iş yapar halde olmaya çalışmak vardı. Bu en büyük mücadeleydi. Genelde gecenin sonuna kadar bir şekilde ayakta ve iş yapar halde kalıyordum. Ama bir kaç gece vardır ki zil zurna sarhoş olduğumu patronlardan saklamak için hastalanmış ya da yorgunluktan ölüyormuş gibi davranmak zorunda kalmıştım. İçkiye açtım arkadaş, elimden başka bir şey gelmiyordu. Sonra bazı geceler oldu, tüm mesai boyunca bir kadeh dahi içmek aklıma gelmez oldu, doymak da böyle birşeymiş demek ki.
Evet barda çalışmak insana bu tarz avantajlar sağlayabiliyor. Mesela ben Thales'de çalışmaya başlamadan önce bira değil de votka adamı olduğumu bilmiyordum. Malum minimum paraya maksimum alkol ise derdin ve mekanda olabildiğince vakit geçirmek istiyorsan elin mahkum bira içeceksin. Aslında barın arkasına henüz geçmeden fındık votkanın hastası olmuştum ama bir Cardinal Melon henüz dünyama girmemişti. The Big Lebowski hayranlığımdan beyaz rus yapmayı öğrenmem gerekiyordu. Bunlar eğer bir barda çalışmasaydım hayatımda olmayacaktı. Zira Thales olmasaydı karamel votkayı da icat edemezdim (evet karamel votkayı ben icat ettim inanmayan Cengiz abiye sorabilir : ) ).
Elbetteki barda çalışmanın da kendine has zorlukları vardı. Mesela Thales değil de başka bir yerde çalışıyor olsaydım eminim hiç bu kadar eğlenemezdim. Hatta biliyorum ki ilk haftadan işi bırakırdım. Ki buna rağmen insanların eğlendiği saatlerde çalışıyor olmak çok zor birşey. Hatta üniversiteden mezun olunca henüz bir işe girmeden Thales'de çalışmayı bırakmamın en önemli sebebi Cumartesi gecelerimi geri istememdir. Dışarıdan bakınca bir barmenin ya da barda çalışan bir dj'in dünyanın en çok eğlenen insanları olduğu düşünülebilir. Zira işin aslı kesinlikle bu değil. Mesela insanlarla uğraşmayı sevmediğinizimi düşünüyorsunuz? Bir de sarhoş insanlarla hatta yaş aralığı 18 - 25 olan üniversiteli zevzek sarhoşlarla uğraşmayı düşünün. Hani sempatik ve sıcak bir mekanın çalışanı olarak gönlünüzce kimseyi kapı dışarı da edemiyorsunuz. Bir çok üniversitelinin hayalidir, günün birinde bar açıp sonsuza dek mutlu yaşamak isterler. Ben gördüm, o hayal tamamen yalan.
Bir barda çalışmış olmak, bar ve müşteri arasındaki ilişkide ki en sorunlu yer konusunda da daha iyi bir fikir edinmemi sağladı. Hepimiz biliriz sanırım, bir mekana girersin, inanılmaz artist görünüşlü bir garson (hem cinsin ya da karşı cin olabilir), inanılmaz artist bir şekilde senden sipariş alır ve siparişi kafana atarcasına getirir. Ayrıca tüm bu olan biten "ben senin gibi beş yüz tane adamı cebimden çıkarırım" havası ile yapılır. Sanki adam o biraları bize getirirken bize yapmayı hiç istemediği bir kıyak yapmıştır. Öyle bir eda ile masaya konmuştur ki biralar umarım sadece içine tükürmüştür diye düşünürsün. Bu anlamsız üstten bakışın içinde ne olduğu yıllarca merak etmişimdir. Çünkü eskiden bu havalı garson abla ve abilerin sadece şekilden ibaret olmadıklarını düşünürdüm (artık biliyorum sadece şekilden ibaretler). Anlıyorum ki bir barda çalışıyorsan fiyakalı olmak kadar, yeni yetme ergen arkadaşları da etkin altında bırakmak gerekiyor. Ama bu havalı abi ve ablaların atladığı nokta herkes onlarla flört etmek için orada değil. Bir iki bira içip gideceğiz lütfen hareketlerin ile huzurumuzu kaçırma demek mi gerekiyor acaba? Hmm belki de bunu pek önemsemek gerekiyor, ya da kendini iyi hissettiğin yerde içmeye devam etmek gerekiyor :).
Şurası bir gerçek ki bizim kültürümüzde işten çıktıktan sonra bir bara gidip, eş dost ile sohbet etmek gibi bir şey yok (daha çok meyhaneler var ki o ayrı bir makale konusudur). Hatta bar ve pub kültürünün Taksim'de bile yavaş yavaş oturmaya başladığı söylenebilir. Kendi adıma (biraz da şans eseri olsa gerek) bir şekilde bu kültürü hayatıma sokmayı başardım diyebilirim. Şey tam olarak Tiamat şarkılarındaki gibi olmadı belki (zaten viski'de çok sevmem) ama günün birinde bundan da iyi bir şarkı çıkabilir belki.
Thales
NOT: Geçtiğimiz günlerde Thales yeni mekanı Thales ROOM'u açtı.
Avatar (James Cameron - 2009)
Film hakkında beni en çok heyecanlandıran sözlerden bir tanesi buydu. Yeri geldiğinde Cameron abim durmuş ve teknoloji bu iş için uygun değil demiş. Nasıl bir görsellik ile karşılaşacağız sorusu doldurdu zihnimizi. Sonra filmin vizyona girmesine az bir süre kala yeni bir dedikodu çıktı. Sinemada siyah beyazdan renkliye geçiş nasıl bir şeyse Avatar da böyle bir geçiş yapacak dendi. Sanırım kastedilen filmin 3d gözlük ile seyrediliyor oluşuydu.
Şuna en başından açıklık getirelim. Avatar bence sinema tarihinde siyah beyazdan renkli sinemaya geçiş kadar büyük bir olay yaratmıyor. Ama Avatar genede sinema tarihine şimdiden geçmiş gibi görünüyor. Aslına bakarsanız filmde yenilikçi denilebilecek hiç bir şey yok. Konu tanıdık; olay örgüsünü en başından oturtabiliyorsunuz kafanızda ve hiç bir şey beklediğinizden farklı gelişmiyor. Sonra karakterler çok tanıdık, asi, cesur ve kalbi güçlü bir ana karakterimiz var, başta ona gıcıklık yapan ama sonra kanka oldukları bir bilim kadını var. Kabilenin reisinin kızı var, o kızın yamuklusu olup günün birinde kabileyi yönetecek olan gıcık başka bir adam var. Tüm karakterler ve tepkileri oldukça tanıdık. Sonra görsel anlamda da değişik bir şey yok. Yeni bir 3d tekniği zaten bir süredir vizyonlarımız da olan birşey. Hatta kafayı çekip 3d korku filmleri izlemek gibi şeylerden keyif alan arkadaşlarım bile var. Sonra yeşil ekranın önünde çekilen filmlere ve ya animasyon gerçekçiliğine yabancı değiliz. Tabii burada Avatar'ın animasyonlarına ayrıca bir şapka çıkarmak gerektiğini düşünüyorum. Kesinlikle muhteşemdi ama sonuçta bu ince bir işçilik ile alakalı birşey (kolaysa sen yap, -istesem yaparım : P). Yani ortada yeni bir şey yok. Lakin tüm bunlar Avatar'ın muhteşem bir film olmasına engel olmuyor.
Herşeyden önce film izleyiciye 3 saatlik eşi benzeri görülmemiş bir Pandora deneyimi yaşatıyor. O kadar güzel ve en ince ayrıntısına kadar o kadar zengin tasarlanmış bir gezegen ile karşı karşıyayız ki sadece Pandora manzaralarında dolaşma deneyimi sağlayan bir matine olsa gider izlerdim. 3d'nin avantajımıdır, animasyonların gerçekçiliğimidir bilemem ama Jack (asıl adam) uzay gemisinden indiğinde onunla birlikte bizde indik o gemiden ve onun yaşadığı her şeyi bizde deneyimledik. Kendi adıma söylemem gerek, bir izleme eyleminden ziyade deneyimlemekti yaşadığım. O yüzden filmden çıktığımda kendimi bir üç saat daha orada olmak isterken buldum.
Hikaye ise kesinlikle klişe bir hikayeydi. Onlarca kez izlemişizdir böyle filmleri, okumuşuzdur böyle romanları. Ama şunu asla reddedemem, güzel özene bözene yapılmış bir black metal albümü nasıl insana (içinde hiç yeni bir şey olmasa bile) bir tatmin hissi veriyorsa (eminim her insan yaşamıştır bu hissi : P), bu filmde hikayesini sana o şekilde anlatıyor. Bir kere "eğer inanırsan herşey olur" hatasına kapılmaması filmin değerini benim gözümde artırıyor. Ciddi bir Amerika eleştirisi yapıyor oluşuda kesinlikle hikayeyi çok daha anlamlı kılıyor. Ayrıca Pandora'nın doğasının temellendirilme biçimi kesinlikle çok güzel. Öyle bir dünya da yaşamak istiyor insan. Aşk hikayesi bile inanılmaz tanıdıktı, ama Neytiri'nin suratını (dalların arasından görünen suratındaki ifadeyi) ilk gördüğümüz sahneden, Jack'in insan bedenine sarıldığı sahneye kadar muazzam bir romantizm vardı.
Özel efeklerden nerede nasıl bahsetsem tam olarak emin olamıyorum. Hani yeni bir şey yok dedik ama kesinlikle derdim efektlere ve animasyonlara bok atmak değildi. Muhteşemdi grafikler. Ayrıca sadece grafiklerin güzelliği değil mesele, aynı zamanda tasarımlar da inanılmazdı. Ya da şöyle söylesem daha doğru olur, sadece mech'lerin ve patlamaların güzelliğinden etkilenmedim, o koca ağaçtan, yürüdükçe parlayan yosunlardan ve daha bir çok şeyden büyülendim.
Avatar kesinlikle epik ve gösterişli bir film. Duru ve mütevazi bir film izlemek istiyorsanız bu filmin size göre olmadığını zaten anlamışsınızdır. Lakin dolu dolu geçen bir üç saat istiyorsanız bu filmi seyredin. Sinemada seyredin ve hatta 3d gözlük ile seyredin. Sinema'nın büyüsü denilen şeye bir kez daha şahit olun, şahsen ben uzun zamandır o büyüyü hissetmemiştim.
Ankara'da Yer Yok - I
Ankara günlerini anmadan geçen bir meyhane gecesi olmuyor sanırım. Geçen hafta üzerimde ciddi anlamda baskı oluşturan bir sınavdan sonra değerli dostlarım Çetin ve Şahin ile iki kadeh atalım acılara kederlere bir dur diyelim dedik. Birinci küçük ile ikinci küçük arasındaki küçük zaman aralığında Çetin ile ortak arkadaşımız olan Emre geldi aklımıza. Şahin'e Emre'yi anlatmaya başladık.
Tabii konu Emre olunca benim için de işin rengi bir miktar değişiyordu. Zira kendisi Ankara günleri boyunca her hafta sonunu birlikte geçirdiğim, aynı evde yaşamıyor olmamıza rağmen evimde yeri olan bir adamdı. Küçüktük o zamanlar, çok fazla fikrimiz vardı hayata dair. Her hangi bir konuda fikrimiz vardı. Hafta içi okul ve diğer şeyler ile uğraşır, hafta sonları da sokakta ve hayatta neler oluyor bakmaya devam ederdik. Konuşmadığımız konu yoktu, şakasını yapmadığımız şey kalmamıştı.
Trajediler kadar başımıza bir sürü komik şey de geliyordu. Baş başa verip bir konu üzerinde bazen o kadar ciddi ve dikkatli konuşuyorduk ki çevremizde olan biteni fark edemez oluyorduk. Bir gün bir barda saatlerdir devam eden konuşmamız, güzel bir bayanın, güle güle masamıza kendi ikramı olan çerezi bırakıp, bize el sallayarak mekandan çıkması ile bölünmüştü. Biraz öncesine kadar müziğin dinamikleri hakkında evrensel laflar eden iki kafası karışık genç adam olarak böyle bir jesti nasıl yorumlamamız gerektiği hakkında yanılıyor olabilirdik, genede bunu güzel bir anı olarak bir kenara koyup (bundan keyif alıp) konuya gere dönmeyi tercih etmek o sırada yanlış bir karar gibi gelmiyordu (galiba hala gelmiyor).
Ankara'da hayat bazen acayip esprili ve güzel diyebileceğimiz şeylere gebe oluyordu. Mesela bir akşam Emre ile evin yakınlarındaki bir büfeden günlük Tekel ihtiyaçlarımızı karşılayıp, şişelerin dibini aramaya kalkacaktır. Büfeye giderken arkamızdan bir ses geldi, ses karanlık çalıların oradan geliyordu; "Emrah!!!". Bu kalın erkek sesi bana hitap ederken pek de dost sesi gibi gelmiyordu. Ne oluyor ulan edası ile arkama baktığımda kesinlikle gergindim. Seveni kadar nefret edeni de olan birisi olduğum için kaygılanmakta haklıydım. Emre'de biliyordu kaygılanmakta haklı olduğumu. Boş ver babuş işimize bakalım dedi Emre. Sonradan kaygılı ama kendinden emin gibi durmaya çalışan bir sesle kimsin diye bağırdım (hiç laf dinlemem). Sevenler tarafından çıkan çocuklar sayesinde içimiz rahatladı, aldık içkimizi içtik beraber. Tabii ilk olarak bizi seven insanlara, gece gece bizi tedirgin ettikleri için teşekkürlerimizi sunduk. Sonrada hızla sarhoş olduk.
Sanırım o zamanlar hızla sarhoş olmak, şu günlerde hızla sarhoş olmaya nazaran daha keyifli bir şeydi. Hem Emre ile hem de bir sürü güzel insanla, bir çok kez hızlıca sarhoş olmuşuzdur. Sanırım kendini kaybetmek demek, aslında kendim dediğimiz şeyin üstüne, önüne, çevresine koyduğumuz duvar, maske, kalkan gibi şeyleri ortadan kaldırmak oluyor. Duygusal birisiysek duygusal, iğrenç rezil bir insansak, rezil iğrenç bir insan oluyoruz sarhoş olunca. Olabildiğince kendimiz olmak hoşumuza gidiyordu sanırım.
O yüzden içiyor, hayatı kovalıyorduk. Gerektiğinde bu gece ortama akacağız babuş deyip Limon'a gidip canlı müzik dinliyor, gecenin sonunda da çözülmesi gereken en önemli hadiseleri bir yazı tura ile hallediyorduk. Bazen hadiseler ciddi ve hassas yaklaşılması gereken meseleler oluyordu (kim yerde yatacak, kim kanepede yatacak gibi) ve bazen kazandığını zanneden tam olarak istediği zafer anını yaşayamıyordu (kanepede yatan yalnız uyur, yerde yatan güzel bir kızla uyur gibi).
Elbetteki bu bahsettiklerim çıkan kısmın özeti bile sayılmaz, Ankara günlerinde başımıza gelen onlarca şeyi düşününce. Ağzımız süt kokuyordu ama kararlıydık, kovalıyorduk hayatı. Biz buradan o eski cahil çocuk olarak çıkmayacağımızı biliyorduk, gerekirse bar filozofu, gerekirse sokakların adamı olacaktık. Galiba ikisi de olamadık. Ama elimizde bir çok anı ve anlatacak bir çok hikaye kaldı. Emreyi bilmem, benim için bu yeterince iyi.
NOT: Ulan eskiden ikinci küçükte eski aşklardan bahsedilirdi, şimdi Emre'den bahsediyoruz. Yaşlandık diyeceğim 35 yaşına gelince diyecek bir şey kalmayacak diye susuyorum.
* Ankara günlerini hatırlatan dokunaklı bir şarkı
Tabii konu Emre olunca benim için de işin rengi bir miktar değişiyordu. Zira kendisi Ankara günleri boyunca her hafta sonunu birlikte geçirdiğim, aynı evde yaşamıyor olmamıza rağmen evimde yeri olan bir adamdı. Küçüktük o zamanlar, çok fazla fikrimiz vardı hayata dair. Her hangi bir konuda fikrimiz vardı. Hafta içi okul ve diğer şeyler ile uğraşır, hafta sonları da sokakta ve hayatta neler oluyor bakmaya devam ederdik. Konuşmadığımız konu yoktu, şakasını yapmadığımız şey kalmamıştı.
Trajediler kadar başımıza bir sürü komik şey de geliyordu. Baş başa verip bir konu üzerinde bazen o kadar ciddi ve dikkatli konuşuyorduk ki çevremizde olan biteni fark edemez oluyorduk. Bir gün bir barda saatlerdir devam eden konuşmamız, güzel bir bayanın, güle güle masamıza kendi ikramı olan çerezi bırakıp, bize el sallayarak mekandan çıkması ile bölünmüştü. Biraz öncesine kadar müziğin dinamikleri hakkında evrensel laflar eden iki kafası karışık genç adam olarak böyle bir jesti nasıl yorumlamamız gerektiği hakkında yanılıyor olabilirdik, genede bunu güzel bir anı olarak bir kenara koyup (bundan keyif alıp) konuya gere dönmeyi tercih etmek o sırada yanlış bir karar gibi gelmiyordu (galiba hala gelmiyor).
Ankara'da hayat bazen acayip esprili ve güzel diyebileceğimiz şeylere gebe oluyordu. Mesela bir akşam Emre ile evin yakınlarındaki bir büfeden günlük Tekel ihtiyaçlarımızı karşılayıp, şişelerin dibini aramaya kalkacaktır. Büfeye giderken arkamızdan bir ses geldi, ses karanlık çalıların oradan geliyordu; "Emrah!!!". Bu kalın erkek sesi bana hitap ederken pek de dost sesi gibi gelmiyordu. Ne oluyor ulan edası ile arkama baktığımda kesinlikle gergindim. Seveni kadar nefret edeni de olan birisi olduğum için kaygılanmakta haklıydım. Emre'de biliyordu kaygılanmakta haklı olduğumu. Boş ver babuş işimize bakalım dedi Emre. Sonradan kaygılı ama kendinden emin gibi durmaya çalışan bir sesle kimsin diye bağırdım (hiç laf dinlemem). Sevenler tarafından çıkan çocuklar sayesinde içimiz rahatladı, aldık içkimizi içtik beraber. Tabii ilk olarak bizi seven insanlara, gece gece bizi tedirgin ettikleri için teşekkürlerimizi sunduk. Sonrada hızla sarhoş olduk.
Sanırım o zamanlar hızla sarhoş olmak, şu günlerde hızla sarhoş olmaya nazaran daha keyifli bir şeydi. Hem Emre ile hem de bir sürü güzel insanla, bir çok kez hızlıca sarhoş olmuşuzdur. Sanırım kendini kaybetmek demek, aslında kendim dediğimiz şeyin üstüne, önüne, çevresine koyduğumuz duvar, maske, kalkan gibi şeyleri ortadan kaldırmak oluyor. Duygusal birisiysek duygusal, iğrenç rezil bir insansak, rezil iğrenç bir insan oluyoruz sarhoş olunca. Olabildiğince kendimiz olmak hoşumuza gidiyordu sanırım.
O yüzden içiyor, hayatı kovalıyorduk. Gerektiğinde bu gece ortama akacağız babuş deyip Limon'a gidip canlı müzik dinliyor, gecenin sonunda da çözülmesi gereken en önemli hadiseleri bir yazı tura ile hallediyorduk. Bazen hadiseler ciddi ve hassas yaklaşılması gereken meseleler oluyordu (kim yerde yatacak, kim kanepede yatacak gibi) ve bazen kazandığını zanneden tam olarak istediği zafer anını yaşayamıyordu (kanepede yatan yalnız uyur, yerde yatan güzel bir kızla uyur gibi).
Elbetteki bu bahsettiklerim çıkan kısmın özeti bile sayılmaz, Ankara günlerinde başımıza gelen onlarca şeyi düşününce. Ağzımız süt kokuyordu ama kararlıydık, kovalıyorduk hayatı. Biz buradan o eski cahil çocuk olarak çıkmayacağımızı biliyorduk, gerekirse bar filozofu, gerekirse sokakların adamı olacaktık. Galiba ikisi de olamadık. Ama elimizde bir çok anı ve anlatacak bir çok hikaye kaldı. Emreyi bilmem, benim için bu yeterince iyi.
NOT: Ulan eskiden ikinci küçükte eski aşklardan bahsedilirdi, şimdi Emre'den bahsediyoruz. Yaşlandık diyeceğim 35 yaşına gelince diyecek bir şey kalmayacak diye susuyorum.
* Ankara günlerini hatırlatan dokunaklı bir şarkı
Benim İçin Kutlama Yok*
Paradise Lost'tan No Celebration çalıyor. 2009'u düşünüyorum. Birşeyler yazmak gerekiyor 2009 hakkında. Burasını ağlama duvarı olarak kullanmak istemediğim için ayağımı denk almam gerekiyor. Bazı alışkanlıklardan kurtulmak zaman alıyor.
2009 kesinlikle çok zor bir yıldı benim için. Yıllar süren öğrenci hayatından sonra belirsiz bir iş hayatına girdiğim, sürekli birşeylerin olması için beklediğim ve beklerken hayatımda hiç olmadığım kadar ömrümü çöpe atıyor hissettiğim bir yıldı. Param yoktu, yapacak bir şeyim yoktu, umudum vardı ama takatim yoktu.
Sürekli birşeyleri beklemek durumundaydım. Mezuniyet için hocaların kararını, staj defterimin onayını, yüksek lisans için İngilizce yeterlilik sınavının sonucunu bekliyordum ve bu beklemeyi sona erdirecek hiç bir şey yapamıyordum. Çok ciddi ihtiyaçlarım vardı. Mesela iş hayatımın devamı için çalıştığım şirketin batıp batmayacağını, lanetleri ile üzerime üzerime gelen evden çıkabilmek için önümü görüp göremeyeceği bilmem gerekiyordu. Belki de yıllarca olmasından kaçtığım şeyleri teker teker kendi ellerim ile yapmak zorunda kalacaktım. Eve geri dönecek, babamın işini üzerime alacak, saçımı kestirecek, askere gidecek ve ne olmam bekleniyorsa o olmak zorunda kalacaktım. Ne olduğumun ve ne olmam gerektiğinin bir önemi daha fazla kalmayacaktı. Hiç bir şeyin garantisi yoktu ama şunun garantisi vardı, bir hiç için kimse İstanbul'da yaşamaya devam etmem için bana sponsor olmazdı.
Sürekli oradan basıp gitmeyi istememe rağmen bir türlü ayrılamadığım evim benim için çok ciddi bir sorundu. Hani mekanı mimari olarak beğenip beğenmemeyi geç o kadar çok manevi rahatsızlık birikmişti ki o evde. Bir de en sonunda tekrar o küçük odaya sıkışmak zorunda kalmak, geride bıraktığım hayatımın izdüşümlerine maruz kalmak, evimin bir otele dönüşmesi, mecburiyet, ihtiyaç ve tercih edilmemeye dair karışık konu başlıkları ile birlikte artık beni tamamen boğmaya başlamıştı. Ve oradan çıkmanın yolunu cidden bulamıyordum. 2009'a dair bildiğim en kötü şey o ev ise en iyi şeyde o evi tüm lanetleri ile beraber geride bırakmam. Bazı şeylerin izi kaldı, bazılarının kabuğu daha yeni kuruyor ama orası bundan sonra bana zarar veremeyecek.
İş hayatı ise tamamen yeni bir macera oldu benim için. Kendimi şanslı hissettiğim bir çok şey var bu konuda, elbette şansız hissettiklerim de. En önemlisi sanırım, saçma salak bir kurumsal disiplin anlayışı ile sabahları işe girerken Adımız ile İstiklal marşını söylemiyor oluşumuz. Kimsenin ne saçıma ne de giysilerime karışmadığı bir yerde çalışıyor olmak benim için gerçekten mutluluk verici. Diğer taraftan katlanmak zorunda olduğumuz sıkıntıların sadece benim katlanmam gereken bir sıkıntı olmaması da benim için anlamlı birşeydi. Zor geçiyordu bazı şeyler ama kendimi kandırılmış, kullanılmış ya da aldatılmış hissetmiyordum. Bunlar güzeldi. Ve şimdi de yavaş yavaş bazı şeyler yoluna girmeye başladı, hiç birşey istediğim hızda gitmiyor ama öyle yada böyle işler yoluna giriyor. Ama yarın ne olacağını bilememe ve hep en kötüyü bekleme cidden çok yorucuydu.
Tabii sürekli birşeyleri beklerken bir süre sonra da ne olduğunu anlamadan beklediğin şeyler başına gelmeye başlıyor. Sorunlu bir yüksek lisans başvurusundan sonra, sınavı geçebilecekmiyim? Bölüme kabul edilecekmiyim tarzı soruların cevapları ile boğuşmaya hazırlanırken birden bire derslere girmeye başladım. Hani okulu kazandın, dersler başlayıncaya kadar (atıyorum bir hafta) bunun mutluluğu ile otur bilgisayar oyna, sarhoş ol, ne biliyim koş bayırlara denmesini istiyor insan. Kazandın bu senin hakkın. Kimse bir bok demese bile bir hafta bu işi halletmiş olmanın huzurunu istiyorsun. Leş gibi bir ruh ile, inanılmaz yorgun, güçsüz ve korka korka gittim ilk derse. En son ne zaman tatile çıktım lan ben!.
Sonra bir de işten sonra derse gitme sıkıntısı başladı. İkinci öğretimde okuyor olmak, iş yerinden çıkınca yürüyerek derse gidiyor olmak, patronun işimin okuluma zarar vermesine izin vermiyor olması çok büyük avantajlardı. Bunlarda 2009 için şanslı olduğum şeylerdi ama ne olursa olsun, bütün gün ofiste kebap yapıyor olsan bile saat yedide derse gitmek çok sıkıcı birşey. Sıkıcılığını boş ver, o derste oturup dersi dinleyebilecek enerjiyi kendinde bulmak çok zor. Yıllar sonra vitamin kullanmaya başladım. Eğer o da işe yaramasaydı extasy içip öyle gidecektim derse (hoca b-search treelerden bahsederken ben arkada ağzımda bir düdük, öttüre öttüre kopuyorum falan).
2009 zordu, gerçekten çok zordu. Bilmediğim bir hayata başlarken diğer taraftan bildiğin bir hayata veda etmek zordu, bunu istiyor olmama rağmen zordu. Tüm bunlarla birlikte hayallerime ve hislerime sahip çıkmak, onların arkasında durmak daha da zordu. Sonra kendim ile barışmak (hadi barışmaya diyelim) ve artık kendime zarar vermemeye çalışmak zordu (hala da zor). Ya da tüm bunların kaynağı olan bakış açısını, düşünce tipini değiştirmeye çalışmak zordu. Daha önceden yüzmediğim bir denizdi bu, bildiğim bir denizde boğulmak üzereyken geçtim oraya. 2009 zordu ama dersler ile doluydu, gene geriye pişmanlıklardan ziyade zorlu ama öyle ya da böyle iyi biten hikayeler kaldığı için memnunum.
Ve müzik, 2009 da en çok ne dinledim diye sorduğumda last.fm oturdu anlattı uzun uzun. Önce şöyle dedi; 2009'da en çok dinlediğin 20 grup
1 Tiamat 3,813
2 The Cure 3,711
3 Sentenced 3,448
4 Paradise Lost 3,012
5 Moonspell 2,895
6 Queen 2,662
7 Nick Cave and the Bad Seeds 2,507
8 Metallica 2,271
9 Red Hot Chili Peppers 2,146
10 Tori Amos 1,946
11 Katatonia 1,812
12 Poisonblack 1,804
13 The Black League 1,794
14 Travis 1,784
15 Type O Negative 1,737
16 Marduk 1,652
17 Dimmu Borgir 1,601 (Nasıl ya bir yanlışlık olmasın?)
18 God Is an Astronaut 1,584
19 Amorphis 1,492
20 Dark Tranquillity 1,325
Sonrada dedi ki; 2009'da en çok dinlediğin 20 şarkı
1 Sentenced – Noose 123
2 The Cure – Fascination Street 109
3 Sentenced – For the Love I Bear 107
4 code – Smother The Crones 103
5 Tiamat – Vote for Love 102
6 Poisonblack – Left Behind 97
7 The Cure – Lullaby 95
8 Poisonblack – Bear The Cross 94
9 Queen – You Don't Fool Me 93
9 God Is an Astronaut – Forever Lost (Reprise) 93
11 Lacrimosa – Der Morgen danach 92
12 Lake of Tears – Last Purple Sky 91
12 Metallica – Disposable Heroes 91
14 Nick Cave and the Bad Seeds – Hold on to Yourself 90
14 Renaud Garcia-Fons – Alto Pais 90
14 code –Brass Dogs 90
14 Tiamat – To Have and Have Not 90
14 Tori Amos – Strange 90
19 Tiamat – Love Is as Good as Soma 89
20 Nick Cave and the Bad Seeds – Jesus of the Moon 87
Sonra tabii dayanamadım sordum, nerede Paradise Lost ile Katatonia'nın son albümleri, deli gibi dinlemedik mi kendilerini dedim, o da bana son üç ayı gösteri
1 Katatonia – Forsaker 72
2 Sentenced – For the Love I Bear 69
3 Sentenced – Noose 62
4 Katatonia – Onward Into Battle 52
5 Paradise Lost – Faith Divides Us - Death Unites Us 51
6 Katatonia – The Longest Year 47
6 Paradise Lost – I Remain 47
6 Paradise Lost – I Am Nothing 47
9 Paradise Lost – As Horizons End 45
10 Katatonia – Liberation 42
11 Iced Earth – I Died for You 41
12 Paradise Lost – Mouth 40
12 Paradise Lost – First Light 40
12 Enter the Hunt – GO 40 (!!! çok güzel çooook)
15 Katatonia – Idle Blood 38
16 Paradise Lost – Living With Scars 37
17 Katatonia – The Promise of Deceit 34
18 Paradise Lost – The Rise Of Denial 33
19 Katatonia – Departer 31
20 Katatonia – Nephilim 30
*
NOT: Herkese mutlu yıllar, herşey gönlünüzce olsun :)
2009 kesinlikle çok zor bir yıldı benim için. Yıllar süren öğrenci hayatından sonra belirsiz bir iş hayatına girdiğim, sürekli birşeylerin olması için beklediğim ve beklerken hayatımda hiç olmadığım kadar ömrümü çöpe atıyor hissettiğim bir yıldı. Param yoktu, yapacak bir şeyim yoktu, umudum vardı ama takatim yoktu.
Sürekli birşeyleri beklemek durumundaydım. Mezuniyet için hocaların kararını, staj defterimin onayını, yüksek lisans için İngilizce yeterlilik sınavının sonucunu bekliyordum ve bu beklemeyi sona erdirecek hiç bir şey yapamıyordum. Çok ciddi ihtiyaçlarım vardı. Mesela iş hayatımın devamı için çalıştığım şirketin batıp batmayacağını, lanetleri ile üzerime üzerime gelen evden çıkabilmek için önümü görüp göremeyeceği bilmem gerekiyordu. Belki de yıllarca olmasından kaçtığım şeyleri teker teker kendi ellerim ile yapmak zorunda kalacaktım. Eve geri dönecek, babamın işini üzerime alacak, saçımı kestirecek, askere gidecek ve ne olmam bekleniyorsa o olmak zorunda kalacaktım. Ne olduğumun ve ne olmam gerektiğinin bir önemi daha fazla kalmayacaktı. Hiç bir şeyin garantisi yoktu ama şunun garantisi vardı, bir hiç için kimse İstanbul'da yaşamaya devam etmem için bana sponsor olmazdı.
Sürekli oradan basıp gitmeyi istememe rağmen bir türlü ayrılamadığım evim benim için çok ciddi bir sorundu. Hani mekanı mimari olarak beğenip beğenmemeyi geç o kadar çok manevi rahatsızlık birikmişti ki o evde. Bir de en sonunda tekrar o küçük odaya sıkışmak zorunda kalmak, geride bıraktığım hayatımın izdüşümlerine maruz kalmak, evimin bir otele dönüşmesi, mecburiyet, ihtiyaç ve tercih edilmemeye dair karışık konu başlıkları ile birlikte artık beni tamamen boğmaya başlamıştı. Ve oradan çıkmanın yolunu cidden bulamıyordum. 2009'a dair bildiğim en kötü şey o ev ise en iyi şeyde o evi tüm lanetleri ile beraber geride bırakmam. Bazı şeylerin izi kaldı, bazılarının kabuğu daha yeni kuruyor ama orası bundan sonra bana zarar veremeyecek.
İş hayatı ise tamamen yeni bir macera oldu benim için. Kendimi şanslı hissettiğim bir çok şey var bu konuda, elbette şansız hissettiklerim de. En önemlisi sanırım, saçma salak bir kurumsal disiplin anlayışı ile sabahları işe girerken Adımız ile İstiklal marşını söylemiyor oluşumuz. Kimsenin ne saçıma ne de giysilerime karışmadığı bir yerde çalışıyor olmak benim için gerçekten mutluluk verici. Diğer taraftan katlanmak zorunda olduğumuz sıkıntıların sadece benim katlanmam gereken bir sıkıntı olmaması da benim için anlamlı birşeydi. Zor geçiyordu bazı şeyler ama kendimi kandırılmış, kullanılmış ya da aldatılmış hissetmiyordum. Bunlar güzeldi. Ve şimdi de yavaş yavaş bazı şeyler yoluna girmeye başladı, hiç birşey istediğim hızda gitmiyor ama öyle yada böyle işler yoluna giriyor. Ama yarın ne olacağını bilememe ve hep en kötüyü bekleme cidden çok yorucuydu.
Tabii sürekli birşeyleri beklerken bir süre sonra da ne olduğunu anlamadan beklediğin şeyler başına gelmeye başlıyor. Sorunlu bir yüksek lisans başvurusundan sonra, sınavı geçebilecekmiyim? Bölüme kabul edilecekmiyim tarzı soruların cevapları ile boğuşmaya hazırlanırken birden bire derslere girmeye başladım. Hani okulu kazandın, dersler başlayıncaya kadar (atıyorum bir hafta) bunun mutluluğu ile otur bilgisayar oyna, sarhoş ol, ne biliyim koş bayırlara denmesini istiyor insan. Kazandın bu senin hakkın. Kimse bir bok demese bile bir hafta bu işi halletmiş olmanın huzurunu istiyorsun. Leş gibi bir ruh ile, inanılmaz yorgun, güçsüz ve korka korka gittim ilk derse. En son ne zaman tatile çıktım lan ben!.
Sonra bir de işten sonra derse gitme sıkıntısı başladı. İkinci öğretimde okuyor olmak, iş yerinden çıkınca yürüyerek derse gidiyor olmak, patronun işimin okuluma zarar vermesine izin vermiyor olması çok büyük avantajlardı. Bunlarda 2009 için şanslı olduğum şeylerdi ama ne olursa olsun, bütün gün ofiste kebap yapıyor olsan bile saat yedide derse gitmek çok sıkıcı birşey. Sıkıcılığını boş ver, o derste oturup dersi dinleyebilecek enerjiyi kendinde bulmak çok zor. Yıllar sonra vitamin kullanmaya başladım. Eğer o da işe yaramasaydı extasy içip öyle gidecektim derse (hoca b-search treelerden bahsederken ben arkada ağzımda bir düdük, öttüre öttüre kopuyorum falan).
2009 zordu, gerçekten çok zordu. Bilmediğim bir hayata başlarken diğer taraftan bildiğin bir hayata veda etmek zordu, bunu istiyor olmama rağmen zordu. Tüm bunlarla birlikte hayallerime ve hislerime sahip çıkmak, onların arkasında durmak daha da zordu. Sonra kendim ile barışmak (hadi barışmaya diyelim) ve artık kendime zarar vermemeye çalışmak zordu (hala da zor). Ya da tüm bunların kaynağı olan bakış açısını, düşünce tipini değiştirmeye çalışmak zordu. Daha önceden yüzmediğim bir denizdi bu, bildiğim bir denizde boğulmak üzereyken geçtim oraya. 2009 zordu ama dersler ile doluydu, gene geriye pişmanlıklardan ziyade zorlu ama öyle ya da böyle iyi biten hikayeler kaldığı için memnunum.
Ve müzik, 2009 da en çok ne dinledim diye sorduğumda last.fm oturdu anlattı uzun uzun. Önce şöyle dedi; 2009'da en çok dinlediğin 20 grup
1 Tiamat 3,813
2 The Cure 3,711
3 Sentenced 3,448
4 Paradise Lost 3,012
5 Moonspell 2,895
6 Queen 2,662
7 Nick Cave and the Bad Seeds 2,507
8 Metallica 2,271
9 Red Hot Chili Peppers 2,146
10 Tori Amos 1,946
11 Katatonia 1,812
12 Poisonblack 1,804
13 The Black League 1,794
14 Travis 1,784
15 Type O Negative 1,737
16 Marduk 1,652
17 Dimmu Borgir 1,601 (Nasıl ya bir yanlışlık olmasın?)
18 God Is an Astronaut 1,584
19 Amorphis 1,492
20 Dark Tranquillity 1,325
Sonrada dedi ki; 2009'da en çok dinlediğin 20 şarkı
1 Sentenced – Noose 123
2 The Cure – Fascination Street 109
3 Sentenced – For the Love I Bear 107
4 code – Smother The Crones 103
5 Tiamat – Vote for Love 102
6 Poisonblack – Left Behind 97
7 The Cure – Lullaby 95
8 Poisonblack – Bear The Cross 94
9 Queen – You Don't Fool Me 93
9 God Is an Astronaut – Forever Lost (Reprise) 93
11 Lacrimosa – Der Morgen danach 92
12 Lake of Tears – Last Purple Sky 91
12 Metallica – Disposable Heroes 91
14 Nick Cave and the Bad Seeds – Hold on to Yourself 90
14 Renaud Garcia-Fons – Alto Pais 90
14 code –Brass Dogs 90
14 Tiamat – To Have and Have Not 90
14 Tori Amos – Strange 90
19 Tiamat – Love Is as Good as Soma 89
20 Nick Cave and the Bad Seeds – Jesus of the Moon 87
Sonra tabii dayanamadım sordum, nerede Paradise Lost ile Katatonia'nın son albümleri, deli gibi dinlemedik mi kendilerini dedim, o da bana son üç ayı gösteri
1 Katatonia – Forsaker 72
2 Sentenced – For the Love I Bear 69
3 Sentenced – Noose 62
4 Katatonia – Onward Into Battle 52
5 Paradise Lost – Faith Divides Us - Death Unites Us 51
6 Katatonia – The Longest Year 47
6 Paradise Lost – I Remain 47
6 Paradise Lost – I Am Nothing 47
9 Paradise Lost – As Horizons End 45
10 Katatonia – Liberation 42
11 Iced Earth – I Died for You 41
12 Paradise Lost – Mouth 40
12 Paradise Lost – First Light 40
12 Enter the Hunt – GO 40 (!!! çok güzel çooook)
15 Katatonia – Idle Blood 38
16 Paradise Lost – Living With Scars 37
17 Katatonia – The Promise of Deceit 34
18 Paradise Lost – The Rise Of Denial 33
19 Katatonia – Departer 31
20 Katatonia – Nephilim 30
*
NOT: Herkese mutlu yıllar, herşey gönlünüzce olsun :)
Metalciler Pop Çalarsa
Bir kaç güzel kavıra ufuk'tan gelen cevaptan ve geçtiğimiz cumartesi gittiğimiz mekanda dinlediğimiz Abba Gimme Gimme Gimme kavırından sonra benzer bir liste daha yapma ihtiyacı duydum. Bu sefer pop şarkılarının metal kavırlarını seçmeye çalıştım.
To Die For - In The Heat Of The Night (Sandra)
Ufuk bunu senin listenden çaldığımı düşünmeni istemiyorum. Sene 2001. To Die For Sentenced ile Avrupa turuna çıkan grup olarak bize pazarlanmaya çalışılıyor. Diyorlar ki HIM gibi müzik yapıyorlar ama çok daha sertler. Haklıydılar. Neyse efendim, her albümlerinde bir tane kavır koymaya gayret gösteren bu arkadaşlar ilk albümlerinde Sandra kavırlamışlardı. Son günlerde dağılmak ile dağılmamak arasında kalan grup belki vaktiyle nuclear blast tarafından daha iyi pazarlanabilseydi çok daha popüler bir topluluk olabilirdi, ki her albümde yaptıkları kavırlar aslında bunu ne kadar çok istediklerini gösteriyor.
Graveworm - I Need A Hero (Bonnie Tyler)
Aslına bakarsanız Graveworm pek dinlediğim bir topluluk sayılmaz. Sadece iki parçasından haberdarım hatta. Onlarda zaten birer kavır. Birisi Bonnie Tyler'dan I Need A Hero, diğeri de REM'den Losing My Religion. Listeme Losing My Religion'u sokmadım zira kendisinin bir pop şarkısı olduğunu düşünmüyorum. Graveworm'a ve kavırına dönersek adamların yaptıkları extreme müziğin enerjisini kavırladıkları parçaya aktarabilme özellikleri taktire şayan.
Beseech - Gimme Gimme Gimme (Abba)
Her ne kadar bas tonlu vokalistleri sevsem de benim bile vokallerini kasıntı bulduğum bir grup Beseech. Bir iki albümünü oturup dinlemişliğim de vardır. Eminim birileri için çok özel bir gruptur, benim için değil. Lakin hiç bir sempati beslemedeğim ve inanılmaz sıkıcı bir şarkı olduğunu düşündüğüm Gimme Gimme Gimme'yi çok güzel kavırlamışlar. Kutluyorum.
Cradle Of Filth - Stay (Shakespeare's Sister)
Bakın buna çok şaşırdım. Böyle bir kavır olduğundan haberim yoktu, yeni öğrendim kendilerini. Bacak kadar bir çocukken hem klibini hem de kendisini çok severdim Stay'in. Hmm belki de Cradle tamamen kavırlardan oluşan bir albüm yapmalı. Zira bu herifler kavır işinden anlıyor.
Paradise Lost - Small Town Boy (Bronski Beat)
Kesinlikle listedeki en iyi kavırlardan bir tanesi. Orjinal şarkının klavye melodileri Mackintosh'un lead gitarlarına çok ama çok yakışmış. Nick abim ise kendi ses renginin dışındaki şarkıların söylemek konusunda resmen bana ders verircesine söylemiş şarkıyı. Büyüksün abi, not aldım çalışıyorum.
Rammstein - Das Modell (Kraftwerk)
Tekno - elektronik müziğin krallarını endüstriyel rock/metal müziğin kralları kavırlarsa ne olur? Şurası bir gerçek, Das Modell kullanılan çalgılardan bağımsız olarak çok güzel melodilere sahip bir şarkı, Rammstein ise benim için o şarkıyı çok daha rahat dinlenebilir bir hale sokuyor.
İki listemde de Metallica değinmiyor olmam, Metallica kavırlarını sevmememden değil Metallica kavırlarının ayrı bir makale konusu olduğunu düşünmemdendir. Children of Bodom'un pop kavırlarına ise kendilerini hiç sevmediğim için yer vermiyorum.
To Die For - In The Heat Of The Night (Sandra)
Ufuk bunu senin listenden çaldığımı düşünmeni istemiyorum. Sene 2001. To Die For Sentenced ile Avrupa turuna çıkan grup olarak bize pazarlanmaya çalışılıyor. Diyorlar ki HIM gibi müzik yapıyorlar ama çok daha sertler. Haklıydılar. Neyse efendim, her albümlerinde bir tane kavır koymaya gayret gösteren bu arkadaşlar ilk albümlerinde Sandra kavırlamışlardı. Son günlerde dağılmak ile dağılmamak arasında kalan grup belki vaktiyle nuclear blast tarafından daha iyi pazarlanabilseydi çok daha popüler bir topluluk olabilirdi, ki her albümde yaptıkları kavırlar aslında bunu ne kadar çok istediklerini gösteriyor.
Graveworm - I Need A Hero (Bonnie Tyler)
Aslına bakarsanız Graveworm pek dinlediğim bir topluluk sayılmaz. Sadece iki parçasından haberdarım hatta. Onlarda zaten birer kavır. Birisi Bonnie Tyler'dan I Need A Hero, diğeri de REM'den Losing My Religion. Listeme Losing My Religion'u sokmadım zira kendisinin bir pop şarkısı olduğunu düşünmüyorum. Graveworm'a ve kavırına dönersek adamların yaptıkları extreme müziğin enerjisini kavırladıkları parçaya aktarabilme özellikleri taktire şayan.
Beseech - Gimme Gimme Gimme (Abba)
Her ne kadar bas tonlu vokalistleri sevsem de benim bile vokallerini kasıntı bulduğum bir grup Beseech. Bir iki albümünü oturup dinlemişliğim de vardır. Eminim birileri için çok özel bir gruptur, benim için değil. Lakin hiç bir sempati beslemedeğim ve inanılmaz sıkıcı bir şarkı olduğunu düşündüğüm Gimme Gimme Gimme'yi çok güzel kavırlamışlar. Kutluyorum.
Cradle Of Filth - Stay (Shakespeare's Sister)
Bakın buna çok şaşırdım. Böyle bir kavır olduğundan haberim yoktu, yeni öğrendim kendilerini. Bacak kadar bir çocukken hem klibini hem de kendisini çok severdim Stay'in. Hmm belki de Cradle tamamen kavırlardan oluşan bir albüm yapmalı. Zira bu herifler kavır işinden anlıyor.
Paradise Lost - Small Town Boy (Bronski Beat)
Kesinlikle listedeki en iyi kavırlardan bir tanesi. Orjinal şarkının klavye melodileri Mackintosh'un lead gitarlarına çok ama çok yakışmış. Nick abim ise kendi ses renginin dışındaki şarkıların söylemek konusunda resmen bana ders verircesine söylemiş şarkıyı. Büyüksün abi, not aldım çalışıyorum.
Rammstein - Das Modell (Kraftwerk)
Tekno - elektronik müziğin krallarını endüstriyel rock/metal müziğin kralları kavırlarsa ne olur? Şurası bir gerçek, Das Modell kullanılan çalgılardan bağımsız olarak çok güzel melodilere sahip bir şarkı, Rammstein ise benim için o şarkıyı çok daha rahat dinlenebilir bir hale sokuyor.
İki listemde de Metallica değinmiyor olmam, Metallica kavırlarını sevmememden değil Metallica kavırlarının ayrı bir makale konusu olduğunu düşünmemdendir. Children of Bodom'un pop kavırlarına ise kendilerini hiç sevmediğim için yer vermiyorum.
Norveç'teki Abim Ya da Odin İçin Gözyaşları
Sene 2001. Öss'e yeni girmişim. Hayatımda daha önceden hiç tatmadığım bir stres seviyesindeyim. Öss yüzünden üzgün ve hayal kırıklığına uğramış hissediyorum. Tüm kalbimle İstanbul isterken Hacettepeye gidiyorum. Ama asıl mutsuzluğum kalbim kırık bitmiş bir ilişki için yas tutuyorum. Tüm bu karmaşık ruh halleri ile mücadele ederken fedakar ailem beni tatile göndermeye karar veriyor.
Sıra arkadaşım Cihan ile tatile gidiyoruz. Fethiye'ye gitmiştik yanlış hatırlamıyorsam. Kaldığımız pansiyonda kötü bir aile pansiyonu idi. Hatırlıyorum Cihan'ın tek derdi yaz çapkınlığı yapmaktı. Aslına bakarsanız her ne kadar tatile giderken bile belki de orada "onunla" karşılaşırız ruh halinde olsam da bende çapkınlık ile şansımı denemek istiyordum.
Şimdi burada ayrıca değinmem gereken bir konu var. Hayatım boyunca çok enteresan denyoluklara şahit olmuşumdur. Kendi adıma da çok iddialı denyoluklar yapmışımdır. Ama aslına bakarsanız bu hikayedeki denyoluğum (ve muhteşem performansım) tamamen koşulların sonucuydu. Mesela gittiğimiz yerde topu topu bir kaç tane gece kulübü vardı. Bir tanesine ilk gidişimizde iki tane önemsiz Türk ergeni olarak pek de iyi ağırlanmamıştık. Barmen ve garsonların her turiste inanılmaz sıcak ve ilgili yaklaşımını görüp bize karşı takındıkları için biranızı gidin tavırları çok rahatsız ediciydi. Biz de o gün bir hinlik yapmaya karar verdik.
Dışardan bakınca Avrupalı sanılacak bir tipim var. Bir keresinde daha bacak kadar çocukken gittiğimiz bir Marmaris tatilinde ablam ile restoranların olduğu bir sokakta yürüyorduk. Bir garson bize (turist olduğumuzu düşünüp) Türkçe olarak Restoranımıza gelip kazık yemenın o muhteşem hissini yaşamak istemezmisiniz demişti. Ablam ve ben gülmeye başlayınca adam çok utanmıştı.
Buna benzer anılarımın verdiği güven ile Cihan'a turist gibi davranalım adam gibi muamele görelim demiştim. Cihan tamam demişti. Ben hemen norveçli olmuştum (şaşırdınız mı). Hatta ismim olarak da Saffah diyordum insanlara (buna eminim şaşırmışsınızdır). Cihanın ise tatar olduğu için kırım Türkü olmaktan başka çaresi yoktu. Kimliklerimizin yanı sıra kendimize çok güzel bir arka planda hazırlamıştık. Ben mesela altı yıldır Norveçte yaşamıyordum. Son üç yıldır Türkiye de olduğum için Türkçe konuşabiliyordum (kendimce bir yabancı aksanı bile tutturmuştum) ve ondan önceki üç yıldır da İngiltere de olduğum için ana dilimi neredeyse unutmuştum (bak bu hiç de gerçekçi değildi aslında). Ama bir şekilde insanlar buna ya inanıyor ya da inanmamak için bir sebep görmüyordu.
Bu sahte kimliklerimiz ile insanlar ile dost olmaya bile başlamıştık. Bir otelin barındaki artist barmen ve onun çevresindekiler ile kanka olmuştuk. Ne anlatsak dinliyorlardı. Ve sık sık çok iyi Türkçe konuştuğumuz için bizi takdir ediyorlardı.
Tabii bazı zor durumlar ile karşılaştığımızda oluyordu. Kalabalık bir grup olarak oturduğumuz bir mekanda duvarda asılı bayrakları gösterip Norveç bayrağı hangisi diye sorulduğunda çok zor anlar yaşamıştım. Ama burada yok dediğimde hiç kimse beni bozma ihtiyacı duymamamıştı. Sanırım onlar da bilmiyordu Norveç bayrağını.
İnsanın kendisine hayali bir kimlik oluşturması inanılmaz ilginç bir deneyim. Internet üzerinden olmadığın bir adam gibi davranmaktan çok daha farklı bir tecrübeydi yaşadığımız. Ne olmak istiyorsam oluyordum. Mesela bir akşam bir kulüpte insanlar kendilerini boyayarak eğlenmek gibi birşey yapmışlar (nasıl bir eğlence anlayışı bilemiyorum). Biz oraya o etkinlik bittikten sonra gitmiştik. Mekanın tuvaletine girdiğimde suratındaki boyayı silen metalci bir çocuk görmüştüm. Eleman kafasına ters haç çizmişti. Çocuğa İngilizce bunun anlamını biliyormusun diye sordum. Eleman evet dediğinde I am from Norwey demem yetmişti. Tüm arkadaşlarını çağırmıştı ve black metal muhabbeti yapmıştık.
"Abi Shagratı tanıyormusun? Tanımazmıyım. Abi Hellhammer ile muhabbetin varmı? Olmaz mı en sevdiğim abimdir" Şeklinde diyaloglar ile çocuklara hayatımın artistliğini yapmıştım. Ama asıl artistliği Norveç kimliğim ile tanıştığım Türk kızına yapmıştım.
Yabancı olmanın getirdiği rahatlık ile değişik arkadaş gruplarına çok rahat girebiliyorduk. Türkçe konuşabilen bir yabancıya daha da sempatik yaklaşıyorlardı. Böyle gruplardan bir tanesinde bir kızla flört etmeye başlamıştım. Ama aslına kalbim kırık ve mutsuz olduğum için kızın elini bile tutmamıştım (yoksa tutamamışmıyıdım?). Tabi buna rağmen biz oradan ayrılırken hüzünlü bir ayrılık olmuştu. Zira o kız ile birşeyler paylaşmıştık. Ki sanırım bu hayatımda yaptığım en denyo şeylerden bir tanesiydi (ama harbiden iyi bir performanstı).
Bir gece birlikte sahile inmiştik. Muhabbet ediyorduk. Tabi geveze bir herif olduğum için ve yeni kimliğimin bana kafama göre ne istersem anlatma şansı tanıdığı için türlü türlü hikayeler anlatıyordum. En muhteşem hikayem ise neden Norveç'ten ayrıldığım ile ilgili olandı. Sözüm ona benim için çok değerli olan bir abim vardı. Bana her koşulda örnek olan ve bana inanılmaz değer veren. Lakin abim Odin'e ve sadece Odin'e inanıyordu. Odin'in topraklarına kilise dikmek ise en büyük günahtı. Benim abim bundan altı yıl önce bir kilise yakmıştı ve şimdi hapisteydi. Ailem beni bu yüzden (ondan çok etkilendiğim için) önce İngiltere'ye ardından da Türkiye'ye sürgüne göndermişti. Abimin etki alanından uzaklaşmam onlar için çok önemliydi.
Kız ilgi ile dinliyordu. Ama benim bunları anlatırken hafif hafif ağlamam ile kız çok daha ilgilenir olmuştu. Ben ise içimden kendi kendime yuh diyor, denyoluğuma şaşırıyor ama gizliden gizliye oyunculuk kabiliyetime vay be diyordum.
Sıra arkadaşım Cihan ile tatile gidiyoruz. Fethiye'ye gitmiştik yanlış hatırlamıyorsam. Kaldığımız pansiyonda kötü bir aile pansiyonu idi. Hatırlıyorum Cihan'ın tek derdi yaz çapkınlığı yapmaktı. Aslına bakarsanız her ne kadar tatile giderken bile belki de orada "onunla" karşılaşırız ruh halinde olsam da bende çapkınlık ile şansımı denemek istiyordum.
Şimdi burada ayrıca değinmem gereken bir konu var. Hayatım boyunca çok enteresan denyoluklara şahit olmuşumdur. Kendi adıma da çok iddialı denyoluklar yapmışımdır. Ama aslına bakarsanız bu hikayedeki denyoluğum (ve muhteşem performansım) tamamen koşulların sonucuydu. Mesela gittiğimiz yerde topu topu bir kaç tane gece kulübü vardı. Bir tanesine ilk gidişimizde iki tane önemsiz Türk ergeni olarak pek de iyi ağırlanmamıştık. Barmen ve garsonların her turiste inanılmaz sıcak ve ilgili yaklaşımını görüp bize karşı takındıkları için biranızı gidin tavırları çok rahatsız ediciydi. Biz de o gün bir hinlik yapmaya karar verdik.
Dışardan bakınca Avrupalı sanılacak bir tipim var. Bir keresinde daha bacak kadar çocukken gittiğimiz bir Marmaris tatilinde ablam ile restoranların olduğu bir sokakta yürüyorduk. Bir garson bize (turist olduğumuzu düşünüp) Türkçe olarak Restoranımıza gelip kazık yemenın o muhteşem hissini yaşamak istemezmisiniz demişti. Ablam ve ben gülmeye başlayınca adam çok utanmıştı.
Buna benzer anılarımın verdiği güven ile Cihan'a turist gibi davranalım adam gibi muamele görelim demiştim. Cihan tamam demişti. Ben hemen norveçli olmuştum (şaşırdınız mı). Hatta ismim olarak da Saffah diyordum insanlara (buna eminim şaşırmışsınızdır). Cihanın ise tatar olduğu için kırım Türkü olmaktan başka çaresi yoktu. Kimliklerimizin yanı sıra kendimize çok güzel bir arka planda hazırlamıştık. Ben mesela altı yıldır Norveçte yaşamıyordum. Son üç yıldır Türkiye de olduğum için Türkçe konuşabiliyordum (kendimce bir yabancı aksanı bile tutturmuştum) ve ondan önceki üç yıldır da İngiltere de olduğum için ana dilimi neredeyse unutmuştum (bak bu hiç de gerçekçi değildi aslında). Ama bir şekilde insanlar buna ya inanıyor ya da inanmamak için bir sebep görmüyordu.
Bu sahte kimliklerimiz ile insanlar ile dost olmaya bile başlamıştık. Bir otelin barındaki artist barmen ve onun çevresindekiler ile kanka olmuştuk. Ne anlatsak dinliyorlardı. Ve sık sık çok iyi Türkçe konuştuğumuz için bizi takdir ediyorlardı.
Tabii bazı zor durumlar ile karşılaştığımızda oluyordu. Kalabalık bir grup olarak oturduğumuz bir mekanda duvarda asılı bayrakları gösterip Norveç bayrağı hangisi diye sorulduğunda çok zor anlar yaşamıştım. Ama burada yok dediğimde hiç kimse beni bozma ihtiyacı duymamamıştı. Sanırım onlar da bilmiyordu Norveç bayrağını.
İnsanın kendisine hayali bir kimlik oluşturması inanılmaz ilginç bir deneyim. Internet üzerinden olmadığın bir adam gibi davranmaktan çok daha farklı bir tecrübeydi yaşadığımız. Ne olmak istiyorsam oluyordum. Mesela bir akşam bir kulüpte insanlar kendilerini boyayarak eğlenmek gibi birşey yapmışlar (nasıl bir eğlence anlayışı bilemiyorum). Biz oraya o etkinlik bittikten sonra gitmiştik. Mekanın tuvaletine girdiğimde suratındaki boyayı silen metalci bir çocuk görmüştüm. Eleman kafasına ters haç çizmişti. Çocuğa İngilizce bunun anlamını biliyormusun diye sordum. Eleman evet dediğinde I am from Norwey demem yetmişti. Tüm arkadaşlarını çağırmıştı ve black metal muhabbeti yapmıştık.
"Abi Shagratı tanıyormusun? Tanımazmıyım. Abi Hellhammer ile muhabbetin varmı? Olmaz mı en sevdiğim abimdir" Şeklinde diyaloglar ile çocuklara hayatımın artistliğini yapmıştım. Ama asıl artistliği Norveç kimliğim ile tanıştığım Türk kızına yapmıştım.
Yabancı olmanın getirdiği rahatlık ile değişik arkadaş gruplarına çok rahat girebiliyorduk. Türkçe konuşabilen bir yabancıya daha da sempatik yaklaşıyorlardı. Böyle gruplardan bir tanesinde bir kızla flört etmeye başlamıştım. Ama aslına kalbim kırık ve mutsuz olduğum için kızın elini bile tutmamıştım (yoksa tutamamışmıyıdım?). Tabi buna rağmen biz oradan ayrılırken hüzünlü bir ayrılık olmuştu. Zira o kız ile birşeyler paylaşmıştık. Ki sanırım bu hayatımda yaptığım en denyo şeylerden bir tanesiydi (ama harbiden iyi bir performanstı).
Bir gece birlikte sahile inmiştik. Muhabbet ediyorduk. Tabi geveze bir herif olduğum için ve yeni kimliğimin bana kafama göre ne istersem anlatma şansı tanıdığı için türlü türlü hikayeler anlatıyordum. En muhteşem hikayem ise neden Norveç'ten ayrıldığım ile ilgili olandı. Sözüm ona benim için çok değerli olan bir abim vardı. Bana her koşulda örnek olan ve bana inanılmaz değer veren. Lakin abim Odin'e ve sadece Odin'e inanıyordu. Odin'in topraklarına kilise dikmek ise en büyük günahtı. Benim abim bundan altı yıl önce bir kilise yakmıştı ve şimdi hapisteydi. Ailem beni bu yüzden (ondan çok etkilendiğim için) önce İngiltere'ye ardından da Türkiye'ye sürgüne göndermişti. Abimin etki alanından uzaklaşmam onlar için çok önemliydi.
Kız ilgi ile dinliyordu. Ama benim bunları anlatırken hafif hafif ağlamam ile kız çok daha ilgilenir olmuştu. Ben ise içimden kendi kendime yuh diyor, denyoluğuma şaşırıyor ama gizliden gizliye oyunculuk kabiliyetime vay be diyordum.
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)